Balang araw, hahanapin mo ako. Hindi ngayon. Hindi habang masaya ka pa sa piling ng taong pinili mo kaysa sa akin. Hindi habang kampante kang nandiyan pa rin ako kahit paulit-ulit mo akong nasasaktan. Hindi habang iniisip mong madali lang akong palitan. Pero darating ang araw na gigising ka na may kung anong kulang. At hindi mo agad maiintindihan kung ano iyon. Makikilala mo ang iba't ibang tao. May maganda. May mabait. May masayahin. May handang ibigay ang oras nila para sa'yo. Pero sa bawat isa sa kanila, may mapapansin kang kulang. Yung paraan ng pakikinig ko kapag may problema ka. Yung pag-intindi ko kahit hindi mo ipaliwanag ang lahat. Yung pag-aalala ko sa'yo kahit hindi mo hinihingi. Yung pagmamahal na ibinigay ko nang walang hinihintay na kapalit. Unti-unti mong maaalala ang lahat. Maaalala mo yung mga gabing ako ang kasama mong mangarap. Yung mga araw na kahit galit ako, hindi kita iniwan. Yung mga pagkakataong lahat ay sumuko sa'yo, pero ako nanatili. At doon mo mararamdaman ang bigat ng pagkawala ko. Hindi dahil wala ka nang makikilalang iba. Kundi dahil wala nang taong magmamahal sa'yo sa paraang minahal kita. Doon mo maiisip ang mga pagkakataong binalewala mo ako. Ang mga mensaheng hindi mo nireplyan. Ang mga luha na ikaw ang dahilan. Ang mga pagkakataong pinili mo ang iba habang pinipili kita araw-araw. At bawat alaala ay magiging tanong sa isip mo. "Paano kaya kung hindi ko siya sinaktan?" "Paano kaya kung pinahalagahan ko siya?" "Paano kaya kung hindi ko siya hinayaang mawala?" Pero ang problema sa mga "paano kaya"... Hindi nila kayang ibalik ang nakaraan. Dahil habang ikaw ay abala sa pagsisisi... Ako naman ay natutong mabuhay nang wala ka. Natuto akong buuin ang sarili ko mula sa mga pirasong ikaw mismo ang dumurog. Natuto akong ngumiti ulit. Natuto akong maging masaya kahit wala ka. At sa unang pagkakataon, natutunan kong piliin ang sarili ko. Kaya kapag dumating ang araw na gusto mo nang bumalik... Kapag gusto mo nang sabihin na mali ka. Kapag gusto mo nang ibalik ang lahat. Maaaring huli na. Hindi dahil galit pa ako. Hindi dahil hindi na kita napatawad. Kundi dahil tapos na akong maghintay. Tapos na akong umasa. At tapos na akong mahalin ang taong hindi marunong pahalagahan ang pagmamahal na nasa harapan niya. Balang araw, hahanapin mo ako sa bawat taong makikilala mo. Makikita mo ang mga katangian ko sa kanila. Ang kabaitan ko. Ang pag-unawa ko. Ang katapatan ko. Pero isang bagay ang hindi mo na mahahanap kailanman... Ang taong minahal ka nang buong-buo kahit paulit-ulit mo siyang sinaktan. Dahil ang taong iyon... Natutunan nang mahalin ang sarili niya. At hindi na siya babalik sa taong minsang nagturo sa kanya kung gaano kasakit ang magmahal nang mag-isa. 😭💔🥀 - @dlanyer062707