ფსიქიატრიულ კლინიკაში წლების მუშაობისას ბევრი საშინელება მინახავს, მაგრამ ყველაზე მეტად არა აგრესია, არამედ ადამიანის გონების უმწეობა გაზანზარებს. ეს ჩემი პრაქტიკიდან ყველაზე მძიმე ეპიზოდია. მწვავე ფსიქოზების განყოფილებაში 40 წლამდე მამაკაცი მოიყვანეს, სახელით გიორგი. მისი დიაგნოზი იყო მძიმე შიზოფრენია, რომელიც უეცარმა, უზარმაზარმა ტრაგედიამ გამოიწვია — ავტოკატასტროფაში მთელი ოჯახი დაეღუპა. გიორგი სრულ იზოლაციაში იყო, თუმცა ერთი უცნაური რიტუალი ჰქონდა: ყოველ საღამოს პალატაში ორ სკამს ერთმანეთის პირისპირ დგამდა, შუაში ცარიელ თეფშს დებდა და ჩურჩულით, საოცარი სითბოთი ლაპარაკობდა. ისე იღიმოდა, თითქოს მის წინ მართლაც იჯდა ვინმე. ერთ საღამოს პალატაში შევედი. მინდოდა, თერაპიული მიზნით, მის ილუზიაში შევსულიყავი, რათა კონტაქტი დამემყარებინა. მივუახლოვდი და ვკითხე: „გიორგი, ვის ელაპარაკები?“. მან აბსოლუტურად მშვიდი, კეთილი თვალებით შემომხედა და მითხრა: „ჩემს ქალიშვილს, ანიკოს. დღეს სკოლაში ათიანი მიიღო და ვზეიმობთ“. გული შემეკუმშა, მაგრამ ხელი ცარიელი სკამისკენ გავუშვი და ვუთხარი: „შეიძლება მეც თქვენთან ერთად დავჯდე?“. აი აქ კი მოხდა ის, რამაც ჩემი, როგორც გამოცდილი ექიმის, რეალობის აღქმა მთლიანად დაამსხვრია. გიორგიმ უცებ სახეზე ხელები აიფარა, ატირდა და სრულიად საღი, გაცნობიერებული ხმით მითხრა: „ექიმო, გემუდარებით, ნუ დაჯდებით... თქვენ მასზე დაჯდებით. მე ვიცი, რომ ის აქ არ არის. ვიცი, რომ ჩემი შვილი მოკვდა. მაგრამ თუ ამ სკამზე ვინმე დაჯდება და მის ადგილს დაიკავებს, ჩემს გონებაშიც საბოლოოდ მოკვდება და მე ამას ვერ გადავიტან...“. იმ წამს მივხვდი, რომ ეს კაცი კი არ იყო შეშლილი, რომელიც რეალობას ვერ არჩევდა — მისი გონება შეგნებულად აშენებდა ამ კედელს, რომ უზარმაზარ ტკივილს ცოცხლად არ დაეკლა. ის იტანჯებოდა იმით, რომ იცოდა სიმართლე, მაგრამ ირჩევდა ილუზიას, რათა შვილის სული სადღაც მაინც ყოფილიყო ცოცხალი. იმ ღამეს ჩემს კაბინეტში ჩავიკეტე და უბრალოდ ვტიროდი. ადამიანის გონება საოცარი რამ არის — ის ხანდახან სიგიჟეს ერთადერთ თავშესაფრად აქცევს. #creatorsearchinsights #ფორიუზე🖤👑🥀 #გავარდიიიფორიუზეეე❤️‍🔥 #გლობალზეახო?⚡ #fypシ゚viral . - @aesthetic_200s.0