Yaşamın başlangıcından itibaren bize iyi olduğumuzu ve sevildiğimizi hissettiren ebeveynlerimize ihtiyacımız vardır. Bu ebeveynlik görevinin ihmal edilmesi durumunda çeşitli ruhsal hasarlar alarak büyürüz. Hasar, iç sesimizin kendimizin iyi olmadığını, değerli olmadığını ve sevilmeye layık olmadığını söylemesiyle başlar ve bu da özgüvenimize karşı ilk kritik saldırı olur. Yetişkinlikteki davranışlarımızın tohumları olan çocukluk deneyimlerimizin birincil kaynakları olan ebeveynlerimizle olan ilişkilerimizi farkında olmadan genelleştiririz ve buna uygun geliştirdiğimiz davranış kalıplarını yaşamımız boyunca tekrarlar dururuz. Çünkü insanın hayatında 3 temel nesne yani “orijinal önemli ötekiler” vardır; anne, baba ve kardeşler. Aslında şimdi ve burada hayatımızda olan “kopya önemli ötekiler” bu temel nesnelerin bir türevidir, kopyalarıdır. Dolayısıyla babası tarafından görmezden gelinen, reddedilen, terk edilen, istismar edilen veya sevilmeyen bir kız çocuğu yaşamının geri kalanında yoksun bırakıldığı ihtiyaçlarını giderecek bir baba figürü arayışı içine girer. Ancak babanın sevgisini telafi etmek için başka bir erkeğin sevgisini kazanmaya çalışma arzusu ile erkeklere güvenilmeyeceğine dair içsel inancı sürekli bir çatışma yaratarak duygu ve davranışlarını olumsuz bir şekilde yönlendirir. Bunun sonucunda ortaya çıkan durum ise ruhsal karmaşa, kötü ilişkiler ve hayal kırıklığı olur. . . . . . #psikoterapi #ailedanışmanı #keşfet #babalarvekızları #aileolmak - @istiklallsavas