@santa_tad: ዝነኛው ደራሲ ዴል ካርኔጊ በባቡር ጣቢያ ሲጠብቅ፣ ከፊቱ የነበረው ሰውዬ ያለምንም ጥፋቱ በትኬት ቆራጩ ላይ በቁጣ ሲጮኽና ሲሰድበው ይታዘባል። ተሳዳቢው ጥሎት ሲሄድ ሰራተኛው በድንጋጤና በንዴት እየተንቀጠቀጠ ነበር። ... ተራው የደረሰው ካርኔጊ ግን ሰራተኛውን በትኩረት አይቶ ፈገግ አለውና "የአንተን አይነት ውብና ጥቅጥቅ ያለ ፀጉር ለማሳደግ ምን ማድረግ አለብኝ? የእኔ እየረገፈ አስቸግሮኛል፣ ያንተ ግን በጣም ያምራል!" አለው። ... ሰራተኛው ባልጠበቀው ቅን አድናቆት ደንግጦ ቀና አለ፤ ፊቱም ወዲያው በፈገግታ በራ! ቅድም የነበረው ውጥረትና ቁጣ በአንድ አፍታ በንኖ ጠፋ። ... ስለ ሁኔታው ካርኔጊ ሲናገር "ከዚያ ሰውዬ ላይ የምፈልገው ምንም ጥቅም አልነበረም። ነገር ግን እኔ ምንም ሳልከፍልበት፣ ከራሴ ላይ ምንም ሳይቀነስብኝ፣ ለምን ለተሰበረ ሰው ጥቂት የደስታ ብርሃን አልሰጠውም?" ብዬ ነው ብሏል።... ሰዎች ሁሉ የክብርና የመከበር ርሃብ አለባቸው። ያንን ፍላጎታቸውን ያለምንም ስግብግብነት፣ በቅንነት አርካላቸው። ስድብን በፈገግታ፣ ቁጣን ደግሞ በቅን አድናቆት ማሸነፍ ትልቅ የሕይወት ጥበብ ነው!