Anju Magar 🇳🇵 :
सायद मेरो पनि कोही भएको भए, आज यी मध्यरातहरू यति निर्दयी लाग्ने थिएनन्। एक्लै कोठाको कुनामा बसेर आँसु पुछ्नुपर्दैन थियो होला।
बाहिरबाट म सामान्य देखिन्छु, हाँसिरहेको पनि देखिन्छु, तर भित्र भने म दिनदिनै चुपचाप भाँचिदै गएको छु। मेरो मनको चिच्याहट कसैले सुन्दैन, किनकि सबैलाई मेरो मौनता मजाक जस्तो लाग्छ। म कति थाकिसकेको छु, कति पटक आफैंभित्र मरेको छु भन्ने कुरा मलाई मात्र थाहा छ। प्रेममा हारें, भरोसामा हारें, आफ्नै सपनासँग पनि हारें। जिन्दगीले यति धेरै चोट दियो कि अब पीडासँग पनि बानी परिसकेको छ। कहिलेकाहीँ लाग्छ, म मानिसहरूको भीडमा भए पनि भित्रबाट पूर्ण रूपमा एक्लो छु।
भविष्यको कल्पना गर्दा पनि डर लाग्छ, किनकि हरेक बाटो अधुरो जस्तो देखिन्छ। मैले चाहेका मानिसहरू टाढा भए, मैले बनाएका सपना टुक्रिए, अनि अन्तिममा आफूलाई नै गुमाएँ। राति सबै सुतिसकेपछि, मेरो मनभित्रका घाउहरू झन् बल्झिन्छन्। आँखा रसाउँछन्, तर कसैलाई थाहा हुँदैन म किन चुपचाप चुपचाप टुटिरहेको छु भनेर। म अरुका लागि सामान्य मान्छे होला, तर आफैंभित्र भने म एकदमै थाकेको, हराएको र अधुरो मानिस हूँ। शायद मेरो भागमा प्रेमभन्दा बढी पीडा नै लेखिएको रहेछ। त्यसैले अहिले त यस्तो लाग्छ म बाँचिरहेको छु, तर मेरो मन धेरै पहिल्यै मरेर सकिएको छ💔😭😢
2026-06-24 01:46:41