@username02820072: #fyp #4u #fypシ゚ #gymmotivation #xbyzca

DimsuMm.

Open In TikTok:

Region: ID

Saturday 20 June 2026 03:19:18 GMT

12182

1137

15

63

Music

Download

No Watermark .mp4 (0MB) No Watermark(HD) .mp4 (0MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

potato_ibnnu :

kalo di simpen brrti tanda nya mau bikin juga

2026-06-20 14:27:41

10

erlanggaaa :

2026-06-20 06:14:07

0

𖣂︎ :

semua ciptaan Tuhan gada yng jlk bg

2026-06-22 05:13:04

0

acaaa𓆩𓆪ೄྀ :

jujur aku suka kakak inii 😋😋

2026-06-22 10:58:00

0

To see more videos from user @username02820072, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Game-Changer for Drivers! Soft Leather Armrest Cushion with Heightened Support & Organized Storage Pockets #CarAccessories#AutoAccessories#CarParts#CarLife#car

Game-Changer for Drivers! Soft Leather Armrest Cushion with Heightened Support & Organized Storage Pockets #CarAccessories#AutoAccessories#CarParts#CarLife#car

Quick to dry shoes😏#gadgets #coolstuff #coolgadgets #product #shopping #amazonfinds #LearnOnTikTok #tiktokmademebuyit #fyp

Quick to dry shoes😏#gadgets #coolstuff #coolgadgets #product #shopping #amazonfinds #LearnOnTikTok #tiktokmademebuyit #fyp

This a beautiful verse in the book of Ecclesiastes the book of king Solomon #jesus #god #fyp

This a beautiful verse in the book of Ecclesiastes the book of king Solomon #jesus #god #fyp

