@hussainamiri44: «السَّلامُ عَلَى الْقاسِمِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ، الْمَضْرُوبِ هَامَتُهُ، الْمَسْلُوبِ لَأْمَتُهُ، حِینَ نَادَى الْحُسَیْنَ عَمَّهُ.. «السلام علیک یا من قال الموت احلی من العسل» (سلام بر تو ای کسی که گفتی مرگ برای من از عسل شیرین‌تر است) قاسم بن الحسن (ع)، ماه درخشان کربلا است: او نشان داد که عشق به خدا و ولایت، سن و سال نمی‌شناسد. مرگ در راه خدا، شیرین‌تر از عسل است: این درس بزرگی بود که نوجوان ۱۳ ساله کربلا به تمام تاریخ آموخت. او یادگار غریب مدینه در دشت کربلا بود: قاسم (ع) آمد تا غریبی پدرش امام حسن (ع) را در کنار عمویش حسین (ع) جبران کند. ماهی در میان تاریکی لشکر دشمن: «راویان نوشتند که قاسم (ع) مانند تکه‌ای از ماه وارد میدان شد. او لباسی ساده به تن داشت و بند کفشش هم بسته نبود، اما ابهت حسنی او دل دشمنان را لرزاند.» آیینه‌ تمام‌نمای امام حسن (ع): «کربلا به خود لرزید وقتی دید نوجوانی به میدان می‌آید که راه رفتنش، سخن گفتنش و شجاعتش، همه یادآور امام حسن مجتبی (ع) است. او غریبانه جنگید تا پرچم پدر را بالا نگه دارد.» راز عسل مصفا: «وقتی عمو از او پرسید مرگ در نظرت چگونه است، بی‌درنگ گفت: شیرین‌تر از عسل! قاسم (ع) به ما یاد داد که شهادت در راه حق، تلخ نیست، بلکه زیباترین و شیرین‌ترین سرانجام است.»