#ဒီလိုပဲပေါ့ဗျာ ... ကော်ဖီ တစ်ခွက်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်ရင်း ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြန်တွေးကြည့်မိတာ.....။ ငါ့မှာက... အားနာတတ်တဲ့စိတ်က ဖိတ်ဖိတ်စင်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မငြင်းချင်ဘူး ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှလည်း မရက်စက်ချင်ဘူး သည်းခံခြင်းဆိုတဲ့ အရာကလည်း ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အပိုပါနေတဲ့ အကြွေစေ့တွေလိုပေါ့ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ထုတ်သုံးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ....။ ခက်တာက... ငါဟာ လူတိုင်းကို ငါ့လိုပဲ ထင်နေမိတာပဲ သူတို့လည်း နူးညံ့မယ် ထင်တယ် သူတို့လည်း သံယောဇဉ်ကြီးမယ် ထင်တယ် သူတို့လည်း တစ်ပါးသူအပေါ် စာနာတတ်မယ် ထင်တယ် တကယ်တော့ ဒါဟာ... ငါ့ဘာသာငါ ရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲ ငါတစ်ယောက်တည်း နစ်ဝင်နေခဲ့မိတာ......။ သံယောဇဉ်ကြီးတာရယ်၊ ခံစားလွယ်တာရယ် ပြီးတော့... ဒီ 'အားနာတတ်မှု' တွေရယ် ခေတ်ကြီးနဲ့ ကြည့်ရင်တော့ ဒါတွေဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ 'အသုံးမကျတဲ့ အချက်တွေ ပေါ့ဗျာ....။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအသုံးမကျမှုတွေကို ငါက သက်တောင့်သက်သာပဲ လက်ခံထားလိုက်တယ်၊ မှန်ထဲကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ ခပ်ဟဟ ရယ်သံတစ်ခုက ငါ့အခန်းထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပျံ့လွင့်သွားတယ်......။ သိပ်လည်း အရေးမကြီးပါဘူး... အသုံးမကျလည်း ဖြစ်တယ် ရှုံးနိမ့်နေလည်း ဖြစ်တယ် အဓိကက... ငါဟာ ငါ့ရဲ့ ဒီအမှားလေးတွေနဲ့တင် ခပ်အေးအေးပဲ နေတတ်သွားတာပါပဲ....။ #📝📚TTA Literature Official@ - @tta12739g0