ℳℯ𝓁ℯ𝓀🤍🃏 :
Bıktım, yoruldum... Belki de ilk defa bu kadar yorulduğumu hissediyorum. Sürekli güçlü görünmeye çalışmaktan, her şeye "iyiyim" demekten, içimde kopan fırtınaları kimseye belli etmemekten yoruldum. İnsan bazen sadece susmak istiyor. Ne derdini anlatmak ne de anlaşılmak için çabalamak istiyor. Çünkü bazı şeyleri ne kadar anlatırsan anlat, kimse senin hissettiğin gibi hissedemiyor.
Yoruldum... Herkese yetişmeye çalışırken kendime geç kalmaktan yoruldum. Kırıldığım halde belli etmemekten, üzüldüğüm halde gülümsemekten, içimden ağlamak gelirken güçlü durmaya çalışmaktan yoruldum. Bazen öyle anlar oluyor ki, kimseye kızamıyorsun, kimseyi suçlayamıyorsun ama yine de içindeki ağırlık geçmiyor. Sanki her şey üst üste gelmiş de nefes almak bile zorlaşmış gibi hissediyorsun.
Belki de en çok, her şey yolundaymış gibi davranmaktan yoruldum. İnsanların gördüğüyle yaşadığım şeylerin aynı olmamasından yoruldum. Herkes beni güçlü sanarken geceleri düşüncelerimle baş başa kalmaktan, kafamın içinde dönüp duran binlerce soruyla mücadele etmekten yoruldum. Bazen öyle bir noktaya geliyorsun ki ne anlatacak gücün kalıyor ne de susacak sabrın.
Biraz uzaklaşmak istiyorum. Biraz sessizlik istiyorum. Kimsenin bir şey sormadığı, kimsenin bir şey beklemediği, sadece kendimle kaldığım günler istiyorum. Çünkü insan bazen kalabalıkların içinde değil, kendi içinde kayboluyor. Ve kendi içinde kaybolan birini bulmak, dışarıdaki herhangi bir şeyi bulmaktan çok daha zor oluyor.
Belki geçecek, belki zaman her şeyin ilacı olacak, belki bir gün dönüp bugünlere baktığımda gülümseyeceğim. Ama şu an hissettiğim tek şey yorgunluk. Kelimelere sığmayan, anlatması zor olan bir yorgunluk. Ne uykuyla geçen ne de birkaç güzel sözle iyileşen bir yorgunluk...
Sadece biraz dinlenmek, biraz susmak ve biraz da kendimi toparlamak istiyorum. Çünkü bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey, herkesten değil; her şeyden biraz uzak kalabilmek oluyor.
2026-07-01 19:05:02