@goodforyou..2: 'คณะราษฎร' วายร้ายละครไทย 24 มิ.ย. 2569 ครบรอบ 94 ปี การเปลี่ยนแปลงการปกครอง ประชาไทชวนคุยกับ รศ.ดร.โดม ไกรปกรณ์ อาจารย์ประวัติศาสตร์ มศว. ย้อนชมภาพลักษณ์ของคณะราษฎรในละครไทยตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ที่อาจเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในดาวร้ายตลอดกาล เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวบุคคลหรือช่วงเวลาของยุคคณะราษฎร เมื่อปรากฏบนจอโทรทัศน์ก็มักถูกฉายภาพในเชิงลบเสมอ ทว่า เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนแปลง บริบททางการเมืองและสังคมก็เปลี่ยน ภาพลักษณ์ของคณะราษฎรในเชิงลบก็จางลงไปบ้าง อาจารย์โดมชี้ว่า การมีเรื่องเล่าที่หลากหลาย นอกจากดีต่อการถกเถียง ในเชิงธุรกิจยังอาจสร้างมูลค่าได้มหาศาล เพราะสื่อบันเทิงที่ประสบความสำเร็จ มักมาจากการที่ผู้ชมมีความเห็นไม่ตรงกัน แล้วมาพูดคุยถกเถียงจนเกิดเป็นประแส ความหลากหลายจึงสำคัญทั้งในเชิงองค์ความรู้และมูลค่าในตลาด วิดีโอนี้เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ จากการพูดคุยทั้งหมดเท่านั้น เตรียมอ่านบทสัมภาษณ์ฉบับเต็มเกี่ยวกับคณะราษฎรในละครไทยได้ที่ประชาไท เร็ว ๆ นี้!

sugar daddy..🩷🩷🩷 :

เพื่อนสมาชิกพรรคประชาชน และพี่น้องประชาชนทุกคน . ย่ำรุ่งของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 — 94 ปีก่อน — ‘คณะราษฎร’ ได้อภิวัฒน์สยาม เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตยที่อำนาจสูงสุดเป็นของราษฎร . ในวาระครบรอบนี้ ผมอยากชวนทุกคนกลับมาขบคิดว่า วันนี้ประชาธิปไตยไทยเดินทางมาถึงจุดไหน และอีก 6 ปีข้างหน้า ซึ่งจะเป็นวาระครบ 100 ปีของ ‘การอภิวัฒน์สยาม’ พอดี เราจะไปยืนอยู่ตรงไหน . สำหรับผม คำประกาศคณะราษฎรฉบับที่ 1 มีความหมายมากกว่าการเปลี่ยนระบอบ แต่คือการประกาศว่าอำนาจสูงสุดเป็นของประชาชน ไม่ใช่ของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง . คำประกาศนี้ลึกกว่าการมีรัฐธรรมนูญ มีรัฐสภา หรือมีการเลือกตั้ง เพราะหัวใจของมันคือการยืนยันว่า ประชาชนทุกคนต้องมีสิทธิเสรีภาพ มีความเสมอภาค และมีความเป็นมนุษย์ที่เท่าเทียมกัน ตามหลัก 6 ประการของคณะราษฎร . แล้ววันนี้… . ประชาธิปไตยจะมีความหมายอย่างไร หากประชาชนมีสิทธิเลือกตั้ง แต่ยังมีอำนาจนอกระบบที่พร้อมล้มอำนาจของประชาชนเมื่อไรก็ได้? . เสรีภาพจะเป็นจริงได้อย่างไร หากคนส่วนใหญ่ไม่มีอำนาจต่อรอง และกำลังตกเป็นทาสในระบบเศรษฐกิจ? . ความเสมอภาคจะเกิดขึ้นได้อย่างไร หากกฎหมายยังถูกใช้แบบเลือกปฏิบัติ ใครเป็นพวกพ้องก็ถูกเสมอ? . คำถามเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในประเทศไทย แต่เป็นคำถามใหญ่ของคนทั้งโลก . เพราะเวลานี้ ทั่วโลกกำลังต่อสู้ช่วงชิงความหมายของคำว่า ‘เสรีภาพ’ กันใหม่อย่างดุเดือด ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เสรีภาพมักถูกอ้างอย่างผิดๆ ว่า ‘รัฐอย่าเข้ามายุ่ง’ หรือ ‘ตลาดต้องเสรีที่สุด’ แต่โลกได้เรียนรู้แล้วว่า การปล่อยให้ทุนใหญ่ผูกขาด ปล่อยให้ความเหลื่อมล้ำถ่างกว้าง และปล่อยให้คนจำนวนมากอยู่ในความไม่มั่นคง ไม่เคยนำไปสู่เสรีภาพที่แท้จริงของคนส่วนใหญ่ . เสรีภาพที่แท้จริง ไม่ใช่เสรีภาพของคนที่มีทุน มีทรัพย์สิน และมีอำนาจต่อรองอยู่แล้วเท่านั้น แต่ต้องเป็นเสรีภาพของคนธรรมดา ที่เลือกชีวิตของตัวเองได้จริง เลือกงานได้โดยไม่ถูกเอาเปรียบ เลือกเรียนและเดินบนเส้นทางของตัวเองได้ เลี้ยงดูครอบครัวได้ และฝันถึงอนาคตที่ดีกว่าเดิมได้ . นี่คือเหตุผลที่ผมเชื่อว่า แนวคิด ‘สังคมนิยมประชาธิปไตย’ — ประชาธิปไตยที่ให้ความสำคัญทั้งเสรีภาพทางการเมืองและความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจ ที่คณะราษฎรวางรากฐานไว้ตั้งแต่ 94 ปีก่อน ยังคงคลาสสิก ร่วมสมัย และเป็นจริงได้จนถึงวันนี้ เพราะหัวใจของมันคือโจทย์เดียวกับที่คณะราษฎรเคยตั้งไว้ นั่นคือการ ‘บำรุงความสุขสมบูรณ์ของราษฎร’ หรือการทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่คนส่วนใหญ่ . และนี่คือจุดที่ผมอยากชวนทุกคนคิดต่อ . ในขณะที่ทั้งโลกกำลังกลับ