Tae yavaşça başını kaldırdı. Bakışları uzun uzun Jungkook'un üzerinde gezindi. Depoyu ağır bir sessizlik kapladı. Elindeki kartı tekrar açtı. Yazılanları bir kez daha okudu. Ardından gözlerini hiç ayırmadan Jungkook'a baktı. Birkaç saniye boyunca tek kelime etmedi. Sonra... Dudaklarının kenarı küçümseyen bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Demek konuşamıyorsun." Sesinde ne şaşkınlık vardı... Ne de acıma. Sadece soğuk bir alay. Kartı yavaşça buruşturdu. Hiç düşünmeden Jungkook'un yüzüne fırlattı. Küçük kâğıt parçası yanağına çarpıp yere düştü. Jungkook irkilerek başını eğdi. Titreyen parmakları istemsizce birbirine kenetlendi. Tae yavaş adımlarla önüne kadar geldi. Aralarındaki mesafe neredeyse yok olmuştu. "Ne kadar komik." Jungkook gözlerini korkuyla ona kaldırdı. "Günlerdir peşinde olduğum adamı arıyorum." "Milyonlarca liralık işlerim altüst oluyor." "Adamlarım sokak sokak onu arıyor." Sonra eğilip Jungkook'un yüzüne iyice yaklaştı. "Ve karşıma..." "Sen çıkıyorsun." Jungkook telaşla başını iki yana salladı. Boğazından yine o boğuk, kırık ses yükseldi. Konuşmaya çalışıyordu. Ama olmuyordu. Tae'nin yüzü bir anda sertleşti. "Kes." "Sana o sesleri çıkarman için izin vermedim." Jungkook'un gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Tae hiç umursamadı. Bir anda yakasına yapışıp onu sertçe ayağa kaldırdı. Sandalye arkaya doğru devrilirken depoda yankılanan ses ikisini de çevreledi. Jungkook dengesini kaybedip sendeledi. Tae yakasını daha da sıktı. "Eğer o adama bu kadar benzemeseydin..." "Şu an çoktan evine dönmüş olurdun." "Şanssızlığının bedelini bana ödetemezsin." Jungkook korkuyla başını iki yana salladı. Nefesi düzensizleşmişti. Elleri titriyordu. Boğazından yine aynı kırık ses çıktı. Tae'nin sabrı tamamen tükenmişti. Onu sertçe sandalyeye geri itti. Jungkook'un sırtı sandalyeye çarparken canı yandı. Gözlerini sıkıca kapattı. "Dinle beni." Tae'nin sesi bu kez daha alçaktı. Ama çok daha tehlikeliydi. "Konuşamıyor olman umurumda değil." "Masum olman da umurumda değil." "Yanlış kişiye benzemiş olman da..." "Hiç umurumda değil." Jungkook'un gözlerinden durmadan yaş akıyordu. Tae arkasını dönüp ceketinin kolunu düzeltti. "Gerçek hedefi bulun." "Şehrin altını üstüne getirin." "Bulana kadar..." "Bu çocuk burada kalacak." Tae, Jungkook'a son kez soğuk gözlerle baktı. Yüzünde en ufak bir acıma yoktu. Arkasını dönerken ceketini düzeltti. Kapıya doğru birkaç adım attı. Tam çıkacakken durdu. Başını hafifçe yana çevirip arkasındaki adamlara baktı. Sesi bütün depoda yankılandı. "Kaçarsa..." Adamların hepsi aynı anda doğruldu. "...kırın bacaklarını." Depoya ağır bir sessizlik çöktü. Kimse tek kelime edemedi. Jungkook'un gözleri korkuyla büyüdü. Nefesi düzensizleşti. Bağlı elleri istemsizce titremeye başladı. Tae ise arkasına bile bakmadı. Demir kapıyı açtı. Çıkmadan önce son kez konuştu. "Ölmesine izin vermeyin." "Korksun." "Yaşasın." "Ve benim gelmemi beklesin." Kapı büyük bir gürültüyle kapandı. Tae'nin ayak sesleri koridorda yavaş yavaş kaybolurken depoda sadece Jungkook'un titrek nefesi duyuluyordu. Adamlar birkaç saniye boyunca sessizce bekledi. Sonra içlerinden biri elindeki demir copu omzuna vurup sırıttı. "Patronun emrini duydun." Bir diğeri Jungkook'a doğru ağır adımlarla yürüdü. "Kaçmayı aklından bile geçirme." Jungkook başını hızla iki yana salladı. Ama bunu gören adam sadece alay ederek güldü. "İyi." "Çünkü patron sözünü tutar." "Biz de öyle..." #taekook #dyp #fyp - @user068741986