1. Home
  2. Detail

@chicojerukk:

Chico Jeruk
Chico Jeruk
Open In TikTok:
Region: ID
Monday 29 June 2026 12:19:34 GMT
0
0
0
0

Music

Download

No Watermark .mp4 (0MB) No Watermark(HD) .mp4 (0MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @chicojerukk, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

ชอบตรงที่ไม่มีกลิ่น ฉีดน้ำหอมต่อกลิ่นไม่เพี้ยน 🤎✨🌸 #femสเปรย์ระงับกลิ่นกาย #femdeodorantspray #femthailand #สเปรย์fem #สเปรย์ระงับกลิ่นกาย
ชอบตรงที่ไม่มีกลิ่น ฉีดน้ำหอมต่อกลิ่นไม่เพี้ยน 🤎✨🌸 #femสเปรย์ระงับกลิ่นกาย #femdeodorantspray #femthailand #สเปรย์fem #สเปรย์ระงับกลิ่นกาย
Aphrodite’s Child – „The Four Horsemen” 🎶 Kiedy słyszymy ten utwór, trudno uwierzyć, że śpiewa go ten sam Demis Roussos, którego później pokochaliśmy za pełne ciepła i melancholii piosenki. Tutaj jego głos pojawia się w zupełnie innym świecie — mrocznym, psychodelicznym i eksperymentalnym. „The Four Horsemen” pochodzi z albumu „666”, nagrywanego w Paryżu w latach 1970–1971. Była to ostatnia płyta Aphrodite’s Child — niezwykły album koncepcyjny stworzony wokół Apokalipsy św. Jana. Za muzyką stał przede wszystkim Vangelis, a teksty przygotował Costas Ferris. Płyta była tak odmienna od wcześniejszego, bardziej przebojowego oblicza zespołu, że budziła wątpliwości nawet wśród samych muzyków i przez długi czas czekała na wydanie. Ostatecznie ukazała się w 1972 roku, kiedy zespół właściwie już nie istniał. „The Four Horsemen” odwołuje się do szóstego rozdziału Apokalipsy — do czterech jeźdźców pojawiających się po otwarciu pierwszych pieczęci. Nie jest to jednak zwykła piosenka mająca przestraszyć słuchacza. Groza jest tutaj językiem artystycznym, poprzez który pokazany zostaje obraz świata naznaczonego wojną, cierpieniem, katastrofą i śmiercią. Najbardziej niezwykły jest kontrast: spokojny, niemal hipnotyczny śpiew Demisa, delikatne klawisze i dzwonki, a potem nagłe wejście mocnego rytmu, gitary i cięższego brzmienia. Utwór kończy się długą, ekspresyjną solówką gitarową. To właśnie dlatego trudno zamknąć go w jednym gatunku — najbliżej mu do rocka psychodelicznego i progresywnego, z wyraźnymi elementami cięższego rocka. I może właśnie dlatego „The Four Horsemen” jest tak interesujący. Nie jest jeszcze tym Demisem, którego znamy z późniejszych romantycznych przebojów. To Demis z czasów, gdy razem z Vangelisem szukał granic muzyki i próbował stworzyć coś znacznie większego niż zwykły przebój. Ponad pół wieku później ten utwór nadal brzmi niepokojąco. Ale jego siła nie polega wyłącznie na wywołaniu grozy. Raczej zatrzymuje słuchacza przed obrazem ludzkiego świata i każe mu samemu pomyśleć, co właściwie widzi w tej muzycznej wizji Apokalipsy. To właśnie jest niezwykłe w „The Four Horsemen”: nie tylko opowiada o Apokalipsie — próbuje sprawić, żeby słuchacz ją poczuł.
Aphrodite’s Child – „The Four Horsemen” 🎶 Kiedy słyszymy ten utwór, trudno uwierzyć, że śpiewa go ten sam Demis Roussos, którego później pokochaliśmy za pełne ciepła i melancholii piosenki. Tutaj jego głos pojawia się w zupełnie innym świecie — mrocznym, psychodelicznym i eksperymentalnym. „The Four Horsemen” pochodzi z albumu „666”, nagrywanego w Paryżu w latach 1970–1971. Była to ostatnia płyta Aphrodite’s Child — niezwykły album koncepcyjny stworzony wokół Apokalipsy św. Jana. Za muzyką stał przede wszystkim Vangelis, a teksty przygotował Costas Ferris. Płyta była tak odmienna od wcześniejszego, bardziej przebojowego oblicza zespołu, że budziła wątpliwości nawet wśród samych muzyków i przez długi czas czekała na wydanie. Ostatecznie ukazała się w 1972 roku, kiedy zespół właściwie już nie istniał. „The Four Horsemen” odwołuje się do szóstego rozdziału Apokalipsy — do czterech jeźdźców pojawiających się po otwarciu pierwszych pieczęci. Nie jest to jednak zwykła piosenka mająca przestraszyć słuchacza. Groza jest tutaj językiem artystycznym, poprzez który pokazany zostaje obraz świata naznaczonego wojną, cierpieniem, katastrofą i śmiercią. Najbardziej niezwykły jest kontrast: spokojny, niemal hipnotyczny śpiew Demisa, delikatne klawisze i dzwonki, a potem nagłe wejście mocnego rytmu, gitary i cięższego brzmienia. Utwór kończy się długą, ekspresyjną solówką gitarową. To właśnie dlatego trudno zamknąć go w jednym gatunku — najbliżej mu do rocka psychodelicznego i progresywnego, z wyraźnymi elementami cięższego rocka. I może właśnie dlatego „The Four Horsemen” jest tak interesujący. Nie jest jeszcze tym Demisem, którego znamy z późniejszych romantycznych przebojów. To Demis z czasów, gdy razem z Vangelisem szukał granic muzyki i próbował stworzyć coś znacznie większego niż zwykły przebój. Ponad pół wieku później ten utwór nadal brzmi niepokojąco. Ale jego siła nie polega wyłącznie na wywołaniu grozy. Raczej zatrzymuje słuchacza przed obrazem ludzkiego świata i każe mu samemu pomyśleć, co właściwie widzi w tej muzycznej wizji Apokalipsy. To właśnie jest niezwykłe w „The Four Horsemen”: nie tylko opowiada o Apokalipsie — próbuje sprawić, żeby słuchacz ją poczuł.
que difícil situación 🥺⚽️ pero no lo quiero dejar, es lo que me hace feliz ⚽️⚽️ #foryou #lovefutbol❤️⚽😎👌 #viraltiktok
que difícil situación 🥺⚽️ pero no lo quiero dejar, es lo que me hace feliz ⚽️⚽️ #foryou #lovefutbol❤️⚽😎👌 #viraltiktok


chandelier ✨. #renecaovilla #fyp #luxury
chandelier ✨. #renecaovilla #fyp #luxury
ê daily#xh
ê daily#xh

About

Legal