@udaskahanyon: مطلب پورو ٿيڻ کانپوءِ وفائون منهن تي ماريون وينديون آهن دنيا جي سڀ کان وڏي ستم ظريفي شايد اها آهي ته ماڻهو اڪثر انهن هٿن کي وساري ڇڏيندا آهن، جن ڏکين ڏينهن ۾ سندن هٿ پڪڙيو هوندو آهي. جڏهن ضرورت هوندي آهي ته وفا ڪندڙ ماڻهن کي دل جي ويجهو رکيو ويندو آهي، سندن اهميت بيان ڪئي ويندي آهي، سندن موجودگيءَ کي نعمت چيو ويندو آهي. پر جڏهن مقصد حاصل ٿي ويندو آهي، جڏهن خواهشون پوريون ٿي وينديون آهن، تڏهن اهي ئي وفائون هڪ بوجھ بڻجي وينديون آهن، ۽ انهن کي احسان سمجهي منهن تي اڇلايو ويندو آهي. محبت جي دنيا ۾ به اهو منظر اڪثر ڏسڻ ۾ ايندو آهي. هڪ شخص پنهنجي دل جا سڀ در کولي ڇڏيندو آهي. هو پنهنجي وقت، پنهنجي احساسن ۽ پنهنجي خوشين کي قربان ڪري ڪنهن جي زندگيءَ ۾ روشني آڻڻ جي ڪوشش ڪندو آهي. هو هر ڏک ۾ ساٿ ڏيندو آهي، هر ڏکي گهڙيءَ ۾ حوصلو بڻجندو آهي، ۽ هر اداسيءَ ۾ مرهم بڻجي بيهندو آهي. پر پوءِ هڪ ڏينهن، جڏهن سامهون واري شخص جي ضرورت ختم ٿي ويندي آهي، تڏهن وفا جي سڄي ڪهاڻي بدلجي ويندي آهي. جيڪي قربانيون ڪڏهن محبت سڏبيون هيون، سي اوچتو احسان بڻجي وينديون آهن. جيڪي راتيون جاڳي ڪنهن لاءِ دعائون گهريون ويون هيون، سي معمولي ڳالهيون قرار ڏنيون وينديون آهن. ۽ جيڪي احساس دل جي گهرائيءَ مان نڪتا هئا، تن کي ڪمزوري سمجهيو ويندو آهي. انسان جي دل کي ٽوڙيندڙ ڳالهه بي وفائي نه هوندي آهي، پر اهو رويو هوندو آهي، جڏهن سندس سچائيءَ کي ئي سندس خلاف استعمال ڪيو ويندو آهي. جڏهن کيس ٻڌايو ويندو آهي ته "تو ڪيو ئي ڇا هو؟" تڏهن دل جي اندر هزارين قربانيون، هزارين خاموش ڳوڙها ۽ هزارين اڻچيل درد هڪ ئي وقت سڏڪا ڀريندا آهن. ڪيترو نه ڏکوئيندڙ لمحو هوندو آهي، جڏهن انسان اهو محسوس ڪندو آهي ته هو ڪنهن جي زندگيءَ ۾ محبت نه، پر فقط ضرورت هو. جيستائين ضرورت هئي، تيستائين سندس هر ڳالهه اهم هئي. جڏهن ضرورت ختم ٿي، تڏهن سندس وجود به غير اهم بڻجي ويو. پر شايد وفا ڪندڙ ماڻهن جو الميو به اهو ئي آهي. هو بدلي ۾ ڪجهه ناهن گهرندا. هو محبت کي واپار ناهن سمجهندا. هو پنهنجا احساس ڪنهن منافعي لاءِ ناهن ڏيندا. ان ڪري جڏهن سندن وفائون ئي سندن منهن تي ماريون وينديون آهن، تڏهن به هو خاموش رهندا آهن. وقت گذرڻ سان هڪ سچ ضرور سمجهه ۾ ايندو آهي ته وفا جي قيمت هر ڪنهن کي خبر ناهي هوندي. ڪجهه ماڻهو هيرا هٿ ۾ هوندي به پٿر سمجهي وڃائيندا آهن. پوءِ جڏهن وقت سندن هٿن مان سڀ ڪجهه کسي وٺندو آهي، تڏهن کين انهن سچن ماڻهن جي اهميت جو احساس ٿيندو آهي، جيڪي بنا ڪنهن لالچ جي سندن ساٿ ۾ بيٺا هئا. اڄ جيڪڏهن دل اداس آهي ته انهيءَ ڪري نه ته محبت ناڪام ٿي وئي، پر انهيءَ ڪري ته وفا جي توهين ٿي. ڇو ته محبت جو زخم وقت ڀري ڇڏيندو آهي، پر پنهنجي سچائيءَ جي بي قدري جو درد گهڻو وقت دل ۾ رهندو آهي. ۽ پوءِ انسان خاموشيءَ سان زندگيءَ جو هڪ تلخ سبق سکندو آهي: "هن دنيا ۾ هر ماڻهو محبت جو حقدار ناهي هوندو. ڪي ماڻهو صرف فائدو وٺڻ ڄاڻيندا آهن، ۽ جڏهن مطلب پورو ٿي ويندو آهي، تڏهن وفائون به منهن تي ماري ڇڏيندا آهن." اهو ئي درد دل کي اندر تائين لوڏي ڇڏيندو آهي، ڇو ته زخم دشمن ناهن ڏيندا، زخم ته اڪثر اهي ڏيندا آهن، جن لاءِ انسان پنهنجو سڀ ڪجهه قربان ڪري ويهندو آهي. ا.س نوابشاھ سنڌ #foryoupage #udaskahanyon #foryou #sadsongs #creatorsearchinsights

اداس ڪهاڻيون

Open In TikTok:

Region: PK

Thursday 25 June 2026 10:05:16 GMT