@sen_kaybettin_: Senin kıyametin neydi? Bir düşün... Belki bir çocukluk gecesinde başladı her şey. Henüz dünyanın ne kadar acımasız olabileceğini bilmezken, oyuncaklarınla kurduğun küçük evrende, her şeyin sonsuza kadar süreceğine inanırken... Bir gün öğrendin. Bazı yaralar yaşla değil, insanın içine düştüğü sessizlikle büyüyormuş. Kiminin kıyameti çocukluğuydu. Bir evin içinde büyüyen yalnızlığıydı. Kırılan hayalleriydi. Söylenmeyen özürlerdi. Sarılmayan kollar, duyulmayan çığlıklar, görülmeyen gözyaşlarıydı. Kiminin kıyameti ailesiydi. Sevgi diye bildiği şeyin eksikliğiydi. Bir ömür dolduramadığı boşluktu. Kiminin sevdiği kadındı. Gözlerine bakıp gelecek kurduğu insanın, bir gün arkasına bile dönmeden gitmesiydi. Kiminin sevdiği adamdı. Omzuna başını koyup huzur bulduğu kişinin, en büyük huzursuzluğa dönüşmesiydi. Kiminin dostuydu. "Kardeşim" dediği insanın, ihanetin en ağır yükünü omzuna bırakmasıydı. Kiminin kıyameti yokluktu. Kiminin hastalık. Kiminin yalnızlık. Kiminin ise herkesi mutlu etmeye çalışırken kendini unutmasıydı. Ama ne garip... İnsan, yaşadığı acının ortasında bunun bir son olduğunu sanıyor. Sanki bütün yollar kapanmış, bütün kapılar kilitlenmiş gibi. Sanki güneş bir daha doğmayacakmış gibi. Sanki kalp bir daha sevmeyecekmiş gibi. Sanki ruh bir daha gülmeyecekmiş gibi. Oysa hayatın en büyük sırrı burada saklı. Kıyamet dediğin şey, aslında bazen yeniden doğuşun başlangıcıdır. Yıkılan her şey yok olmaz. Bazıları yeniden kurulmak için yıkılır. Bazı insanlar gitmek için gelir. Bazı acılar öğretmek için yaşanır. Bazı ayrılıklar, sana kendini buldurmak için kapını çalar. Ve insan bunu ancak yıllar sonra anlar. Geriye dönüp baktığında... Bir zamanlar öldüğünü sandığın yerlerin, aslında güçlendiğin yerler olduğunu görürsün. Ağladığın gecelerin sana sabretmeyi öğrettiğini anlarsın. Kaybettiklerinin sana kim olduğunu gösterdiğini fark edersin. İhanetlerin gözlerini açtığını... Yalnızlıkların seni kendinle tanıştırdığını... Düşüşlerin ayağa kalkmayı öğrettiğini anlarsın. Kaç kere yıkıldın sen? Kaç kere dünyanın sonu geldi sandın? Kaç gece tavana bakıp, sabah olmasın diye dua ettin? Kaç kez boğazındaki düğümü kimse görmesin diye sustun? Kaç kez kalabalıkların içinde yapayalnız kaldın? Kaç kez "Artık gücüm kalmadı." dedin? Kaç kez gözyaşlarını ellerinle sildin? Kaç kez bir mesaj bekledin, gelmedi? Kaç kez bir özür duymayı bekledin, duyamadın? Kaç kez sevdiğin insanın yokluğuyla sınandın? Kaç kez kendini suçladın? Kaç kez aynaya bakıp, "Ben nerede kayboldum?" diye sordun? Ama şimdi bir düşün... Bütün bunlara rağmen buradasın. Hâlâ nefes alıyorsun. Hâlâ yürüyorsun. Hâlâ mücadele ediyorsun. Demek ki sandığından daha güçlüsün. Demek ki içindeki savaşçı, sen vazgeçmek istesen bile vazgeçmemiş. Çünkü insan garip bir varlık. Kırılır ama tamamen parçalanmaz. Yorulur ama tamamen durmaz. Ağlar ama yine de gülmeyi öğrenir. Kaybeder ama yeniden sevmeyi başarır. Düşer ama yeniden ayağa kalkar. İşte bu yüzden... Belki de hayat, kaç kez düştüğümüzle değil, kaç kez ayağa kalktığımızla ilgileniyor. Belki de kader, yaralarımızla değil, o yaralara rağmen yürüyüşümüzle ilgileniyor. Belki de Rabbimiz, gözyaşlarımızı değil; gözyaşlarımızı silip yeniden doğruluşumuzu yazıyor kaderimize. Şimdi geçmişine dönüp bak. Canını yakan herkese bak. Yarım bırakanlara... Kıranlara... Gidenlere... İhanet edenlere... Ve sonra kendine bak. Onlar gitti. Acılar geçti. Yıllar geçti. Ama sen kaldın. Sen hâlâ buradasın. Bu bile başlı başına bir zaferdir. O yüzden artık yüklerini indir omuzlarından. Kendini affet. Ve BİSMİLLAH'DE .. Ali saye - Kıyamet #👍👍👍👍👍 #şiirler #şarkı #kesfet #şiir

⚡ ❉͜͡🖤✯Sᴇɴ )⎯ ᴋᴀʏʙᴇᴛᴛİɴ꧃۵ 🦅⚡

Open In TikTok:

Region: TR

Wednesday 24 June 2026 08:05:40 GMT