«Ҳаёт тез мегузарад, бисёр зиндагӣ тез мегузарад, мисли оби равон, оби дарё ҳаминқадар тез мегузарад». Ин ҷумлаи пурмаъно моро ба андеша водор месозад. Воқеан ҳам, зиндагӣ мисли рӯди пуршитобест, ки лаҳзае бознамеистад. Ҳар рӯз, ҳар соат ва ҳатто ҳар нафасе, ки мекашем, порае аз умри мост, ки сипарӣ мегардад. Ин ҳақиқат инсонро ҳушдор медиҳад, ки ҳар лаҳзаи ҳаётро бо масъулият ва маърифат истифода барад. Табиат ба мо дарси бузург медиҳад: оби равон ҳамеша поку мусаффост, зеро дар ҳаракат аст. Агар об дар ҷояш биистад, тира мегардад. Инсон низ бояд дар зиндагӣ фаъол, ҷӯянда ва талошгар бошад. Танҳо бо заҳмату ҳаракат метавон маънии аслии ҳаётро дарёфт ва ба қуллаҳои муваффақият расид. Эмомалӣ Раҳмон, Пешвои миллат, борҳо таъкид намудаанд, ки: «Ҷавонон бояд ҳар лаҳзаи умри худро самаранок истифода баранд, зеро ояндаи давлату миллат аз дониш, ҷаҳонбинӣ ва масъулияти онҳо вобаста аст». Ин суханон нишон медиҳанд, ки вақт арзиши бебаҳо дорад ва истифодаи дурусти он метавонад сарнавишти шахс ва ҷомеаро дигар созад. Ҳаёт танҳо маҷмӯи рӯзҳои гузашта нест; он имкониятест барои сохтани фардои беҳтар. Агар мо имрӯз дониш омӯзем, меҳнат кунем ва ба худ бовар дошта бошем, пагоҳ самараи онро хоҳем дид. Вале агар вақтро беҳуда сипарӣ намоем, рӯзе пушаймонӣ ба бор меорад. Зеро оби гузашта дигар ба соҳил барнамегардад. Инсон бояд дарк намояд, ки ҳар рӯзи нав як неъмати нодир аст. Қадри падару модар, дӯстону наздикон ва Ватанро бояд дар айни замон донист, на баъд аз дер шудан. Зеро зиндагӣ мисли сояе мегузарад ва танҳо амалҳои нек, илму маърифат ва номи нек боқӣ мемонанд. - тез, бебозгашт ва Хулоса, ҳаёт мисли оби равон аст пурҳаракат. Пас биёед ҳар лаҳзаро ғанимат донем, бо мақсад зиндагӣ кунем ва барои ободии худ ва ҷомеа саҳмгузор бошем. Танҳо дар ҳамин сурат метавон гуфт, ки мо аз ҷараёни тезгузари зиндагӣ ба нафъи худ истифода бурдем. Бо эҳтиром @vip_rayison 🇹🇯 - @rayiso.tj