"လူတွေအကြောင်းကို ပိုသိလာလေလေ၊ တစ်ယောက်တည်း နေချင်လာလေလေပဲ" အရွယ်လေး နည်းနည်းရလာတဲ့အခါ၊ လောကဓံကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြုံဖူးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်တဲ့ အသိတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ "လူတွေအကြောင်းကို ပိုသိလာလေလေ၊ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေချင်လာလေလေပဲ" ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။ ဒီစကားက လောကကြီးကို မုန်းတီးသွားလို့၊ ဒါမှမဟုတ် လူတွေနဲ့ အဆင်မပြေလို့ ထွက်ပြေးချင်တဲ့ စကားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေကနေတစ်ဆင့် ရင့်ကျက်လာတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ကနေ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ကာကွယ်မှု ယန္တရား (Defense Mechanism) တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူငယ်ဘဝတုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ လူအများကြီးဝိုင်းရံနေတာကို သဘောကျခဲ့ကြတယ်။ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ များလေလေ၊ ကိုယ့်ဘဝက အောင်မြင်လေလေလို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီလို အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အချိန်တွေ၊ ငွေကြေးတွေနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အကန့်အသတ်မရှိ ပေးဆပ်ခဲ့ကြတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ယုံပြီဆိုရင် ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးသားကို ထုတ်ပြရမတတ် ယုံကြည်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ ဥပမာတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လာရတယ်။ ကိုယ်က သူ့အတွက် အရာရာကို အနစ်နာခံပြီး ကူညီပေးခဲ့ပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း ကိုယ် ဒုက္ခရောက်တဲ့အချိန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်မျိုးပေါ့။ ရှေ့မှာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ စကားတွေပြောနေကြပေမဲ့ ကွယ်ရာမှာ ကိုယ့်အကြောင်းကို မကောင်းပြောဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ အတုအယောင် မျက်နှာဖုံးတွေကို ကျွန်တော်တို့ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမြင်လာရတယ်။ ဆက်ဆံရေးတိုင်းမှာ အပေးအယူ (Transaction) တွေ ပါလာတယ်။ "ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက လူတွေရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကြီးစိုးနေတာကို မြင်လာရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပင်ပန်းလာပါတော့တယ်။ စိတ်ပညာရှုထောင့်ကနေ ပြောရရင်၊ လူမှုဆက်ဆံရေး (Social Interaction) ဆိုတာ စွမ်းအင် အများကြီး သုံးရတဲ့ ကိစ္စပါ။ အတုအယောင်တွေ၊ ဒရာမာတွေ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေမှာ စိတ်အင်အားတွေ အလဟဿ ကုန်ဆုံးရဖန်များလာတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးနှောက်က ဆူညံမှုတွေကို ရှောင်ကွင်းပြီး "ငြိမ်းချမ်းမှု" ဆီကိုပဲ အလိုအလျောက် ဦးတည်သွားပါတော့တယ်။ အဲဒီအခါမှာ အပြင်ပန်း ဆက်ဆံရေးတွေထက် ကိုယ်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေး (Inner Peace) ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားလာကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို ပိုပြီး သဘောကျလာကြတာပါ။ ဒါဟာ အထီးကျန်တာ (Loneliness) မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းခြင်း (Solitude) ပါ။ လူတွေနဲ့ ရောနှောပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေရမယ့်အစား၊ တစ်ယောက်တည်း ကော်ဖီလေးတစ်ခွက်သောက်ရင်း စာအုပ်လေး ဖတ်ရတဲ့ အချိန်တွေ၊ ကိုယ့်ဝါသနာကို အေးအေးဆေးဆေး အကောင်အထည်ဖော်ရတဲ့ အချိန်တွေက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ နားလည်လာတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာချိုသွေးစရာ မလိုဘူး။ ဘယ်သူ့ရဲ့ အထင်အမြင်ကိုမှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ လူတွေကို ပိုသိလာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ၊ လှည့်ကွက်တွေကို နားလည်သွားပြီး အဲဒီကစားကွင်းထဲမှာ ဆက်မကစားချင်တော့တာပါပဲ။ တကယ်တော့ "လူတွေကို ပိုသိလာလေလေ တစ်ယောက်တည်းနေချင်လာလေလေပဲ" ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘဝရဲ့ တကယ့်အနှစ်သာရကို သိမြင်သွားခြင်းပါပဲ။ အတုအယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ရှင်သန်ရတာထက်၊ သစ္စာရှိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ပဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခြင်းက ဘဝကို အများကြီး ပိုပြီး လှပငြိမ်းချမ်းစေတယ်ဆိုတာကို နာကျင်မှုတွေကြားကနေ ကျွန်တော်တို့ ရင့်ကျက်စွာ သဘောပေါက်သွားကြလို့ပါပဲ။ #crd_to_owner_with_respect - @87idea1