“කතාවක් විතරයි කියලා හිතාගෙන බැලුවා… ඒත් එක වචනයක් මගේ හිත අවුරුදු ගාණක් ආපස්සට අරන් ගියා.” “තාත්තා අපිව දාලා ගියා බං…” ඒ වචන ටික ඇහුණු මොහොතේ, තිරයේ ඉන්න චරිත මට පෙනුනේ නැහැ. මට පෙනුනේ මගේම ජීවිතේ. මම හිතාගෙන හිටියේ, කාලයත් එක්ක දුක අඩුවෙයි කියලා. ඒත් අද තේරුණේ, දුක අඩුවෙන්නේ නෙවෙයි… අපි ඒක එක්ක ජීවත් වෙන්න පුරුදු වෙනවා කියලා. එක කතාවක්… එක දෙබසක්… එක දර්ශනයක්… ඒ ඇති, අවුරුදු ගාණක් පරණ මතකයක් ආයෙත් හදවතට ගේන්න. තාත්තා නැති වුණු දවසේ ඇහුණ කටහඬ, මිනිස්සු පිරුණු ගෙදර, ඇස්වලින් නවත්තගන්න බැරි කඳුළු, “දැන් කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ?” කියලා හිතුණ ඒ පුංචි බය… හැමදේම එක මොහොතකින් ආයෙත් මතක් වුණා. තාත්තා නැති වුණා කියලා ජීවිතේ ඉදිරියට ගියාට, තාත්තා නැති බවට හිත කවදාවත් හුරු වෙලා නැහැ. සතුටක් ආවත්, දුකක් ආවත්, ලොකු දෙයක් කරන්න හිතුවත්, මගේ හිත තවමත් ඉස්සර වගේම “තාත්තාට මේක කියන්න තිබුණා නම්…” කියලා හිතනවා. සමහර මතක අමතක කරන්න බැරි නිසා ලස්සනයි. සමහර මිනිස්සු ආයෙත් එන්නේ නැති නිසා වටිනවා. අදත් ඒ කතාව බලන අතරේ, මගේ හිත තාත්තා ළඟට ගිහින් ආවා. අදත් එක පාරක් හිතෙන් කතා කළා… “තාත්තේ… ඔයා නැතිව අවුරුදු ගාණක් ගියත්, මම තාම ඔයාගේ දුවමයි. ලෝකෙට මම හිනාවෙලා හිටියත්, ඔයාව මතක් වෙන හැම වෙලාවකම මගේ ඇස් තාම ඉබේම තෙමෙනවා. මිනිස්සු කියනවා කාලය හැම දේම වෙනස් කරනවා කියලා… ඒත් ඔයා වෙනුවෙන් තියෙන ආදරේ, ඔයා නැති හිස්තැන, කවදාවත් වෙනස් වෙලා නැහැ…” 🤍🕊️ #thaththa🌸🥰🥺 #fypppppppppppppppppppppppppp - @ashinshana08