"ANG NAPAKABANGONG NAAMOY NG PROPETA MUHAMMAD ﷺ HABANG NAGLALAKBAY SA MI'RAJ".. ITO ANG KANYANG KWENTO." ANG PANAHON NI FIR'AWN: Si Fir'awn ang pinakamakapangyarihang tao sa Egypt. Ang nakakatakot pa, hindi lamang siya hari—inaangkin niya na siya raw ang pinakamataas na diyos. Marami ang natatakot sa kanya. Marami ang sumusunod sa kanya. Ngunit may isang simpleng babae sa loob mismo ng kanyang palasyo na lihim na nananampalataya kay Allah. Hindi siya reyna. Hindi siya prinsesa. Hindi siya mayaman. Isa lamang siyang tagapag-ayos ng buhok ng anak na babae ni Fir'awn. Ang pangalan niya ay Mashitah. Sa paningin ng mga tao, isa lamang siyang ordinaryong babae. Ngunit sa paningin ni Allah, napakataas ng kanyang antas. Isang araw habang sinusuklayan niya ang buhok ng anak ni Fir'awn, nahulog ang kanyang suklay. Karaniwan lamang sana iyon. Ngunit nang pulutin niya ito, kusa niyang nasabi: "Bismillah." Iyan ang salita ng isang pusong laging nakaalala kay Allah. Kapag mahal mo si Allah, minsan kusa na lamang Siyang nababanggit ng iyong dila kahit sa maliliit na pangyayari. Narinig iyon ng anak ni Fir'awn. Nagtaka siya. "Ang tinutukoy mo ba ay ang aking ama?" Dahil lumaki ang bata na naniniwalang ang kanyang ama ang pinakamataas. Ngunit hindi natakot si Mashitah. Alam niyang maaaring ikamatay niya ang susunod niyang sasabihin. Gayunman, sinabi niya: "Hindi. Ang aking Panginoon at ang Panginoon ng iyong ama ay si Allah." SubhanAllah. Isang pangungusap lamang. Ngunit minsan, ang isang pangungusap na katotohanan ay mas mabigat kaysa sa isang bundok. Nang makarating kay Fir'awn ang balita, galit na galit siya. Ipinasundo niya si Mashitah. Marahil alam na ng babae kung ano ang mangyayari. Marahil alam niyang maaaring hindi na siya makauwi nang buhay. Ngunit kapag ang puso ay puno ng tawhid, ang takot sa tao ay lumiliit at ang takot sa Allah ay lumalaki. Tinanong siya ni Fir'awn: "May iba ka bang diyos bukod sa akin?" Madali sana ang sagot. Isang salita lamang. Isang pagsisinungaling lamang. At baka nailigtas niya ang kanyang buhay. Ngunit hindi lahat ng buhay ay tunay na kaligtasan. At hindi lahat ng kamatayan ay tunay na pagkatalo. Kaya sinabi niya: "Ang aking Panginoon at ang iyong Panginoon ay si Allah." Nagngitngit si Fir'awn sa galit. Inutusan niyang pahirapan si Mashitah at ang kanyang mga anak. Isa-isang inilapit ang kanyang mga anak sa parusa upang pilitin siyang talikuran ang pananampalataya. Isipin mo iyon. Hindi lamang siya sinusubok bilang mananampalataya. Sinusubok siya bilang isang ina. At alam natin na ang puso ng isang ina ay napakalambot sa kanyang mga anak. Nang dumating ang kanyang sanggol, sandaling nanghina ang kanyang loob. Hindi dahil mahina ang kanyang pananampalataya. Kundi dahil siya ay isang ina. At ang pagmamahal ng isang ina sa kanyang anak ay likas na inilagay ni Allah sa kanyang puso. Ngunit ayon sa salaysay, pinahintulutan ni Allah ang sanggol na magsalita. At sinabi nito sa kanyang ina na manatiling matatag. SubhanAllah. Kapag ang isang alipin ay tapat kay Allah, binibigyan siya ni Allah ng tulong mula sa mga paraang hindi niya inaasahan. At dito tayo may matututunan. Marami sa atin ang nagsasabing: "Kung nasa panahon ako ng mga Propeta, magiging matatag ako." Ngunit minsan ang pagsubok natin ay mas maliit: Magdarasal ba tayo kahit pagod? Iiwas ba tayo sa haram kahit walang nakakakita? Magsasabi ba tayo ng totoo kahit may mawawala sa atin? Si Mashitah ay walang hukbo. Walang yaman. Walang kapangyarihan. Ngunit mayroon siyang isang bagay na mas mahalaga: Matatag na pananampalataya kay Allah. At dahil doon, naalala siya ng mga mananampalataya hanggang ngayon, samantalang si Fir'awn na may mga palasyo at hukbo ay naging halimbawa ng kapalaluan at pagkawasak. Kaya minsan, huwag nating isipin na maliit lamang tayo. Maaaring hindi tayo kilala ng mga tao. Ngunit kung kilala tayo ni Allah bilang tapat na alipin Niya, sapat na iyon. At marahil iyan ang pinakamalaking aral mula kay Mashitah: . . - @islamicdeen024