@muhammadraheemrajar6: توهان لاءِ استاد محبوب آريسر جي ياد ۾ هڪ وڏي ۽ درد ڀري ڪهاڻي: Writing استاد محبوب آريسر کي شهادت ملي وئي، پر سندس وڇوڙي جو درد اڄ به ماڻهن جي دلين ۾ تازو آهي. ڳوٺ جون گهٽيون، اوطاقون ۽ اهي ماڳ جتي محبوب آريسر پنهنجي مرڪ سان محفلون سجائيندو هو، اڄ به سندس ياد ۾ اداس نظر اچن ٿا. ماڻهن جا پاند اڃا آلا آهن، اکين جا ڳوڙها اڃا سڪا ناهن، ۽ دلين جا زخم اڃا تازا آهن. محبوب آريسر صرف هڪ نالو نه هو، پر محبت، خلوص ۽ انسانيت جو ٻيو نالو هو. جنهن سان به مليو، تنهن جي دل ۾ پنهنجي جاءِ ٺاهي ويو. سندس نرم لهجو، سهڻي مرڪ ۽ ماڻهن سان محبت وارو رويو اڄ به هر ڪنهن کي ياد آهي. جڏهن به سندس ذڪر ٿئي ٿو ته هر اک آلي ٿي وڃي ٿي ۽ هر دل مان هڪ ئي سڏ نڪري ٿو: "هاءِ محبوب!" سندس ننڍڙا ٻار اڄ به پنهنجي بابا جي راهه نهارين ٿا. هو شايد سمجهي نه ٿا سگهن ته سندن بابا هاڻي هن دنيا ۾ واپس نه ايندو، پر سندن اکين ۾ اڄ به اها آس موجود آهي. ماءُ جڏهن کين دلاسو ڏئي ٿي ته پاڻ به لڪي لڪي روئي ٿي. گهر جون ڀتيون، دروازا ۽ آڱڻ به ڄڻ محبوب آريسر جي قدمن جا آواز ڳوليندا رهن ٿا. محمد رحيم راجڙ لکي ٿو ته محبوب جهڙو انسان صدين ۾ پيدا ٿيندو آهي. هن جي جدائي رڳو هڪ خاندان جو نه، پر سموري علائقي جو نقصان آهي. وقت گذرندو رهندو، موسمون بدلجنديون رهنديون، پر محبوب آريسر جي ياد ڪڏهن به دلين مان نه ويندي. سندس نيڪيون، محبتون ۽ سهڻيون يادون هميشه زنده رهنديون. الله پاڪ استاد محبوب آريسر کي جنت الفردوس ۾ اعليٰ مقام عطا فرمائي، سندس قبر کي نور سان ڀري ڇڏي ۽ سندس پونئرن کي صبر جميل عطا ڪري. آمين.