@hussainamiri44: السلام_علیک_یا_اباعبدالله_الحسین_علیه_السلامم عشق به امام حسین (ع) و حال و هوای مستی از نام و یاد او، یکی از زیباترین جلوههای دلدادگی است سرمستِ نام کسی هستم که تمام جهان آبروی خود را از او دارد؛ یا اباعبدالله. عشق حسین، تنها میخانهای است که هر چقدر از آن بنوشی، تشنهتر میشوی و عاقلتر. مرا به هیچ روضهای و هیچ جامی نیاز نیست، وقتی با شنیدن یک «یا حسین» تمام وجودم سرمست میشود. گویند «می» نمیشود از راه گوش خورد / من «یا حسین» میشنوم مست میشوم دلم مست و لبم مست و سرم مست / بخون ای دل که صبرم رفته از دست غیر از حسین، نام دگر را نمیبرم / از بس که مست نام حسینم جانتان شدم به سر غیر از تو سودایی ندارم یا حسین جان / به دل جز تو تمنایی ندارم یا حسین جان مستی یعنی سرسپردگی؛ یعنی در بازار عاشقیات، جز جان هیچ کالایی برای عرضه نداشته باشم. بالاترین مستی جهان، گره خوردن دل به ضریح ششگوشه توست ارباب. هوای جنون حسین: «میگویند عاقل باش! اما چه عقلانیتی بالاتر از مستی در آستان تو؟ وقتی بوی محرمت میآید، دلها آماده پرواز میشوند و عقل در برابر عظمت عشق تو زانو میزند. سرمست حسین بودن، زیباترین طوق بندگی است که بر گردن دارم.» دلتنگ کربلا: «ارباب مهربانم، دلم در این روزها مست و بیقرار غروبهای کربلاست. دوای درد این دلِ سرگشته، فقط یک گوشه نگاه از ششگوشه توست تا تمام بیقراریهایش آروم بگیرد