Waxaan nahay labo qof oo is jeclaaday, qalbiyadeenna isku bartay farxad iyo murugo badan… Laakiin maanta waxaan noqonnay labo qof oo isku xanaaqsan, isku aamusan, mid walba sugaya kan kale inuu hadlo. Aamusnaantan dhexdeena taal way iga xanuun badan tahay dagaal kasta. Waxaan ka xumahay inaan maalin dhan ku dhaafo adigoon codkeyga maqal, adigoon ogayn inaan weli ku fikirayo ilbiriqsi kasta. Mararka qaar xanaaqa wuu yimaadaa, qaladna waa dhaca… Laakiin qalbiga qofka wax jecel ma awoodo inuu muddo dheer aamuso isagoo qofkii uu jeclaa ka fog. Waxaan xasuustaa sheekooyinkeennii, qosolkeennii, sida aan wax walba iskula wadaagi jirnay… haddana maanta waxaan isu nahay dad is eegaya oo aamusan. Run ahaantii, xanaaqa igama weynid. Aamuskana qalbigayga ayuu dilayaa. Qof walba wuxuu leeyahay kibir yar oo u diidaya inuu hadlo marka hore, laakiin jacaylka dhabta ah mar walba wuu ka weyn yahay kibirkaas. Haddii aan xanaaqnay, micnaheedu ma aha inaan is necbahay… Waxay ka dhigan tahay inaan isku muhiim nahay, oo hadallada qaar ay qalbiyadeenna taabteen. Laakiin waxaan jeclaan lahaa inaan mar kale sidii hore u wada hadalno, u qosolno, oo aan iska illoowno murugadan yar ee ina kala aamusiisay. Sababtoo ah qalbigayga wali booskaaga cid kale ma buuxin karto… Xitaa haddii aan aamusanahay, gudaha qalbigayga magacaaga ayuu ku celceliyaa maalin kasta. - @ahmadlaki69