user.87643077 :
Başımı yastığa qoyuram, gözümü yumuram, amma yuxu gelmir. Çünki gözümü yumduğum an her şey yadıma düşür. Sene yazdığım günler, senden gelen mesajlar, saatlarla danışdığımız anlar. Bezen ele bilirem ki, sən de haradasa meni düşünürsen, hiss edersen bu darıxmağımı, sonra birdən telefonuma bir mesaj düşer. Ona göre her defe telefon işıqlananda üreyim yerinden qopur.Amma baxıram
yenə sən deyilsen.İnsan darıxanda təkce bir adamı yox, onunla yaşadığı bütün hissleri darıxırmış. Men de ele sene yox, sene aid olan her şeyi darıxıram. Adını görmeyi, sesini
eşitmeyi, günümün necə keçdiyini danışmağı, heç bir sebeb olmadan yazışmağı. İndi ise bunların hamısı xatire kimi qalıb. Ne qeder vaxt keçse de, bezi geceler var ki, sanki heç ne dəyişmeyib.
Yenə gözleyirem, yenə ümid edirem. Bezen özümden soruşuram ki, görəsən heç ağlına geliremmi? Görəsən heç bir anlıq da olsa meni xatırlayırsanmı? Sonra cavab tapa bilmirem. Amma bildiyim bir şey var, bu darıxmaq artıq adi bir hiss
deyil. Ele bil içimde sessiz bir boşluq var
ve ne qeder çalışsam da dolmur. Geceler
keçir, günler keçir, amma bezi hissler olduğu yerde qalır. Men de o hisslerin
içinde qalmışam. Bezen ele bilirem ki, bir gün hiss edib yazarsan. Heç ne olmamış kimi yox, sadece bir "necesen?" yazarsan. Belke de o bir cümle bütün
geceler boyu daşıdığım bu ağırlığ bir az yüngülləşdi🙂
2026-07-20 18:25:40