1. Home
  2. Detail

@studio_groompets: Как правильно стричь когти питомцу, можно узнать в нашем пособии 🔥 Выбрать пособие можно на сайте Ссылка для удобства в шапке нашего профиля 😊 После оплаты Вы получите его на электронную почту 💞

Студия груминга
Студия груминга "STUDIO PETS"
Open In TikTok:
Region: BY
Sunday 21 June 2026 14:45:00 GMT
495
34
0
0

Music

Download

No Watermark .mp4 (0.51MB) No Watermark(HD) .mp4 (0.51MB) Watermark .mp4 (0.51MB) Music .mp3

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @studio_groompets, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Je vous dis juste… c’est le meilleur moment pour craquer 🤱 Le Momcozy Air 1 est en promo + mon code en plus Profitez-en avant le 5 avril ⏳ « MARYNEPUMP » @momcozyfr #momcozy #momcozypump #maman #pourtoi #allaitementmaternel
Je vous dis juste… c’est le meilleur moment pour craquer 🤱 Le Momcozy Air 1 est en promo + mon code en plus Profitez-en avant le 5 avril ⏳ « MARYNEPUMP » @momcozyfr #momcozy #momcozypump #maman #pourtoi #allaitementmaternel
#fypシ #foryoupage #blowthisup #trending #repost
#fypシ #foryoupage #blowthisup #trending #repost
ecuador vs Alemania #ecuador🇪🇨 #alemania🇩🇪 #worldcup #viraltiktok
ecuador vs Alemania #ecuador🇪🇨 #alemania🇩🇪 #worldcup #viraltiktok
Dexter pranks #bayharbourbutcher #dextermorgan #edit #hd #tiktok
Dexter pranks #bayharbourbutcher #dextermorgan #edit #hd #tiktok
اللهم اجعل اللقاء المنتظر في جنة الفردوس الأعلى، لقاءً أبديًا لا فراق بعده. 💔💔💔💔 اللهم ارحم أبي رحمةً واسعة، واغفر له، وأنر قبره، واجعله من أهل الجنة، واجمعني به في مستقر رحمتك يا أرحم الراحمين. 🤲🏻🖤🖤#creatorsearchinsights
اللهم اجعل اللقاء المنتظر في جنة الفردوس الأعلى، لقاءً أبديًا لا فراق بعده. 💔💔💔💔 اللهم ارحم أبي رحمةً واسعة، واغفر له، وأنر قبره، واجعله من أهل الجنة، واجمعني به في مستقر رحمتك يا أرحم الراحمين. 🤲🏻🖤🖤#creatorsearchinsights
တံမြက်စည်းနောက်က လူသား ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပိုက်ဆံချွေတာချင်လို့ အသက် ၆၂ နှစ်အရွယ် ကျောင်းသန့်ရှင်းရေးအဖိုးကြီး အာသာကို အလုပ်ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျောင်းရဲ့ အတော်ဆုံးကျောင်းသားက လူပုံအလယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖွင့်ချလိုက်တဲ့အခါ PTA (မိဘဆရာအသင်း) အစည်းအဝေးတစ်ခုလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့ရတာပေါ့။ “ကျွန်တော်တို့ ဒီဌာနတစ်ခုလုံးကို အပြင်က ကန်ထရိုက်တာဆီ လွှဲပေးလိုက်လို့ရတယ်” လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောတယ်။ သူက စျေးကြီးတဲ့ ပိုးသားနက်ကတိုင်ကိုပြင်ရင်း မိုက်ကရိုဖုန်းရှေ့ တိုးလိုက်တာ။ “ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြစို့ဗျာ။ အခု ကျောင်းမှာ ဘတ်ဂျက်က လိုငွေပြနေတာ။ မလိုတာတွေကို ဖြတ်တောက်ရမယ်။ တံမြက်စည်းလှည်းတာမျိုးကတော့... ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပဲလေ။” အိုဟိုင်းယိုးပြည်နယ်က ချမ်းသာတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုဆိုတော့ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ဆရာဝန်တွေ၊ ရှေ့နေတွေ၊ သူဌေးတွေကြီးပဲ။ အားလုံးကလည်း ကျောင်းအုပ်စကားကို ထောက်ခံနေကြတာ။ သူတို့အတွက်ကတော့ ပိုက်ဆံသက်သာဖို့က အဓိကပဲလေ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ခန်းမရဲ့ အနောက်ဆုံးမှာ အာသာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ နွမ်းဖတ်နေတဲ့ အလုပ်သမားဝတ်စုံပေါ်မှာ ‘အာသာ’ ဆိုတဲ့ နာမည်လေး ထိုးထားတယ်။ ခါးပတ်မှာလည်း သော့တွဲကြီးက