"သံဝရဇာတ်တော်" သည် ပါရမီဆယ်ပါးအနက် "မေတ္တာပါရမီ" နှင့် "ပညာပါရမီ" ကို ဖော်ပြသည့် အလွန်သင်ခန်းစာရစရာကောင်းသော ဇာတ်တော် ဖြစ်သည်။ အရှိန်အဝါ၊ ရိုးရာဓလေ့နှင့် အင်အားကြီးမားမှုတို့ထက် "နှိမ့်ချခြင်း၊ နူးညံ့ခြင်းနှင့် မေတ္တာထားခြင်း" ကသာ လူအများကို အောင်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပြီး အကျယ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ သံဝရမင်းသား၏ မေတ္တာဖြင့် အောင်နိုင်ခြင်းဇာတ်တော် ၁။ အငယ်ဆုံးမင်းသားနှင့် ပညာရှိအမတ်ကြီး ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံစဉ်က မင်းကြီး၌ မင်းသားပေါင်း အပါးတစ်ရာ (၁၀၀) ရှိခဲ့သည်။ ထိုမင်းသားတစ်ရာထဲတွင် ဘုရားအလောင်းတော်သည် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော "သံဝရမင်းသား" ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သံဝရမင်းသားသည် အစ်ကိုကြီးများကဲ့သို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းမှု သိပ်မရှိသလို၊ အာဏာပြလိုစိတ်လည်း မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းအား ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရသော အမတ်ကြီးသည် ဘုရားအလောင်း၏ ကလျာဏမိတ္တ (မိတ်ဆွေကောင်း) ပညာရှိအမတ် ဖြစ်သည်။ အမတ်ကြီးက မင်းသားငယ်အား ဤသို့ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ "မင်းသားငယ်... သင်သည် နန်းလျာကို ရလိုလျှင် အစ်ကိုများနှင့် လိုက်ပြိုင်ရန်မလို။ နန်းရင်ပြင်ရှိ လူအားလုံးအပေါ် နှိမ့်ချပါ။ ရိုသေပါ။ မေတ္တာထား၍ နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံပါ" ဟု နည်းပေးခဲ့သည်။ ၂။ မေတ္တာတရားဖြင့် လူလုံးစုံကို သိမ်းသွင်းခြင်း သံဝရမင်းသားသည် အမတ်ကြီး၏ အဆုံးအမအတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့သည်။ နန်းတော်ထဲရှိ အမြင့်ဆုံး မင်းညီမင်းသားများမှစ၍ အနိမ့်ဆုံး သန့်ရှင်းရေးသမား၊ မြင်းဇောင်းထိန်း၊ ဆင်ထိန်းများအထိ အားလုံးကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။ မိမိရရှိသော မုန့်ပဲသရေစာ၊ ရိက္ခာနှင့် လက်ဆောင်များကို အခြွေအရံများနှင့် နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများအား လိုလေသေးမရှိ ခွဲဝေပေးကမ်းတတ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ မပြောဆိုဘဲ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားကိုသာ ပြောဆိုတတ်သဖြင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံးက သံဝရမင်းသားကို မိမိတို့၏ သားအရင်း၊ ညီအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးလာကြသည်။ ၃။ မထင်မှတ်ဘဲ ဘုရင်ဖြစ်လာခြင်း ခမည်းတော် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး နတ်ရွာစံခါနီးအချိန်တွင် အမတ်ကြီးများက "မင်းသားတစ်ရာထဲတွင် မည်သူ့ကို မင်းမြှောက်ရမည်နည်း" ဟု မေးမြန်းကြသည်။ မင်းကြီးက ၎င်း၏ သားတော်အားလုံးကို လေ့လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် - "ငါ့သားတော်အားလုံးထဲတွင် စိတ်ထားအနူးညံ့ဆုံး၊ အများသူငါအပေါ် မေတ္တာအရှိဆုံးနှင့် လူအများ အချစ်ဆုံးဖြစ်သော အငယ်ဆုံးသား သံဝရမင်းသား ကိုသာ မင်းမြှောက်ကြလော့" ဟု သေတမ်းစာ ထားခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ခမည်းတော် ကွယ်လွန်သောအခါ သံဝရမင်းသားသည် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဘုရင်အဖြစ် နန်းတက်ရလေသည်။ ၄။ အစ်ကိုကြီး ကိုးဆယ့်ကိုးပါး၏ စစ်ကြေညာခြင်းနှင့် ဇာတ်သိမ်း အငယ်ဆုံးညီထွေး ဘုရင်ဖြစ်သွားသည်ကို မကျေနပ်သော အစ်ကိုကြီး ၉၉ ပါးသည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါအပြည့်ဖြင့် ဗာရာဏသီပြည်ကို ဝိုင်းရံကာ "ထီးနန်းကို အပ်မလား၊ စစ်ပြိုင်မလား" ဟု ရာဇသံပေးလာကြသည်။ ထိုအခါ သံဝရမင်းကြီးသည် စစ်မတိုက်ဘဲ အစ်ကိုကြီးများကို နန်းတော်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု စည်းစိမ်အားလုံးကို အစ်ကိုကြီးများအား စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ခွဲဝေပေးအပ်လိုက်သည်။ မင်းကြီး၏ အာဏာမက်မောခြင်းမရှိမှု၊ နူးညံ့မှုနှင့် အစ်ကိုများအပေါ် ထားရှိသော စစ်မှန်သော မေတ္တာဓာတ်ကြောင့် အစ်ကိုကြီး ၉၉ ပါးစလုံးသည် ဒေါသများ အရည်ပျော်သွားကြပြီး လက်နက်ချကာ ညီထွေးလေးကို ဘုရင်အဖြစ် ကြည်ဖြူစွာဖြင့် အသိအမှတ်ပြုကာ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြလေတော့သည်။ ဥပုသ်သည်များအတွက် နှလုံးသွင်းစရာ ဝါတွင်းကာလတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ဆန်းစစ်ရန် အကောင်းဆုံး ဇာတ်တော် ဖြစ်သည်။ မာနကို နှိမ့်ချရန်: သံဝရမင်းသားကဲ့သို့ အချင်းချင်း ဆက်ဆံသည့်အခါ ငါက အကြီး၊ ငါက အမှန် ဆိုသည့် "မာန" ကို လျှော့ချပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုဆက်ဆံတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ မေတ္တာဖြင့် အောင်နိုင်ခြင်း: အမျက်ဒေါသနှင့် အာဏာပြခြင်းသည် ခဏတာသာ နိုင်နိုင်ပြီး၊ စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်း (ဒါန) သည်သာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထာဝရ အောင်နိုင်ကြောင်း နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်နိုင်ပါသည်။ - @ashinkawdinnya6