@mitijomaarhun: هڪ مُدت کان هن کي نه ڏٺو، خبر ناهي هاڻي هوءَڪهڙي حال ۾ هوندي..." هر شام جڏهن سج لهندو هو، تنهنجي ياد خاموشيءَسان منهنجي دل ۾ لهي ايندي هئي. وقت بدلجي ويو، موسمون بدلجي ويون، ماڻهو به بدلجي ويا... پر تنهنجي ياد اڄ به ساڳي تازي هئي. اسان جي آخري ملاقات ريلوي اسٽيشن تي ٿي هئي. تون مرڪندي چيو هو: "جي قسمت ۾ هوندو ته وري ضرور ملنداسين." مون به مرڪڻ جي ڪوشش ڪئي، پر دل ڄاڻندي هئي ته ڪجهه وڇوڙا هميشه لاءِ هوندا آهن. سال گذرندا ويا. مان هر چهري ۾ تنهنجو چهرو ڳوليندو رهيس. هر برسات ۾ تنهنجي کل ياد ايندي هئي، هر رات تنهنجي نالي سان شروع ٿيندي ۽ تنهنجي ياد تي ختم ٿيندي هئي. هڪ ڏينهن اوچتو تنهنجي تصوير نظر آئي. توسان گڏ هڪ ننڍڙي نياڻي هئي، ۽ تنهنجي چهري تي هلڪي مرڪ هئي. مون دل ۾ دعا ڪئي: "الله ڪري، تون هميشه خوش رهين." پر ان رات تنهنجي هڪ سهيلي مون کي ٻڌايو: "هوءَاڄ به تنهنجو ذڪر ڪندي آهي. چوندي آهي، جيڪڏهن حالتون مختلف هجن ها ته اسان جي ڪهاڻي به مختلف هجي ها." اهي لفظ ٻڌي منهنجون اکيون ڀرجي آيون. سمجهي ويس ته محبت هميشه گڏ رهڻ جو نالو ناهي. ڪڏهن ڪڏهن ڪنهن کي دل جي گهراين سان چاهي به، ان جي خوشين لاءِ خاموشي سان پري ٿي وڃڻ ئي سچي محبت هوندي آهي. اڄ به جڏهن رات جي اونداهي ڇانئجي ويندي آهي، مان آسمان ڏانهن نهاريندو آهيان ۽ دل مان هڪ ئي دعا نڪرندي آهي: "هڪ مُدت کان هن کي نه ڏٺو... خبر ناهي هاڻي هوءَڪهڙي حال ۾ هوندي." ڪجهه محبتون ڪڏهن ختم ناهن ٿينديون؛ اهي رڳو ياد بڻجي دل ۾ هميشه لاءِ رهجي وينديون آهن. ❤️🥀