Canım Oğlum, Canım Kızım, Bugün Babalar Günü. Herkes çocuklarıyla fotoğraf paylaşıyor. Kahvaltı sofraları kuruluyor. Sarılmalar oluyor. Ben ise yıllardır olduğu gibi yine hatıralarla oturuyorum. Çünkü bazı babaların evlatlarıyla geçireceği zaman sevgileriyle değil, takvimlerle ölçülüyor. Bir babanın evlatlarını ne kadar göreceğine mahkemeler karar veriyor. İşte insanın içini en çok yakan şeylerden biri de bu. Ben sizi sevmedim diye değil… Tam tersine. Çok sevdiğim halde doyamadım size. Bir baba için en ağır ceza nedir biliyor musunuz? Evladının büyümesini uzaktan izlemek. Sesinin değiştiğini fark etmek. Boyunun uzadığını fotoğraflardan görmek. Hayatındaki önemli günleri başkalarından duymak. Ve bütün bunlar olurken zamanın sessizce elinden kayıp gitmesi… Oğlum… Bir zamanlar elimi bırakmadan yürürdün. Şimdi sesini duymak bile bana bayram gibi gelir. Kızım… Bir zamanlar boynuma sarılıp uyuyakalırdın. Şimdi büyüdüğünü görüyorum. Ve içimde tarif edemediğim bir korku var. Ya çocukluğundaki babanı unutursan diye… Size kızgın değilim. Kırgın da değilim. Aslında insan özlediğine kızamıyor. Sadece bazı geceler oturup düşünüyorum. Acaba kaç üzgün olduğunuz günü kaçırdım? Kaç okul anısını duyamadım? Kaç kez “Babam burada olsaydı” dediğiniz bir an yaşandı da haberim olmadı? Bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var. Ben sizinle geçiremediğim her günün yasını tuttum. Siz büyürken ben eksildim. Siz hayata karışırken ben bekledim. Siz yıllar kazandınız, Ben yıllar kaybettim. Ve ne yazık ki kaybolan zamanın telafisi yok. Bugün Babalar Günü. Belki ararsınız diye bekledim. Belki bir mesaj gelir diye telefona baktım. Sonra bir gerçeği düşündüm. İnsan bazen evlatlarını kaybetmez. Sadece onların hayatındaki yerinin küçüldüğünü hisseder. İşte bu duygu, bir babanın içinde sessiz sessiz büyüyen en derin yaradır. Eğer bir gün bu satırları okursanız, sizden özür dilemeyeceğim. Çünkü sizi sevmedim diye suçlu değilim. Ve sizden hesap da sormayacağım. Çünkü sevgi hesap tutmaz. Sadece bilmenizi istiyorum; Bu dünyada iki insan var ki, onlar doğduğu gün kalbim göğsümden çıkıp yürümeye başladı. Biri oğlum oldu. Biri kızım. Ve o günden sonra ben artık kendim için yaşamadım. Bugün hâlâ aynı yerdeyim. Aynı sevgiyle. Aynı özlemle. Ve belki de bir babanın en acı cümlesiyle… “Sizi büyürken seyrettim. Ama size doyamadım.” #baba #evlat #viral #viralvideo #viraltiktok - @kmz6064