Yamal 99 dribbling 🪄🔥 #lamineyamal #football #edit #viral

Yamal 99 dribbling 🪄🔥 #lamineyamal #football #edit #viral

Kırgınlık, sevginin ölüsüdür. Ama gömülmüş bir ölü değildir. Evin içinde bırakılmış, kaldırılmamış, her geçen gün biraz daha kokan bir cesettir. İlk zamanlar fark etmezsin. Sonra havada tuhaf bir ağırlık oluşur. Perdeler bile daha karanlık görünmeye başlar. Güneş aynı yerden doğar ama odanın içine eskisi kadar giremez. Çünkü kırgınlık ışığı emen görünmez bir küf gibidir. Birine kırıldığında aslında onu kaybetmezsin. Daha kötüsü olur. Onu içinde taşımaya devam edersin. Sesini unutamazsın. Bakışlarını unutamazsın. Sana söylediği güzel şeyleri de unutamazsın. İşte çürüme burada başlar. Çünkü insan nefret ettiği şeyi kolayca atabilir. Ama özlediği şeyin mezarını sırtında taşımak zorundadır. Kırgınlık bazen gece yarısı gelir. Uyuyamadığın saatlerde. Tavanın karanlığına bakarken. Telefon ekranının soğuk ışığı yüzüne vururken. Birden yıllar önce söylenmiş tek bir cümle geri döner. Tek bir cümle. Belki başkası için önemsizdir. Ama senin içinde bir organ gibi yaşamaya devam etmiştir. İnsan bedeninde görünmeyen yaralar vardır. Kırgınlık onlardan biridir. Doktorlar onu röntgende göremez. Tomografide çıkmaz. Kan tahlillerinde görünmez. Ama yine de insanın içini yiyen en gerçek hastalıklardan biridir. Çünkü kırgınlık etten değil, hatıradan beslenir. Ve hatıralar çürümez. Sadece karanlıkta büyürler. Bir süre sonra kırgın insan değişmeye başlar. Kimse fark etmez. Çünkü değişim gürültülü değildir. Yüzüne aynı ifadeyi takınır. Aynı sokaklardan yürür. Aynı kahveyi içer. Aynı insanlarla konuşur. Ama içinde bir şey eksilmiştir. Bir daha geri gelmemek üzere. Bazı insanlar kalplerinin kırıldığını söyler. Hayır. Kalp kırılmaz. Kalp yavaş yavaş küflenir. Kırgınlık, ruhun nemidir. Ve nem her şeyi bozar. Önce umutları. Sonra güveni. Sonra sevgiyi. Sonra insanın kendisini. En korkuncu da şudur: İnsan bazen kendisini inciten kişiyi affedebilir. Ama o incinmiş hâlini affedemez. Çünkü geçmişteki o savunmasız insanı hatırlamak mide bulandırıcıdır. O kadar inanmış olmak. O kadar güvenmiş olmak. O kadar açık bırakmış olmak bütün kapıları... Kırgınlık işte bu yüzden yalnızca başkasına duyulan bir his değildir. Kendine karşı da duyulan bir utançtır. Bir gün aynaya bakarsın ve seni yaralayan kişiden çok, ona izin veren kendine kızarsın. O an kırgınlık daha derin bir renge dönüşür. Daha koyu. Daha ağır. Daha boğucu. Ve zaman geçtikçe anılar garip bir şekilde bozulmaya başlar. Eski günler artık güzel görünmez. Mutlu anların üzerine siyah bir sıvı dökülmüş gibidir. Gülüşlerin altında bile bir çürüme hissedersin. Sanki bütün geçmişin, dipte bekleyen ölü balıklarla dolu karanlık bir göle dönüşmüştür. Yüzeye baktığında su sakindir. Ama biraz derine inersen çamurun içinde şişmiş cesetler vardır. Kırgınlık tam olarak budur. Hatıraların çamurlaşması. İnsan bazen unutmak ister. Ama unutmak mümkün değildir. Çünkü kırgınlık hafızada değil, karakterde yaşamaya başlar. Bir olay olmaktan çıkar. Bir iklime dönüşür. Artık her şeyi onun içinden görürsün. Yağmur yağarken. Bir şarkı duyarken. Birinin gözlerinin içine bakarken. Yeni bir sevgiye yaklaşırken. Hep aynı karanlık sis gelir. Ve kulağına fısıldar:

