@jp_ark.z1: #រឿងស្នេហ៍ក្រោមអំណាចលោកលីហុីសុឹង ភាគទី១៨ "មិន!មិនបាត់"ជេគ គ្រវីក្បាលតតាត់ មានប្រពន្ធក្មេងពិតជាពិបាកលួងពិតមែន "ឈប់ខឹងបងទៅណា ស្អែកបងទិញអាវនឹងមួយឡានតែម្ដង"ហុីសឹុង ចាប់លើករាងល្អិតមកដាក់លើភ្លៅហើយក៏លើកដៃម្ខាងទៅទាញភួយចេញពីមុខអូនតូច "មិនជឿ!!មិនជឿដាច់ខាត"ជេគ "សឺត..ជឿបងទៅ បងមិនចេះកុហកទេ"ហុីសុឹង ឱនទៅថើបថ្ពាល់ម៉ដ្ឋខៃដែលឡើងក្រហមព្រឿងៗ "ប្រថុយម្ដងទៅចុះ"ជេគ ងរនឹងគ្មានទៅយកជាសាច់ការស្អីទេ រងច្រើនខឹងច្រើននឹងដោយសារចង់អោយអាបងលួង "ឥឡូវមោះ..ចូលគេងណាអូន យប់ជ្រៅហើយ"ហុីសុឹង "អុឹម"ជេគ ក្រហឹមបន្ដិចហើយក៏សង្ងំបិទភ្នែកគេងក្នុងទ្រូងកក់ក្ដៅរបស់ប្ដី "សឺត.."ហុីសឹុង ឱនទៅថើបថ្ពាល់អ្នកម្ខាងទៀតទាំងគ្រឺតខ្នាញ់ មានមួយនឹងស្រឡាញ់អើយសែនស្រឡាញ់ សួរថាបើល្អស្អាតមុឹងៗអ្នកណាដាច់ចិត្តវៃ?អ្នកណាដាច់ចិត្តធ្វើបាបទៅលោកអើយ.. *៥ខែកន្លងផុតទៅ...*    រយៈពេល៥ខែមកនេះអ្វីក៏ចាប់ផ្ដើមផ្លាស់ប្ដូរតាមពេលវេលាមិនថាចរឹករបស់ជេគក៏ផ្លាស់ប្ដូរតាមនឹងដែល...ធ្លាប់តែជាក្មេងរឹងរូសឥឡូវក៏ប្ដូរមកជាស្លូតត្រង់វិញ...ហើយបើសួររកមូលហេតុគឺដោយសារតែកាលពី៣ខែមុន ហុីសឹុងត្រូវបានសត្រូវមួយវាយឆ្មក់ពីក្រោយដោយសារតែការពារជេគ។ ការខឹងរងងក់រឿងមិនសមហេតុផលនេះហើយទើបធ្វើស្វាមីត្រូវរងរបួសដេកសម្រាកនៅមន្ទីពេទ្យជាច្រើនអាទិត្យ... "បងញុាំថ្នាំសិនទៅចាំធ្វើការងារបន្ដទៀត"ជេគ ដើរចូលក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់នាយទាំងក្នុងដៃមានកាន់ថាសដាក់ថ្នាំមកជាមួយ "ទុកទីនេះសិនហើយ"ហុីសុឹង ម្រាមដៃចុចកុំព្យូទ័រមិនឈប់ គ្រាន់តែរងសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យ២-៣អាទិត្យសោះងើបមកវិញការងារអោយគរដូចភ្នំ "មិនបានទេ...បងគិតថាការងារសំខាន់ជាងសុខភាពរបស់បងមែនទេ?"ជេគ ដាក់ថាសនៅលើតុរួចទើបលូលដៃទៅបិទlaptopរបស់នាយក្រាស់ "អូន..."ហុីសឹុង ធ្វើមុខហាក់បីដូចជាមិនពេញចិត្តនឹងកាយវិការរបស់រាងតូចបាននាយមិនមាត់ៗបានដៃសម្បើមណាស់ "បងចង់យ៉ាងម៉េច?"ជេគ ជ្រួញចិញ្ចើមទាំងមិនពេញចិត្ត គ្រាន់តែលេបថ្នាំបន្ដិចសោះអីក៏ពិបាកម្ល៉េះ "គ្មានទេ"ហុីសឹុង មិនចង់អោយមានរឿងច្រើននាយក៏ទាញថ្នាំមកលេប ណាមួយមួយរយៈនេះនាយរវល់នឹងការងារហើយបើនៅលួងរាងតូចទៀតច្បាស់ជាស្រ្ដេសលើសដើមមិនខានឡើយ "តាំងពីចេញពីពេទ្យមកបងប្លែកខ្លាំងណាស់"ជេគ កាលដែលឃើញប្ដីលេបថ្មាំរួចហើយក៏ចូលទៅអង្គុយលើចន្លោះភ្លៅរបស់នា ប្លែកព្រោះតែលែងគួរអោយស្រលាញ់ដូចមុនមែនទេ?ឬក៏មកពីគេមិនរឹងរូសដូចមុន "បងធម្មតាតើ"ហុីសុឹង តបទាំងដៃចុចលើក្ដារចុចឡេបថបបន្ត សូម្បីតែមុខប្រពន្ធក៏នាយមិនមើលផង..បើរាល់ដងនាយច្បាស់ជាទុកការងារចោលហើយអោបថើបលួងលោមគេហើយ "ធម្មតាស្អីបងឯង!!