"မမြဲခြင်း" ကို နားလည်သွားတဲ့နေ့မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။ ကလေးဘဝတုန်းက " အချိန်" ဆိုတာ အလွန်နှေးကွေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ ဖူးတယ်။ မနက်ကနေ ညရောက်ဖို့တောင် ကြာလွန်းနေ သလို... တစ်နှစ်ကုန်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်သလို… ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ငါတို့ သဘောပေါက်လာတာတစ်ခုရှိတယ်။ မနေ့ကလိုပဲ ထင်နေတဲ့ အရာတွေဟာ အခုတော့ "အတိတ်” ဖြစ်နေပြီဆိုတာ... မိဘတွေရဲ့ ဆံပင်ဖြူလာတာ၊ မျက်နှာပေါ် အရေးအကြောင်းတွေ ပေါ်လာတာ၊ ငယ်ဘဝသူငယ်ချင်းတွေ ယောက် ဝေးကွာသွားတာ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ် ချစ်ခဲ့ဖူးသူတွေ အမှတ်တရအဖြစ်ပဲ ကျန်နေတော့ တာ... အရာအားလုံးက တိတ်တိတ်လေး ပြောင်းလဲနေခဲ့တယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဒီအမှန်တရားကို " အနိစ္စ” လို့ ခေါ်တယ်။ အနိစ္စဆိုတာ "မမြဲခြင်း" "အမြဲမတည်ခြင်း" "ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်ရမယ့် သဘော" ကို ဆိုလိုတာ ပဲ။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဟာ လောကကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို စကားလုံးအလှတွေမပါဘဲ တိတိကျကျ ဟောပြခဲ့ တယ်။ "ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ အရာတိုင်းဟာ ပျက်စီးရမည်" ဒီစကားဟာ ကြောက်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး။ နိုးထဖို့အတွက် ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာလည်း မမြဲဘူး။ ယနေ့ နုပျိုလှပနေတဲ့ မျက်နှာဟာ တစ်နေ့မှာ အိုမင်းလာမယ်။ အားကောင်းနေတဲ့ ခန္ဓာဟာ တစ်နေ့မှာ နာကျင်အားနည်းလာမယ်။ အခု ရှိနေတဲ့ အသက်ရှူသံတောင် နောက်တစ်ခါ ရှိမယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လူအများစုက မမြဲခြင်းကို မေ့ထားပြီး "အမြဲတမ်းပိုင်ဆိုင်ရမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အသက် ရှင်နေကြတယ်။ ပိုက်ဆံ.. ဂုဏ်သိက္ခာ… အာဏာ... အချစ်... လူတွေ... ဘယ်အရာကိုမှ ထာဝရ သိမ်းထားလို့ မရဘူး။ ချစ်ရတဲ့သူကိုလည်း ခွဲရမယ်။ မုန်းရတဲ့သူနဲ့လည်း တွေ့ရမယ်။ မလိုချင်တဲ့အရာတွေ ကြုံရမယ်။ လိုချင်တဲ့အရာတွေ မရနိုင်တာတွေလည်း ရှိမယ်။ ဒါဟာ လောကရဲ့ သဘာဝပဲ။ ဗုဒ္ဓဘာသာက "မမြဲဘူး" လို့ ပြောပြီး စိတ်ပျက်အောင် မဟုတ် ဘူး။ တကယ်တော့ "မမြဲတာကို သိတဲ့သူ" ကသာ အသက်ရှင်မှုကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားတတ် လာတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလာတဲ့ အခါ မုန်းတီးဖို့ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ အငြိုးတွေကို မဖက်တွယ်တော့ဘူး။ အတ္တကို လျှော့တတ်လာတယ်။ ဒီနေ့ တွေ့နေရတဲ့သူဟာ နောက်နှစ်မှာ ရှိချင်မှ ရှိမယ်။ ဒီနေ့ ကျန်းမာနေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ မနက်ဖြန်မှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ ဒီနေ့ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာတောင် တစ်နေ့မှာ ဓာတ်ပုံထဲက အမှတ်တရ ဖြစ်သွားနိုင် တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓတရားက " လောကကို စွန့်ပစ်" လို့ မဟုတ်ဘဲ "လောကကို အမှန်အတိုင်း မြင်" လို့ သင်ပေးတာ။ မမြဲခြင်းကို နားလည်လာတဲ့သူဟာ လောဘ လျော့လာတယ်။ ဒေါသ ပိုနည်းလာတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပိုနားလည်လာ တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အားလုံးဟာ ခဏတာဧည့်သည်တွေဆိုတာ သိလာ လို့ပဲ။ ငါတို့ဘဝဟာ လက်ထဲမှာ ခဏတာ တောက်ပနေတဲ့ ဖယောင်းမီး လိုပဲ။ လင်းနေတုန်းမှာ နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်ဖို့က အရေးကြီးတယ်။ အချိန်တန်ရင် မီးဟာ ငြိမ်းသွားမယ်။ ဒါပေမယ့် မငြိမ်းခင်အချိန်ထိ ဘယ်လောက်အလင်းပေးခဲ့သလဲဆိုတာကပဲ တကယ်အရေးကြီးတာ။ တစ်နေ့မှာ ငါတို့နာမည်ကို လူတွေ မေ့သွားနိုင်တယ်။ မျက်နှာကိုလည်း မမှတ်မိတော့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာ၊ ကူညီခဲ့တဲ့ လက်တစ်ဖက်၊ နူးညံ့ခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကျန်နေနိုင် တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်. မမြဲတဲ့ဘဝထဲမှာ မေတ္တာကို မြဲအောင်ထားပါ။ ဒေါသထက် နားလည်မှုကို ရွေးပါ။ အတ္တထက် ကရုဏာကို ရွေးပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့— "ဘဝဆိုတာ ကိုယ်ထင်ထားတာထက် ပိုတိုပါတယ်.." - @www.knowledge02