@leakkenamira: មង្គលសូត្រគឺជាសូត្រដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់សម្តែងអំពីសេចក្តីសុខ សិរីសួស្តី និងសេចក្តីចម្រើនក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ រហូតដល់ការរំដោះខ្លួនចាកទុក្ខ។នេះគឺជាការបែងចែកមង្គលទាំង ៣៨ ប្រការទៅតាមក្រុមនីមួយៗ រួមជាមួយនឹងអត្ថន័យសង្ខេប៖ ### ក្រុមទី១៖ ការរៀបចំមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃជីវិត និងសង្គម ១. ការមិនសេពគប់ជនពាល (អសេវនា ច ពាលានំ)៖ ចៀសវាងការសេពគប់ ឬយកតម្រាប់តាមមនុស្សអាក្រក់ ដែលនាំឲ្យវិនាស។ ២. ការសេពគប់បណ្ឌិត (បណ្ឌិតានញ្ច សេវនា)៖ រាប់អាន និងរៀនសូត្រពីមនុស្សល្អ អ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកមានសីលធម៌។ ៣. ការបូជាបុគ្គលដែលគួរបូជា (បូជា ច បូជនីយានំ)៖ គោរពដឹងគុណដល់មាតាបិតា គ្រូបាធ្យាយ និងបុគ្គលដែលមានគុណធម៌ខ្ពស់។ ៤. ការរស់នៅក្នុងប្រទេសដ៏សមគួរ (បដិរូបទេសវាសោ)៖ ការជ្រើសរើសរស់នៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលមានសន្តិសុខ សុវត្ថិភាព និងបរិយាកាសល្អសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍ។ ### ក្រុមទី២៖ ការអភិវឌ្ឍខ្លួន និងការសិក្សា ៥. ការមានបុណ្យបានធ្វើទុកហើយ (បុព្វេ កតបុញ្ញតា)៖ ផលនៃអំពើល្អដែលបានសន្សំពីអតីតកាល ជួយជ្រោមជ្រែងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។ ៦. ការតម្កល់ខ្លួនទុកដោយប្រពៃ (អត្តសម្មាបណិធិ)៖ ការតាំងចិត្តដើរលើផ្លូវត្រូវ មានគោលដៅជីវិតច្បាស់លាស់ និងប្រកបដោយសីលធម៌។ ៧. ភាពជាអ្នកចេះដឹងច្រើន (ពាហុសច្ច)៖ ការខិតខំសិក្សារៀនសូត្រ ទាំងចំណេះដឹងទូទៅ និងធម៌។ ៨. ការមានសិល្បៈវិជ្ជាការ (សិប្បៈ)៖ ការមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈ ឬបច្ចេកទេសច្បាស់លាស់ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។ ៩. ការមានវិន័យល្អ (វិនយោ ច សុសិក្ខិតោ)៖ ការគោរពច្បាប់ទម្លាប់ សណ្តាប់ធ្នាប់ និងក្រមសីលធម៌។ ១០. ការពោលវាចាពិរោះ (សុភាសិតវាចា)៖ ការនិយាយស្តីប្រកបដោយសច្ចៈ សមរម្យ ពិរោះ និងមានប្រយោជន៍ដល់អ្នកស្តាប់។ ### ក្រុមទី៣៖ ទំនួលខុសត្រូវក្នុងគ្រួសារ និងការងារ ១១. ការបម្រើមាតា (មាតាឧបដ្ឋានំ)៖ ការថែរក្សា និងតបស្នងសងគុណម្តាយ។ ១២. ការបម្រើបិតា (បិតាឧបដ្ឋានំ)៖ ការថែរក្សា និងតបស្នងសងគុណឪពុក។ ១៣. ការសង្គ្រោះបុត្រ (បុត្តសង្គហៈ)៖ ការចិញ្ចឹមបីបាច់ ផ្តល់ការអប់រំ និងផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់កូន។ ១៤. ការសង្គ្រោះភរិយា/ស្វាមី (ទារសង្គហៈ)៖ ការផ្តល់សេចក្តីស្រឡាញ់ ការគោរព និងការទំនុកបម្រុងដល់គូស្រករ។ ១៥. ការងារមិនច្របូកច្របល់ (អនាកុលាកម្មន្តា)៖ ការបំពេញការងារប្រកបដោយសណ្តាប់ធ្នាប់ ច្បាស់លាស់ និងមិនទុកចោលកណ្តាលទី។ ### ក្រុមទី៤៖ សីលធម៌សង្គម និងការជួយសង្គ្រោះ ១៦. ការបរិច្ចាគទាន (ទានំ)៖ ការចេះចែករំលែក និងជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃទន់ខ្សោយតាមលទ្ធភាព។ ១៧. ការប្រព្រឹត្តធម៌ (ធម្មចរិយា)៖ ការរស់នៅប្រកបដោយភាពសុចរិត ត្រឹមត្រូវ និងយុត្តិធម៌។ ១៨. ការសង្គ្រោះញាតិសន្តាន (ញាតិសង្គហៈ)៖ ការចេះជួយយកអាសារបងប្អូន ញាតិមិត្ត ពេលមានអាសន្ន ឬមានកម្មវិធីផ្សេងៗ។ ១៩. ការប្រកបការងារដែលមិនមានទោស (អនវជ្ជកម្ម)៖ ការប្រកបមុខរបរត្រឹមត្រូវ ស្របច្បាប់ និងមិនបៀតបៀនដល់សង្គម និងបរិស្ថាន។ ### ក្រុមទី៥៖ ការលះបង់អំពើបាប និងអបាយមុខ ២០. ការមិនត្រេកអរ និងការវៀរចាកបាប (អារតី វិរតី បាបា)៖ ការតាំងចិត្តមិនសប្បាយនឹងអំពើអាក្រក់ និងជៀសវាងដាច់ខាតនូវការធ្វើបាបកម្មផ្សេងៗ។ ២១. ការសង្រួមចាកការផឹកទឹកស្រវឹង (មជ្ជបានសញ្ញាមោ)៖ ការចៀសវាងគ្រឿងស្រវឹង និងគ្រឿងញៀន ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យបាត់បង់ស្មារតី។ ២២. ការមិនប្រមាថក្នុងធម៌ (អប្បមាទោ ធម្មេសុ)៖ ការមានស្មារតីរលឹកជានិច្ច មិនធ្វេសប្រហែសក្នុងការសន្សំសេចក្តីល្អ។ ### ក្រុមទី៦៖ ការកសាងគុណធម៌ប្រចាំចិត្ត ២៣. ការមានសេចក្តីគោរព (គារវោ)៖ ការចេះគោរព និងឲ្យតម្លៃចំពោះអ្នកដទៃ ច្បាប់ទម្លាប់ និងចាស់ទុំ។ ២៤. ការប្រព្រឹត្តបន្ទាបខ្លួន (និវាទោ)៖ ការមានភាពរម្យទម មិនអួតអាង មិនក្អេងក្អាង ឬវាយឫកខ្ពស់។ ២៥. ការមានសេចក្តីសន្តោស (សន្តុដ្ឋិ)៖ ការចេះស្កប់ស្កល់ និងត្រេកអរចំពោះអ្វីដែលខ្លួនមានដោយសេចក្តីសុចរិត។ ២៦. ការដឹងគុណ (កតញ្ញុតា)៖ ការចងចាំ និងចេះតបស្នងសងគុណដល់អ្នកដែលបានជួយ ឬមានគុណលើខ្លួន។ ២៧. ការស្តាប់ធម៌តាមកាល (កាលេន ធម្មស្សវនំ)៖ ការឆ្លៀតពេលស្តាប់ឱវាទ ដំបូន្មាន ឬព្រះធម៌ ដើម្បីអប់រំចិត្តឲ្យស្ងប់ និងមានបញ្ញា។ ### ក្រុមទី៧៖ ការអប់រំកម្លាំងចិត្ត និងបញ្ញា ២៨. ការមានសេចក្តីអត់ធ្មត់ (ខន្តិ)៖ ការស៊ូទ្រាំចំពោះការលំបាក ការរិះគន់ និងសេចក្តីក្រោធផ្សេងៗ។ ២៩. ភាពជាអ្នកងាយប្រដៅ (សោវចស្សតា)៖ ការបើកចិត្តទូលាយទទួលយកការរិះគន់ស្ថាបនា និងដំបូន្មានល្អៗពីអ្នកដទៃ។ ៣០. ការបានជួបសមណៈ (សមណទស្សនំ)៖ ការចូលជួបអ្នកបួស ឬបុគ្គលដែលមានសីលបរិសុទ្ធ ដើម្បីស្វែងរកសេចក្តីស្ងប់។ ៣១. ការសន្ទនាធម៌តាមកាល (កាលេន ធម្មសាកច្ឆា)៖ ការពិភាក្សា ផ្លាស់ប្តូរយោបល់គ្នាអំពីរឿងល្អៗ និងធម៌ ដើម្បីត្រួសត្រាយចម្ងល់ក្នុងជីវិត។ ### ក្រុមទី៨៖ ការប្រតិបត្តិធម៌កម្រិតខ្ពស់ ៣២. សេចក្តីព្យាយាមដុតកំដៅកិលេស (តបោ)៖ ការដកចោលនូវភាពខ្ជិលច្រអូស និងការខិតខំកម្ចាត់សេចក្តីលោភលន់ ខឹងសម្បា និងវង្វេង។ ៣៣. ការប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌ (ព្រហ្មចរិយា)៖ ការរស់នៅប្រកបដោយសេចក្