បងមិនដូចមុនទេ"ជេគ និយាយទាំងអួលដើមក ទោះខឹងអន់ចិត្តយ៉ាងណាក៏នៅតែអោបកប្ដីស្វែងរកភាពកក់ក្ដៅពីប្ដីដូចមុខ "ជេគកុំរំខានបងធ្វើការបានទេ!?អូនមិនឃើញបងកំពុងធ្វើស្អីទេហេ៎ស?"ហុីសឹុង ដោយទប់កំហឹងរបស់ខ្លួនមិនបានក៏ជ្រុលមាត់ស្រែកដាក់ក្មេងទៅលើភ្លៅ "នេះបងសម្លុតអូន?"ជេគ ងើបចេញពីភ្លៅរបស់នាយយ៉ាងកំរោល មុនដំបូងថាមិនយំទេប៉ុន្តែចុងក្រោយនៅតែស្រក់ទឹកភ្នែកអោយទាល់តែបាន "ចេញទៅ"ហុីសុឹង មិនលួងហើយនៅមានមុខមកស្រែកដេញអោយគេចេញទៀតសួរថាអ្នកណាមិនឈឺ? "បាន!អូននឹងចេញ"ជេគ លើកដៃជូតទឹកភ្នែកខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងរួចទើបរត់ចេញពីបន្ទប់ធ្វើការរបស់នាយ ពេលរៀបការសន្យាថាមិនធ្វើអោយគេយំឡើយចុះពេលនេះ? "ចង្រៃយ៍អើយ!!"ហុីសឹុង សម្លឹងមើលទ្វារដែលរាងតូចបិទអម្បាញ់មិញនេះដោយសារតែស្ត្រេសនឹងការងារក្រុមហ៊ុនពេក ទើបជ្រុលមាត់ស្រែកសម្លុតដេញក្មេងដែលចូលមកបារម្ភពីខ្លួនទៅវិញ     ហុីសឹុងងើបដើរទៅយកអាវក្រៅមកពាក់ហើយដើរចុះទៅជាន់ខាងក្រោមជំនួសអោយការដើរទៅលួងប្រពន្ធនៅក្នុងបន្ទប់ ឃើញទេថានាយប្លែកប៉ុន្មាន? "ចៅហ្វាយចង់អញ្ជើញទៅណាដែលទាន"លូអ៊ី "យើងទៅក្រុមហ៊ុន"ហុីសុឹង "ចៅហ្វាយសម្រាកចុះព្រោះវាយប់ជ្រៅហើយ ខ្ញុំអាចធ្វើការជំនួសចៅហ្វាយបាន"លូអ៊ី "មិនបាច់ទេ"ហុីសឹុង ដើរសម្ដៅទៅរកឡានសេរីទំនើបចុងក្រោយបង្អស់របស់ខ្លួនហើយក៏បើកចេញទៅចេញទៅយ៉ាងលឿន "បងសុំទោស..."ហុីសុឹង ពោលពាក្យសុំទោសខណៈដែលដៃកាន់ចង្កូតយ៉ាងណែន ឥឡូវនេះនាយគិតថាបើនាយចូលទៅលួងរាងតូចនៅពេលនេះអាចនឹងធ្វើអោយរាងតូចខឹងខ្លាំងជាងនេះ    ចំណែកឯនៅក្នុងបន្ទប់គេងដ៏ធំល្វឹងល្វើយឯណេះវិញ...ជេគអង្គុយអោបក្បាលជង្គង់យំអណ្តឺតអណ្តកតែម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ធំ...ភ្នែកដែលធ្លាប់តែស្អាតមានពន្លឺពេលនេះក៏ប្រែមកជាក្រហមព្រោះតែសម្ដីដ៏មុតស្រួចរបស់ប្ដី.. "ហុឹក..ហុឹក..បងប្លែកណាស់"ជេគ រអ៊ូរតិចៗស្ដាប់សឹងតែមិនឮ គេលែងរករឿងដូចមុនទៀតហើយគឺខំដូរមកជាស្លូតបូត ចេះបារម្ភពីប្ដីព្រោះមិនចង់ឱ្យនាយរងគ្រោះថ្នាក់ទៀត ប៉ុន្តែអ្វីដែលទទួលបានមកវិញមានតែភាពព្រងើយកន្តើយនិងការស្រែកសម្លុតដេញក្បាលចេញពីបន្ទប់តែប៉ុណ្ណោះ... "បងសន្យាថាមិនធ្វើអោយអូនយំ តែពេលនេះអូនជឿហើយ ជឿថាបងពិតជាធ្វើមិនបានពិតមែន"និយាយដល់ត្រឹមនេះគេក៏យំយកតែម្ដង សន្យាអីខ្លះចាំទេ?ចាំថាខ្លួនបាននិយាយអីខ្លះទេ? *ព្រឹកថ្ងៃថ្មី*    បន្ទាប់ពីយំសឹងតែមួយយប់ឥឡូវនេះពន្លឺព្រះអាទិត្យក៏រះចាំងចូលក្នុងបន្ទប់...ជេគបើកភ្នែកមកទាំងមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ក្បាល... "នេះគាត់ទៅណា?"ជេគ ងាកស្វែងរកប្ដីសម្លឹងមួយសន្លុះនៅតែមិនឃើញទៀត "មិនលួងហើយនៅដើរចោលទៀត"ជេគ... #novel📚 #heeseung #jake

𝑽𝑒𝑙𝑜𝑟𝑎-𝑛𝑜𝑣𝑒𝑙✮

Open In TikTok:

Region: KH

Wednesday 24 June 2026 12:30:55 GMT