دا هغه زمانه وه چې ټوله نړۍ په تیارو کې ډوبه وه. خلکو به خپلې لورګانې ژوندۍ ښخولې، د یو بل وینه به یې تویهوله او د خټو او تیږو جوړو شوو بوتانو ته به یې سجدې کولې. مکه د دې تیارو په مرکز کې وه، خو هلته په یو کور کې د یو داسې نور د څرک انتظار کېده چې نړۍ به بدله کړي. بي بي آمنه (د رسول الله ﷺ مور) به ویل چې کله زه امیندواره وم، نو ما هیڅکله هغه دروندوالی او تکلیف حس نه کړ چې نورې مېرمنې یې په دغه حالت کې حس کوي. هغې به یو عجیبه نور په ځان کې لیده. یو شپه یې په خوب کې ولیدل چې له هغې څخه یو داسې "نور" ووت چې د شام (سوریې) ماڼۍ یې ورته روښانه کړې. دا یوه نښه وه چې دا ماشوم به یوازې د مکې لپاره نه، بلکې د ټولې نړۍ لپاره د هدایت لمر وي. د کائنات په دې ستره کیسه کې یو دردناک پړاو دا و چې لا محمد ﷺ نړۍ ته نه و راغلی، چې پلار یې "عبدالله" په سفر کې وفات شو. هغه یتیم شو، ترڅو نړۍ ته وښيي چې یتیمان څومره لوړ مقام لري او د هغه یوازنی پالونکی یوازې الله جل جلاله دی. د دوشنبې (پیر) ورځ وه، د ربیع الاول ۱۲مه نېټه. لمر لا نه و راختلی، سهار سپېدې چاودېدلې وې چې په دې نړۍ کې د ټولو پیغبرانو سردار، حضرت محمد ﷺ سترګې وغړولې. کله چې د هغه نېکه "عبدالمطلب" خبر شو، نو په منډه راغی. ماشوم یې په غېږ کې واخیست، کعبې شریفې ته یې یووړ او د الله شکر یې ادا کړ. هغه پرې د "محمد" (ډېر ستایل شوی) نوم کېښود. قریشو ترې وپوښتل: "ولې دې د خپلو پلرونو نوم پرې کېنښود؟" هغه ځواب ورکړ: "زه غواړم چې په ځمکه کې یې خلک او په اسمانونو کې یې الله وستايي." سبا به یی إن شاء الله دوهم برخه هم درته نشر کړم که ستاسو خوښه شوی وی - @bandiwanashna38