1. Home
  2. Detail

@kensou57: 💕😛#24hrmehaktaclean #fyp #mlbb

Kenzou!
Kenzou!
Open In TikTok:
Region: KH
Saturday 20 June 2026 07:17:19 GMT
626
64
1
2

Music

Download

No Watermark .mp4 (4.64MB) No Watermark(HD) .mp4 (4.64MB) Watermark .mp4 (8.47MB) Music .mp3

Comments

fansanjiinonepiece
S.K :
back 😘
2026-06-20 13:49:28
0
To see more videos from user @kensou57, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos
SAHM advice that will keep everyone sane! (pok pok partner) #sahm #relatablemom #montessorikidsappSAHM #montessoripreschoolapp
SAHM advice that will keep everyone sane! (pok pok partner) #sahm #relatablemom #montessorikidsappSAHM #montessoripreschoolapp
Fake gold 2 #metal #brainrot #sadstory #usa #gold
Fake gold 2 #metal #brainrot #sadstory #usa #gold
it’s cute in a Ratatouille sort of way 🐀 #fixerupper #rathouse #househunting
it’s cute in a Ratatouille sort of way 🐀 #fixerupper #rathouse #househunting
It was my 18th birthday noon. We celebrated it sa bahay ng grandparents ko doon sa probinsya. Ang bahay nila ay napapalibutan ng napakaraming halaman at matatandang puno—mga mangga, balete, at kawayan. Tahimik ang lugar kapag gabi, tipong maririnig mo lang ang hangin at kuliglig. Noong una, masaya naman ang celebration. Kumpleto ang mga pinsan ko, maingay, tawanan, videoke. Pero napansin ko agad na kakaiba ang tingin sa’kin ni Lola habang inaayos niya buhok ko. Mahaba kasi buhok ko noon—diretsong itim na halos abot bewang. “Pagpatak ng alas-dose, huwag na huwag kang lalabas,” mahina niyang sabi. Tumawa lang ako. “Bakit naman, La?” Hindi siya sumagot. Basta bigla niyang hinigpitan pagkakatali ng pulang ribbon sa buhok ko. Pagsapit ng gabi, nag brownout. Biglang namatay lahat ng ilaw. Natahimik ang buong bahay. Yung dating maingay na paligid, parang nalunod sa sobrang katahimikan. Tanging kandila lang ang nagbibigay liwanag sa sala. Habang abala ang lahat sa pag-aayos ng generator, napansin ko yung bintana sa kusina. May nakatayo sa ilalim ng mangga. Napakataas. Sobrang tangkad na halos sumabay ulo niya sa mga sanga. Hindi ko makita mukha niya nang maayos dahil madilim, pero kita ko yung dalawang matang mapula… nakatitig diretso sa’kin. Nanlamig buong katawan ko. “Lo…” nanginginig kong tawag. Pero paglingon ni Lola sa bintana, wala na. Akala ko namalikmata lang ako. Hanggang sa nagsimula yung amoy. Amoy sigarilyo. Matapang. Mabigat. Parang sinunog na dahon. “Patayin niyo kandila,” biglang sabi ni Lolo. Lahat kami nagtaka. “Bakit po?” “Dumating na siya.” Parang may bumara sa lalamunan ko noong marinig ko ‘yon. Biglang kumalabog ang bubong. ISANG MALAKAS NA KALABOG. Napatingala kaming lahat. Tapos isa pa. Parang may mabigat na bagay na naglalakad sa taas ng bahay. Naririnig ko na rin yung mabigat na paghinga. Hindi na nagsalita si Lola. Hinawakan niya kamay ko nang sobrang higpit habang nagdadasal. Nanginginig na rin siya. “Wag kang lilingon kapag may tumawag sa’yo mamaya,” bulong niya. Hindi ko maintindihan. Hanggang sa may narinig akong boses sa labas. Mahina. Paos. “Maria…” Napakunot noo ko. Boses lalaki. “Maria…” Mas