May mga tao na nagsasabi, “Huwag mong masyadong i-post ang blessings mo. Baka mausog.” “Huwag mong sabihin ang plano mo. Baka ma-evil eye.” “Huwag mong ipakita ang success mo. Maraming maiinggit.” Pero habang binabasa ko ang kwento ni David at ni Saul, may isang realization na tumama sa puso ko. Kung ang Diyos ang nagbukas ng pinto para sa’yo, walang tao ang makakapagsara niyan. Walang evil eye. Walang mausog. Walang inggit. Walang crab mentality. Walang tao. Hindi dahil walang mga taong may masamang intensyon. Meron. Napakarami. Pero dahil mas makapangyarihan ang kamay ng Diyos kaysa sa opinyon ng tao. Tingnan mo si David. Hindi naman niya hiniling na maging hari. Hindi naman siya nag-campaign. Hindi naman siya nagpasikat. Pastol lang siya ng tupa. Pero pinili siya ng Diyos. At nung pinili siya ng Diyos, doon nagsimula ang problema. Hindi dahil may ginawa siyang masama. Kundi dahil may na-trigger siyang insecurity sa ibang tao. Alam mo, karamihan sa mga taong humihila sa’yo pababa, hindi naman talaga galit sa’yo. Masakit man pakinggan. Pero madalas, galit sila sa nararamdaman nila kapag nakikita ka. Kapag nakikita nilang gumagaling ka. Kapag nakikita nilang umaangat ka. Kapag nakikita nilang naghi-heal ka. Kapag nakikita nilang may breakthrough ka. Kapag nakikita nilang natutupad ang mga ipinagdarasal mo. Hindi ikaw ang problema. Ang problema ay yung reminder na dala mo. Pinapaalala mo sa kanila yung mga pangarap na tinigil nila. Pinapaalala mo sa kanila yung potential na hindi nila ginagamit. Pinapaalala mo sa kanila yung mga pagkakataong pinalampas nila. At imbes na harapin ang sakit na iyon, mas madaling sabihin: “Mayabang siya.” “Swerte lang yan.” “Tingnan natin kung hanggang saan yan.” “Hindi naman yan magtatagal.” Ganito si Saul. Hindi si David ang tunay na kalaban niya. Ang tunay na kalaban niya ay ang takot sa loob niya. Takot siyang mapalitan. Takot siyang mawalan ng posisyon. Takot siyang hindi na siya ang bida. Takot siyang may mas magaling na dumating. At minsan, kung magiging honest tayo, may Saul din sa loob nating lahat. Yung parte natin na natatakot kapag may umaangat. Yung parte natin na nagtatanong: “Paano siya nagkaroon niyan?” “Bakit siya at hindi ako?” “Mas matagal naman akong naghirap.” Pero alam mo kung anong nakakamangha? Kahit anong gawin ni Saul, hindi niya mapatay ang plano ng Diyos para kay David. Naghagis siya ng sibat. Buhay pa rin si David. Pinadala niya sa mga gera. Buhay pa rin si David. Pinagplanuhan niya. Buhay pa rin si David. Hinabol niya sa ilang. Buhay pa rin si David. Bakit? Kasi hindi nakasalalay kay Saul ang destiny ni David. Nakasalalay ito sa Diyos. At ito ang gusto kong maintindihan mo. May mga taong nag-iisip na kaya nilang pigilan ang blessing mo. May mga taong hindi masaya sa promotion mo. Hindi masaya sa business mo. Hindi masaya sa healing mo. Hindi masaya sa marriage mo. Hindi masaya sa progress mo. At oo, minsan mararamdaman mo talaga ang inggit. Minsan mararamdaman mo talaga ang resistance. Minsan mararamdaman mo talagang parang may humihila pababa. Pero bilang Kristiyano, hindi ako naniniwala na mas malakas ang tingin ng tao kaysa sa tawag ng Diyos. Hindi ako naniniwala na kayang sirain ng evil eye ang binless ng Diyos. Hindi ako naniniwala na kayang wasakin ng mausog ang itinayo ng Diyos. Hindi ako naniniwala na kayang patayin ng inggit ng tao ang pangako ng Diyos. Kung nagawa ni Saul ang lahat para pigilan si David at nabigo siya, bakit ako matatakot sa opinyon ng tao? Ang mas malaking tanong ay ito: Kanino ka ba mas naniniwala? Sa kapangyarihan ng Diyos? O sa tingin ng tao? #fyp #filipinocreator #viralph #christian #tiktokph - @shainebarrera14