တဖျတ်ဖျတ်နဲ့။ ဒီကျောင်းစင်္ကြံတွေပေါ်မှာ သူ လျှောက်လာခဲ့တာ ၂၂ နှစ်တောင် ရှိပြီ။ မိဘတွေက ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြသနေတဲ့ စာရင်းဇယားတွေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်နေကြတာကို သူ ငြိမ်ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့က ဂဏန်းတွေကိုပဲ မြင်တာ။ သူ့ကိုကျတော့ အမှိုက်ပုံးသွန်ပေးတဲ့၊ ယူနီဖောင်းပေတေတေနဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်ကြတာပေါ့။ အာသာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။ သူက လူပုံအလယ်မှာ စကားပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့... သူ ငြိမ်နေလို့ မရတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဖိနပ်သံ တကျိကျိက ခန်းမထဲမှာ ဟိန်းသွားတယ်။ သူ မိုက်ကရိုဖုန်းရှေ့ကို လျှောက်သွားတော့ အားလုံးက ဝိုင်းကြည့်ကြတာပေါ့။ “ကျွန်တော် ဒီကျောင်းမှာ တံမြက်စည်းလှည်းလာတာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ပြီ” အာသာက အသံတုန်တုန်ယိုင်ယိုင်နဲ့ စပြောတယ်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးပြောတာ တစ်ခုတော့ မှန်ပါတယ်။ တံမြက်စည်းလှည်းတာ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပဲ။” သူ ခဏရပ်ပြီး ပရိသတ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အမှိုက်ပဲ သိမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုးသုံးနှစ်က မြို့မှာ ဆီးနှင်းတွေ အရမ်းကျပြီး မီးပြတ်သွားတာ မှတ်မိကြဦးမှာပါ။ အဲ့တုန်းက ကျွန်တော် ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်မအိပ်ဘူး။ ရေနွေးငွေ့ပေးတဲ့ စက်ခန်းထဲမှာ နှစ်ရက်တိတိ အိပ်ပြီး ပိုက်တွေ မပေါက်အောင် တစ်ခုချင်း လိုက်ပြင်ခဲ့တာ။ ဒါမှ တနင်္လာနေ့ ကျောင်းဖွင့်ရင် ခင်ဗျားတို့ ကလေးတွေ နွေးနွေးထွေးထွေး စာသင်နိုင်မှာမို့လို့။” ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ အာသာက ဆက်ပြောတယ်။ “ကလေးတွေ စာမေးပွဲဖြေရင် စိတ်မလွင့်အောင် လှုပ်နေတဲ့ စားပွဲတွေကို လိုက်ပြင်ပေးတယ်။ မနက် ၅ နာရီဆို ဘတ်စကက်ဘောအသင်းအတွက် အားကစားရုံ တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။ ပြီးတော့... ကျွန်တော် ကလေးတွေကို စောင့်ကြည့်တယ်။ ဘယ်ကလေးက တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေလဲ၊ ဘယ်ကလေးက သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သိရင် သိချင်း ကျောင်းအကြံပေးဆရာမနဲ့ တွေ့အောင် ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးတယ်။ တခြားမြို့က လာတဲ့ ကန်ထရိုက်တာဝန်ထမ်းက ဒါတွေ လုပ်ပေးပါ့မလား။” အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှေ့တန်းက ရှေ့နေကြီးတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင် အပြုံးနဲ့ ထရပ်တယ်။ “အိုး... အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်လေးပါပဲ အာသာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စီမံခန့်ခွဲမှုကိစ္စလေ။ ပညာတတ်တွေ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ။ ခင်ဗျားမှာ ဘဏ္ဍာရေးတို့၊ ကလေးစိတ်ပညာတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘွဲ့ရော ရှိလို့လား။” ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ကျသွားတယ်။ အရမ်း ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အမေးပဲ။ အာသာ ခေါင်းငုံ့သွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ခန်းမတံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီး လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူက မားကပ်စ်... ကျောင်းရဲ့ အတော်ဆုံး ထိပ်တန်းကျောင်းသားလေးပဲ။ မားကပ်စ်က အာသာ့ဘေးမှာ ယှဉ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့နေကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးတယ်။ “ကလေးစိတ်ပညာအကြောင်း ပြောချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ... ပြောကြတာပေါ့။” မားကပ်စ်ရဲ့ လက်တွေ တုန်နေပေမဲ့ အသံကတော့ ပြတ်သားတယ်။ “ကျွန်တော် ကိုးတန်းတုန်းက အဖေ အလုပ်ပြုတ်တယ်၊ အမေ နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးဖိုးတွေနဲ့တင် အိမ်ပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကားထဲမှာပဲ အိပ်ခဲ့ရတာ။ ခင်ဗျားတို့ မြင်နေရတဲ့ ‘ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင်’ ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အဲ့တုန်းက ထမင်းငတ်နေတဲ့သူပါ။ သူငယ်ချင်းတွေ မြင်မှာစိုးလို့ နေ့လယ်စာစားချိန်ဆို အိမ်သာထဲမှာ သွားပုန်းနေခဲ့ရတာ။” မားကပ်စ်က သူ့ဘေးက အာသာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “အဲ့ဒီနေ့က အာသာကြီး ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ရုံးခန်းကို ဆွဲမသွားဘူး။ လူကြားထဲ အရှက်မခွဲဘူး။ ‘ကြမ်းပြင်က ရေစိုနေတယ်၊ မင်းရဲ့ လော့ကာနားမှာ သွားစောင့်နေပါလား’ လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။” ပရိသတ်ထဲက မိခင်အချို့ မျက်ရည်ဝဲလာကြပြီ။အပိုင်း.၂. ဆက်ရန်
တံမြက်စည်းနောက်က လူသား ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပိုက်ဆံချွေတာချင်လို့ အသက် ၆၂ နှစ်အရွယ် ကျောင်းသန့်ရှင်းရေးအဖိုးကြီး အာသာကို အလုပ်ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျောင်းရဲ့ အတော်ဆုံးကျောင်းသားက လူပုံအလယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖွင့်ချလိုက်တဲ့အခါ PTA (မိဘဆရာအသင်း) အစည်းအဝေးတစ်ခုလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့ရတာပေါ့။ “ကျွန်တော်တို့ ဒီဌာနတစ်ခုလုံးကို အပြင်က ကန်ထရိုက်တာဆီ လွှဲပေးလိုက်လို့ရတယ်” လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောတယ်။ သူက စျေးကြီးတဲ့ ပိုးသားနက်ကတိုင်ကိုပြင်ရင်း မိုက်ကရိုဖုန်းရှေ့ တိုးလိုက်တာ။ “ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြစို့ဗျာ။ အခု ကျောင်းမှာ ဘတ်ဂျက်က လိုငွေပြနေတာ။ မလိုတာတွေကို ဖြတ်တောက်ရမယ်။ တံမြက်စည်းလှည်းတာမျိုးကတော့... ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပဲလေ။” အိုဟိုင်းယိုးပြည်နယ်က ချမ်းသာတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုဆိုတော့ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ဆရာဝန်တွေ၊ ရှေ့နေတွေ၊ သူဌေးတွေကြီးပဲ။ အားလုံးကလည်း ကျောင်းအုပ်စကားကို ထောက်ခံနေကြတာ။ သူတို့အတွက်ကတော့ ပိုက်ဆံသက်သာဖို့က အဓိကပဲလေ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ခန်းမရဲ့ အနောက်ဆုံးမှာ အာသာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ နွမ်းဖတ်နေတဲ့ အလုပ်သမားဝတ်စုံပေါ်မှာ ‘အာသာ’ ဆိုတဲ့ နာမည်လေး ထိုးထားတယ်။ ခါးပတ်မှာလည်း သော့တွဲကြီးက တဖျတ်ဖျတ်နဲ့။ ဒီကျောင်းစင်္ကြံတွေပေါ်မှာ သူ လျှောက်လာခဲ့တာ ၂၂ နှစ်တောင် ရှိပြီ။ မိဘတွေက ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြသနေတဲ့ စာရင်းဇယားတွေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်နေကြတာကို သူ ငြိမ်ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့က ဂဏန်းတွေကိုပဲ မြင်တာ။ သူ့ကိုကျတော့ အမှိုက်ပုံးသွန်ပေးတဲ့၊ ယူနီဖောင်းပေတေတေနဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်ကြတာပေါ့။ အာသာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။ သူက လူပုံအလယ်မှာ စကားပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့... သူ ငြိမ်နေလို့ မရတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဖိနပ်သံ တကျိကျိက ခန်းမထဲမှာ ဟိန်းသွားတယ်။ သူ မိုက်ကရိုဖုန်းရှေ့ကို လျှောက်သွားတော့ အားလုံးက ဝိုင်းကြည့်ကြတာပေါ့။ “ကျွန်တော် ဒီကျောင်းမှာ တံမြက်စည်းလှည်းလာတာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ပြီ” အာသာက အသံတုန်တုန်ယိုင်ယိုင်နဲ့ စပြောတယ်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးပြောတာ တစ်ခုတော့ မှန်ပါတယ်။ တံမြက်စည်းလှည်းတာ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပဲ။” သူ ခဏရပ်ပြီး ပရိသတ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အမှိုက်ပဲ သိမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုးသုံးနှစ်က မြို့မှာ ဆီးနှင်းတွေ အရမ်းကျပြီး မီးပြတ်သွားတာ မှတ်မိကြဦးမှာပါ။ အဲ့တုန်းက ကျွန်တော် ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်မအိပ်ဘူး။ ရေနွေးငွေ့ပေးတဲ့ စက်ခန်းထဲမှာ နှစ်ရက်တိတိ အိပ်ပြီး ပိုက်တွေ မပေါက်အောင် တစ်ခုချင်း လိုက်ပြင်ခဲ့တာ။ ဒါမှ တနင်္လာနေ့ ကျောင်းဖွင့်ရင် ခင်ဗျားတို့ ကလေးတွေ နွေးနွေးထွေးထွေး စာသင်နိုင်မှာမို့လို့။” ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ အာသာက ဆက်ပြောတယ်။ “ကလေးတွေ စာမေးပွဲဖြေရင် စိတ်မလွင့်အောင် လှုပ်နေတဲ့ စားပွဲတွေကို လိုက်ပြင်ပေးတယ်။ မနက် ၅ နာရီဆို ဘတ်စကက်ဘောအသင်းအတွက် အားကစားရုံ တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။ ပြီးတော့... ကျွန်တော် ကလေးတွေကို စောင့်ကြည့်တယ်။ ဘယ်ကလေးက တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေလဲ၊ ဘယ်ကလေးက သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သိရင် သိချင်း ကျောင်းအကြံပေးဆရာမနဲ့ တွေ့အောင် ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးတယ်။ တခြားမြို့က လာတဲ့ ကန်ထရိုက်တာဝန်ထမ်းက ဒါတွေ လုပ်ပေးပါ့မလား။” အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှေ့တန်းက ရှေ့နေကြီးတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင် အပြုံးနဲ့ ထရပ်တယ်။ “အိုး... အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်လေးပါပဲ အာသာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စီမံခန့်ခွဲမှုကိစ္စလေ။ ပညာတတ်တွေ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ။ ခင်ဗျားမှာ ဘဏ္ဍာရေးတို့၊ ကလေးစိတ်ပညာတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘွဲ့ရော ရှိလို့လား။” ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ကျသွားတယ်။ အရမ်း ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အမေးပဲ။ အာသာ ခေါင်းငုံ့သွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ခန်းမတံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီး လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူက မားကပ်စ်... ကျောင်းရဲ့ အတော်ဆုံး ထိပ်တန်းကျောင်းသားလေးပဲ။ မားကပ်စ်က အာသာ့ဘေးမှာ ယှဉ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့နေကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးတယ်။ “ကလေးစိတ်ပညာအကြောင်း ပြောချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ... ပြောကြတာပေါ့။” မားကပ်စ်ရဲ့ လက်တွေ တုန်နေပေမဲ့ အသံကတော့ ပြတ်သားတယ်။ “ကျွန်တော် ကိုးတန်းတုန်းက အဖေ အလုပ်ပြုတ်တယ်၊ အမေ နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးဖိုးတွေနဲ့တင် အိမ်ပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကားထဲမှာပဲ အိပ်ခဲ့ရတာ။ ခင်ဗျားတို့ မြင်နေရတဲ့ ‘ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင်’ ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အဲ့တုန်းက ထမင်းငတ်နေတဲ့သူပါ။ သူငယ်ချင်းတွေ မြင်မှာစိုးလို့ နေ့လယ်စာစားချိန်ဆို အိမ်သာထဲမှာ သွားပုန်းနေခဲ့ရတာ။” မားကပ်စ်က သူ့ဘေးက အာသာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “အဲ့ဒီနေ့က အာသာကြီး ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ရုံးခန်းကို ဆွဲမသွားဘူး။ လူကြားထဲ အရှက်မခွဲဘူး။ ‘ကြမ်းပြင်က ရေစိုနေတယ်၊ မင်းရဲ့ လော့ကာနားမှာ သွားစောင့်နေပါလား’ လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။” ပရိသတ်ထဲက မိခင်အချို့ မျက်ရည်ဝဲလာကြပြီ။အပိုင်း.၂. ဆက်ရန်

About

Legal