lumapit. Parang nasa mismong likod lang ng pinto. “Lumabas ka…” Nagsimulang umiyak yung bunso kong pinsan. Yung mga aso sa labas, lahat nagtatakbuhan habang humahagulgol. Tumayo si Lolo at sinilip yung siwang ng bintana. Bigla siyang namutla. “Kapre…” bulong niya. Parang tumigil tibok ng puso ko. Narinig ko na mga kwento tungkol sa kapre noon—mga nilalang na nakatira sa puno. Pero hindi ako naniniwala. Hanggang sa gabing ‘yon. Dahan-dahang bumukas ang bintana kahit walang hangin. Pumasok yung malamig na amoy ng lupa at sigarilyo. At doon ko siya nakita. Nakatayo siya sa labas. Sobrang tangkad. Balot ng itim na usok ang katawan niya. Yung mata niya… kulay pula na parang baga. Kulot at magulo buhok niya, at yung bibig niya, nakangiti. Pero ang mas nakakatakot— Nakatitig siya sa’kin na parang matagal na niya akong kilala. “Sa wakas…” paos niyang bulong. Biglang nagsigawan mga pinsan ko. Hinila ako ni Lola papunta sa kwarto habang si Lolo nagsaboy ng asin sa mga bintana. Rinig ko yung malalim na tawa sa labas. Yumayanig yung buong bahay. Pagkapasok namin sa kwarto, agad sinara ni Lola pinto. “Sabi ko sa’yo huwag mo hahayaang humaba buhok mo bago mag-18…” umiiyak niyang sabi. “Bakit?! Hindi agad siya sumagot. Hanggang sa tumingin siya sa’kin. “Kamukha mo kasi lola mo noong dalaga siya… at noon pa man… gustong-gusto na siya nung kapre sa puno ng mangga.” Parang nawalan ako ng hangin. Biglang may kumatok sa bintana. Dahan-dahan akong napalingon. At halos mapasigaw ako. Nasa labas siya ng bintana sa second floor. Nakangiti. Impossible. Walang kahit anong puno malapit doon para akyatin niya. Pero naroon siya. At hawak niya… Yung pulang ribbon na nakatali sa buhok ko kanina. “Maria…” bulong niya ulit. Tapos biglang namatay kandila. Nagdilim lahat. At may naramdaman akong malamig na kamay humawak sa buhok ko ramdam ko ang lamig sa batok ko.. #kapre #storytime #horror #fyp #fyppppppppppppppppppppppp
It was my 18th birthday noon. We celebrated it sa bahay ng grandparents ko doon sa probinsya. Ang bahay nila ay napapalibutan ng napakaraming halaman at matatandang puno—mga mangga, balete, at kawayan. Tahimik ang lugar kapag gabi, tipong maririnig mo lang ang hangin at kuliglig. Noong una, masaya naman ang celebration. Kumpleto ang mga pinsan ko, maingay, tawanan, videoke. Pero napansin ko agad na kakaiba ang tingin sa’kin ni Lola habang inaayos niya buhok ko. Mahaba kasi buhok ko noon—diretsong itim na halos abot bewang. “Pagpatak ng alas-dose, huwag na huwag kang lalabas,” mahina niyang sabi. Tumawa lang ako. “Bakit naman, La?” Hindi siya sumagot. Basta bigla niyang hinigpitan pagkakatali ng pulang ribbon sa buhok ko. Pagsapit ng gabi, nag brownout. Biglang namatay lahat ng ilaw. Natahimik ang buong bahay. Yung dating maingay na paligid, parang nalunod sa sobrang katahimikan. Tanging kandila lang ang nagbibigay liwanag sa sala. Habang abala ang lahat sa pag-aayos ng generator, napansin ko yung bintana sa kusina. May nakatayo sa ilalim ng mangga. Napakataas. Sobrang tangkad na halos sumabay ulo niya sa mga sanga. Hindi ko makita