ℓi☽rα :
Senin bana verdiklerini ve yaşattıklarını unutmayacağım.Yıllarca sözlerinle içimde umut büyüttün, ben de o umutlara inanarak elimden gelenin fazlasını yaptım. Ben sevgimi, emeğimi ve cesaretimi ortaya koydum,hiçbir şeyi yarım bırakmadım.
Bir noktada artık benim yapabileceğim her şey bitmişti.Geriye sadece senin bir adımın kalmıştı. Ama sen, en başından beri yapamayacağını bildiğin halde bunu bana açıkça söylemek yerine, beni yıllarca beklettin, içimde bir umut gibi tutup yavaş yavaş tükettin.
Ben korkularımı susturup bir çok şeyi göze alırken, sen kendi korkularının içinde sessiz kaldın. Ve en sonunda, o adım atılması gereken yerde geri çekilmeyi seçtin.Susmayı ve gitmeyi.
İçimde en çok acıtan şey,sevdiğim bir insanın beni yarı yolda bırakması oldu. Çünkü ben gerçekten inanmıştım.Gerçekten emek vermiştim.Gerçekten “biz” olacağına yürekten güvenmiştim.
Şimdi geriye baktığımda sadece şunu görüyorum Ben tüm kalbimle oradaydım.Ama sen, cesaretinle orada olmayı seçemedin.
Yine de içimde kimseye taşımak istemediğim bir yük var artık. Sadece öğrendiğim büyük bir gerçek var,insan en çok, en çok emek verdiği yerde yalnız kalınca büyüyor ama en çok da orada kırılıyor.
Bir gün bu satırları okuyup üzerine alınır mısın bilmiyorum.Belki de hiç fark etmezsin bile. Ama eğer bir gün karşına çıkarsa, bil ki bu sözler bir öfkenin değil, derin bir kırgınlığın sessizliğidir. Ve bazı sessizlikler, en yüksek çığlıktan bile daha ağırdır.🌼🦋 H.T.
2026-06-24 11:30:27