ھٿن ۾ ھارايل آئون، ٻھراڙي جو اھو سادڙو ماڻھو آھيان جنھن محبت جي نالي تي پنھنجو سڀ ڪجھ تنھنجي قدمن ۾ رکي ڇڏيو ھو۔ دل جي صندوق ۾ جيڪي خواب سانڍي رکيا ھئم، اھي بہ تنھنجي نالي ڪيا ھئم، پر شايد منھنجي نصيبن ۾ محبت کان وڌيڪ محرومي لکيل ھئي۔ تو منھنجي اکين جي سچائي نہ ڏٺي، منھنجي لفظن جي وفا نہ پڙھي، بس منھنجي خالي کيسن تي نظر وڌئي ۽ پوءِ ائين وڇڙي وئين، ڄڻ مان ڪو مٽيءَجو ٺھيل رانديڪو ھئس، جيڪو ٽٽڻ لاءِ ئي پيدا ٿيو ھجي ھا پرين! تنھنجي وڃڻ کان پوءِ زندگي ائين ويران ٿي وئي آھي، جيئن برسات کان پوءِ بہ ڪنھن ريگستان جي اڃ نہ مري ھر ڏينھن اندر جي خاموشي وڌيڪ ڳري ٿيندي وڃي ٿي رات جي آخري پھرن ۾ جڏھن سڄو جھان ننڊ ۾ گم ھوندو آھي، تڏھن مان تنھنجي يادن جي قبر وٽ ويھي پنھنجي قسمت تي ماتم ڪندو آھيان تون تہ ھلي وئين، پر تنھنجا ڇڏيل لفظ، تنھنجون اڌوريون ڳالھيون، تنھنجا کلندڙ چھرن جا پاڇا اڄ بہ منھنجي دل جي ڀتين سان ٽڪرائجن ٿا ھاڻي تہ حال اھو آھي جو خوشي بہ منھنجي در تي اچڻ وساري ويٺي آھي سمورا خواب ڪنھن يتيم ٻار جي ڦاٽل ڪپڙن وانگر ميرا ٿي پيا آھن، ۽ اميدن جا ڏيئا ھوا جي رحم ڪرم تي ٻرندا رھن ٿا پرين! غريب ماڻھو جڏھن محبت ڪندو آھي نہ، تہ ھو پنھنجو سڀ ڪجھ ھارائي ويھندو آھي، ڇو تہ ھن وٽ دل کان سواءِ ٻيو ڪجھ بہ ناھي ھوندو ۽ جڏھن اھا دل بہ ٽٽي پوي، تہ پوءِ سندس اندر ۾ رڳو ويران رستا بچندا آھن، جتي ھو اڻڄاتل مسافر جيان ڀٽڪندو رھي ٿو۔ مان بہ اڄ ان ئي اڻڄاتل سفر جو ٿڪيل مسافر آھيان، جنھن جي نہ ڪا منزل بچي آھي، نہ موٽڻ جي ڪا واٽ. افسوس رڳو ايترو آھي جانا، مون محبت کي عبادت سمجھيو، ۽ تو ان کي غربت جي ترازو ۾ توريو 😭💔 مان اھوئي ساڳيو تنھنجو غريب عاشق - @pirzubairali