အင်္ဂါသားတွေရဲ့ အကျင့်လို့ပဲဆိုရမလား… ဘယ်အရာကိုမဆို အစွဲကြီးတယ်၊ တန်ဖိုးထားတယ်။ ကိုယ်ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်၊ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခုဆိုရင် အလွယ်တကူ မလွှတ်တတ်ဘူး။ ချစ်မိပြီဆိုရင် အပြည့်အဝချစ်တယ်။ ယုံကြည်မိပြီဆိုရင် အပြည့်အဝယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်တန်ဖိုးမထားတဲ့အခါမှာတော့ အနာကျင်ဆုံးဖြစ်တာလည်း အင်္ဂါတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် မလိုချင်တာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ တစ်ခြားသူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ နေပြီး ကိုယ့်ကို တမ်းတနေတဲ့လူမျိုးကိုလည်း မလိုချင်ဘူး။ ကိုယ့်ရင်ခွင်ထဲမှာ နေပြီး တစ်ခြားသူကို တမ်းတနေတဲ့လူမျိုးကိုလည်း လက်မခံနိုင်ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ သစ္စာပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာပါ။ လူနှစ်ယောက်ကြားထဲကို တတိယလူရဲ့ အရိပ်တောင် မဝင်သင့်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။ တချို့က မာနကြီးတယ်လို့ ပြောချင်ပြောမယ်။ တချို့က အခြေကြီးတယ်လို့လည်း မြင်ချင်မြင်မယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါဟာ မာနမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားတာပဲ။ ကိုယ့်အတွက် သီးသန့်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့စိတ် မရှိဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ရှိချင်တယ်။ နေရာတစ်ဝက်၊ အချစ်တစ်ဝက်၊ သံယောဇဉ်တစ်ဝက်ကိုတော့ မလိုချင်ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ခွဲဝေယူရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ အပြည့်အဝ ပေးနိုင်တဲ့သူနဲ့ပဲ အပြည့်အဝ လက်ခံချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက် မသေချာတဲ့လူကို ဆုပ်ကိုင်ထားမယ့်အစား လက်လွှတ်လိုက်တာကိုပဲ ရွေးချယ်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို သိတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုလို သဘောထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အတွက် သီးသန့်မဟုတ်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို မလိုချင်တာ… ဒါက အင်္ဂါသားတစ်ယောက်ရဲ့ မာနမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်နှလုံးသားကို ကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ - @si.thu.mg655