İnsan en çok, her şeyin bittiğini sandığı yerde imtihan olur. Gücü kalmadığını düşündüğü anda, aslında kime yaslandığı ortaya çıkar. Kapılar kapanınca, sesler kesilince, elinden hiçbir şey gelmeyince insan şunu öğreniyor: Kulu ayakta tutan kendi kuvveti değil, Allah’ın ona verdiği dayanma gücüymüş. Kur’an’da geçen şu ifade ne kadar sarsıcı: “Rabbin seni terk etmedi, sana darılmadı da.” (Duha 3) Yani karanlık uzadı diye sahipsiz değilsin. Geç kaldı sandığın yardım, belki de tam vaktinde yazılmış bir rahmettir. Bir de şu ayet var; insanı içinden yakalıyor: “Kim Allah’a karşı gelmekten sakınırsa, Allah ona bir çıkış yolu ihsan eder ve onu ummadığı yerden rızıklandırır.” (Talâk 2-3) Demek ki çıkış bazen senin gördüğün kapıda değil, hiç aklına gelmeyen yerde saklı oluyor. Hz Muhammed sallahu aleyhi vesellem de şöyle buyuruyor: “Allah bir kuluna hayır murat ettiğinde onu musibete uğratır.” (Buhârî, Merdâ 1) İlk bakışta ağır gelen şey, belki de seni Allah’a daha çok yaklaştıracak kapının eşiğidir. Bu yüzden her yıkılış, bitiş değildir. Her sessizlik, terk ediliş değildir. Her gecikme de mahrum bırakılmak değildir. Demek ki mesele hiç kırılmamak değil. Kırıldığın yerden yine Allah’a dönmek. Düştüğün yerden yine Allah’ın adıyla kalkmak. Ve karanlık ne kadar uzarsa uzasın, sahipsiz olmadığını unutmamak. - @dr.yusufblog