السلام_علیک_یا_اباالفضل_العباس_علیه_السلامم حضرت عباس (ع) مظهر شجاعت بی‌بدیل، هیبت حیدری و جنگاوری اساطیری در تاریخ اسلام است. عباس، تکرار ذوالفقار علی در دستان کربلاست؛ آن‌گاه که پا در رکاب می‌کشد، زمین زیر سم اسبش به لرزه می‌افتد و آسمان از هیبت نگاهش رنگ می‌بازد. او جنگاوری است که واژه‌ی «ترس» در لغت‌نامه‌ی نگاهش معنا ندارد؛ سرداری که با یک غرش، قلب لشکریان کفر را می‌شکافت و صفوف دشمن را همچون برگ‌های پاییزی در هم می‌نوردید. قامتی به بلندای سرو و شانه‌هایی به وسعت آسمان؛ عباس باران حماسه بود بر کویر ترس لشکریان کوفه. چشمان عباس، صاعقه‌ی مرگ برای دشمنان بود و تیغ برانش، خط پایانی بر خطبه‌های شوم یزیدیان؛ او همان شیری است که از بیشه‌ی حیدر کرار برخاسته بود. در میدان رزم، عباس یک تن نبود، او لشکری بود مجهز به ایمان، شجاعت و هیبت؛ فرماندهی که نامش لرزه بر اندام هزاران سوار نظام می‌انداخت. عباس یعنی: طوفان غضب بر روی زمین، زلزله در قلب کفر، و آرامش در خیمه‌های ثارالله. او علمداری است که تا آخرین قطره‌ی خون و تا آخرین نفس، پرچم حق را افراشته نگه داشت و مفهوم حقیقی «جنگاور وفادار» را به تاریخ آموخت - @hussainamiri44