mukha niya nang maayos dahil madilim, pero kita ko yung dalawang matang mapula… nakatitig diretso sa’kin. Nanlamig buong katawan ko. “Lo…” nanginginig kong tawag. Pero paglingon ni Lola sa bintana, wala na. Akala ko namalikmata lang ako. Hanggang sa nagsimula yung amoy. Amoy sigarilyo. Matapang. Mabigat. Parang sinunog na dahon. “Patayin niyo kandila,” biglang sabi ni Lolo. Lahat kami nagtaka. “Bakit po?” “Dumating na siya.” Parang may bumara sa lalamunan ko noong marinig ko ‘yon. Biglang kumalabog ang bubong. ISANG MALAKAS NA KALABOG. Napatingala kaming lahat. Tapos isa pa. Parang may mabigat na bagay na naglalakad sa taas ng bahay. Naririnig ko na rin yung mabigat na paghinga. Hindi na nagsalita si Lola. Hinawakan niya kamay ko nang sobrang higpit habang nagdadasal. Nanginginig na rin siya. “Wag kang lilingon kapag may tumawag sa’yo mamaya,” bulong niya. Hindi ko maintindihan. Hanggang sa may narinig akong boses sa labas. Mahina. Paos. “Maria…” Napakunot noo ko. Boses lalaki. “Maria…” Mas lumapit. Parang nasa mismong likod lang ng pinto. “Lumabas ka…” Nagsimulang umiyak yung bunso kong pinsan. Yung mga aso sa labas, lahat nagtatakbuhan habang humahagulgol. Tumayo si Lolo at sinilip yung siwang ng bintana. Bigla siyang namutla. “Kapre…” bulong niya. Parang tumigil tibok ng puso ko. Narinig ko na mga kwento tungkol sa kapre noon—mga nilalang na nakatira sa puno. Pero hindi ako naniniwala. Hanggang sa gabing ‘yon. Dahan-dahang bumukas ang bintana kahit walang hangin. Pumasok yung malamig na amoy ng lupa at sigarilyo. At doon ko siya nakita. Nakatayo siya sa labas. Sobrang tangkad. Balot ng itim na usok ang katawan niya. Yung mata niya… kulay pula na parang baga. Kulot at magulo buhok niya, at yung bibig niya, nakangiti. Pero ang mas nakakatakot— Nakatitig siya sa’kin na parang matagal na niya akong kilala. “Sa wakas…” paos niyang bulong. Biglang nagsigawan mga pinsan ko. Hinila ako ni Lola papunta sa kwarto habang si Lolo nagsaboy ng asin sa mga bintana. Rinig ko yung malalim na tawa sa labas. Yumayanig yung buong bahay. Pagkapasok namin sa kwarto, agad sinara ni Lola pinto. “Sabi ko sa’yo huwag mo hahayaang humaba buhok mo bago mag-18…” umiiyak niyang sabi. “Bakit?! Hindi agad siya sumagot. Hanggang sa tumingin siya sa’kin. “Kamukha mo kasi lola mo noong dalaga siya… at noon pa man… gustong-gusto na siya nung kapre sa puno ng mangga.” Parang nawalan ako ng hangin. Biglang may kumatok sa bintana. Dahan-dahan akong napalingon. At halos mapasigaw ako. Nasa labas siya ng bintana sa second floor. Nakangiti. Impossible. Walang kahit anong puno malapit doon para akyatin niya. Pero naroon siya. At hawak niya… Yung pulang ribbon na nakatali sa buhok ko kanina. “Maria…” bulong niya ulit. Tapos biglang namatay kandila. Nagdilim lahat. At may naramdaman akong malamig na kamay humawak sa buhok ko ramdam ko ang lamig sa batok ko.. #kapre #storytime #horror #fyp #fyppppppppppppppppppppppp
Raïs Wahab M’bolhi -vs- Germany #football #rais #saved #germany #goals
Raïs Wahab M’bolhi -vs- Germany #football #rais #saved #germany #goals

About

Legal