Belki de insan büyüdükçe hayalleri küçülmez; sadece dünyanın ne kadar büyük, kendisinin ise ne kadar küçük olduğunu fark eder. Çocukken gökyüzüne bakıp yıldızlara dokunabileceğine inanır. Bir gün her şeyi başaracağını, sevdiği insanları hiç kaybetmeyeceğini, hayatın hep istediği gibi ilerleyeceğini düşünür. Çünkü çocukluk, imkânsızın henüz öğrenilmediği bir çağdır. Zaman geçtikçe insan gerçekle tanışır. Bazı kapılar yüzüne kapanır, bazı insanlar söz verdiği hâlde yanında kalmaz. Her hayalin gerçekleşmeyeceğini, her bekleyişin bir karşılığı olmadığını öğrenir. İşte o zaman bir zamanlar dünyayı değiştirmeyi hayal eden kişi, yalnızca huzurlu bir gün geçirmeyi istemeye başlar. Belki de büyümek, hayallerden vazgeçmek değil; eksilerek yaşamayı öğrenmektir. Çünkü insan yaş aldıkça sadece yıllar biriktirmez, aynı zamanda kırılmış umutlar, yarım kalmış hikâyeler ve cevapsız kalmış sorular da biriktirir. Bu yüzden çocukken gökyüzünü isteyen biri, yıllar sonra küçük bir mutluluğa razı olabilir. Yine de insanın içinde bir yerde o çocuk yaşamaya devam eder. Bazen bir şarkıda, bazen eski bir fotoğrafta, bazen de gece uyuyamazken kurduğu düşüncelerde ortaya çıkar ve sessizce şunu sorar: “Hayallerim mi küçüldü, yoksa ben mi yoruldum?” Belki de bu sorunun kesin bir cevabı yoktur. Ama kesin olan bir şey varsa, o da büyümenin biraz da kaybetmek olduğudur. İnsan büyüdükçe hayallerini değil, hayallerine duyduğu saf inancı kaybeder. #babamveoğlum #baba - @lilia44eveer