Kırgınlık, sevginin ölüsüdür. Ama gömülmüş bir ölü değildir. Evin içinde bırakılmış, kaldırılmamış, her geçen gün biraz daha kokan bir cesettir. İlk zamanlar fark etmezsin. Sonra havada tuhaf bir ağırlık oluşur. Perdeler bile daha karanlık görünmeye başlar. Güneş aynı yerden doğar ama odanın içine eskisi kadar giremez. Çünkü kırgınlık ışığı emen görünmez bir küf gibidir. Birine kırıldığında aslında onu kaybetmezsin. Daha kötüsü olur. Onu içinde taşımaya devam edersin. Sesini unutamazsın. Bakışlarını unutamazsın. Sana söylediği güzel şeyleri de unutamazsın. İşte çürüme burada başlar. Çünkü insan nefret ettiği şeyi kolayca atabilir. Ama özlediği şeyin mezarını sırtında taşımak zorundadır. Kırgınlık bazen gece yarısı gelir. Uyuyamadığın saatlerde. Tavanın karanlığına bakarken. Telefon ekranının soğuk ışığı yüzüne vururken. Birden yıllar önce söylenmiş tek bir cümle geri döner. Tek bir cümle. Belki başkası için önemsizdir. Ama senin içinde bir organ gibi yaşamaya devam etmiştir. İnsan bedeninde görünmeyen yaralar vardır. Kırgınlık onlardan biridir. Doktorlar onu röntgende göremez. Tomografide çıkmaz. Kan tahlillerinde görünmez. Ama yine de insanın içini yiyen en gerçek hastalıklardan biridir. Çünkü kırgınlık etten değil, hatıradan beslenir. Ve hatıralar çürümez. Sadece karanlıkta büyürler. Bir süre sonra kırgın insan değişmeye başlar. Kimse fark etmez. Çünkü değişim gürültülü değildir. Yüzüne aynı ifadeyi takınır. Aynı sokaklardan yürür. Aynı kahveyi içer. Aynı insanlarla konuşur. Ama içinde bir şey eksilmiştir. Bir daha geri gelmemek üzere. Bazı insanlar kalplerinin kırıldığını söyler. Hayır. Kalp kırılmaz. Kalp yavaş yavaş küflenir. Kırgınlık, ruhun nemidir. Ve nem her şeyi bozar. Önce umutları. Sonra güveni. Sonra sevgiyi. Sonra insanın kendisini. En korkuncu da şudur: İnsan bazen kendisini inciten kişiyi affedebilir. Ama o incinmiş hâlini affedemez. Çünkü geçmişteki o savunmasız insanı hatırlamak mide bulandırıcıdır. O kadar inanmış olmak. O kadar güvenmiş olmak. O kadar açık bırakmış olmak bütün kapıları... Kırgınlık işte bu yüzden yalnızca başkasına duyulan bir his değildir. Kendine karşı da duyulan bir utançtır. Bir gün aynaya bakarsın ve seni yaralayan kişiden çok, ona izin veren kendine kızarsın. O an kırgınlık daha derin bir renge dönüşür. Daha koyu. Daha ağır. Daha boğucu. Ve zaman geçtikçe anılar garip bir şekilde bozulmaya başlar. Eski günler artık güzel görünmez. Mutlu anların üzerine siyah bir sıvı dökülmüş gibidir. Gülüşlerin altında bile bir çürüme hissedersin. Sanki bütün geçmişin, dipte bekleyen ölü balıklarla dolu karanlık bir göle dönüşmüştür. Yüzeye baktığında su sakindir. Ama biraz derine inersen çamurun içinde şişmiş cesetler vardır. Kırgınlık tam olarak budur. Hatıraların çamurlaşması. İnsan bazen unutmak ister. Ama unutmak mümkün değildir. Çünkü kırgınlık hafızada değil, karakterde yaşamaya başlar. Bir olay olmaktan çıkar. Bir iklime dönüşür. Artık her şeyi onun içinden görürsün. Yağmur yağarken. Bir şarkı duyarken. Birinin gözlerinin içine bakarken. Yeni bir sevgiye yaklaşırken. Hep aynı karanlık sis gelir. Ve kulağına fısıldar: "Yine olacak." İşte o an geçmiş, bugünü enfekte etmeye başlamıştır. Kırgınlığın en mide bulandırıcı tarafı budur. Seni öldürmez. Süründürür. Kanatmaz. Çürütür. Bağırmaz. Fısıldar. Ve insanı en çok fısıltılar delirir. Çünkü çığlıklar geçer. Ama fısıltılar yıllarca içeride kalabilir. Sonunda insan, içinde yıllardır taşıdığı kırgınlığın aslında bir duygu değil, bir oda olduğunu fark eder. Karanlık. Penceresiz. Nemli. Soğuk. Ve o odanın içinde, eski hâlinin bir cesedi oturmaktadır. Hâlâ beklemektedir. Hâlâ inanıyordur. Hâlâ kapının açılacağını sanıyordur. Ama kapı açılmaz. Çünkü bazı kırgınlıklar iyileşmez. Onlar yalnızca insanın içine yerleşir. Kemiklerin arasına Hatıraların altına. Sessizliğin içine. Ve kişi yaşamaya devam ederken, içinde görünmeyen bir mezarlık da onunla birlikte büyümeye devam eder #yoonmin #fyp #yoongi #jimin #taekook

Tưởng đâu đồ ăn ngon lắm! Làm giả vờ muốn trẹo háng!😂😂😂

Tưởng đâu đồ ăn ngon lắm! Làm giả vờ muốn trẹo háng!😂😂😂

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy