@saikobabu140: 🥀 चिन्ताले घेरिएको एउटा केटा... 🖤 "म चिन्ताले घेरिएको एउटा केटा हुँ... कुनै दिन आफ्नै कोठामा निर्जीव भेटिन सक्छु।" 🖤🥀 तर... मर्नु भनेको सधैं सास रोकिनु मात्र होइन। 🌫️ कहिलेकाहीँ मानिस बाँचिरहेको हुन्छ, तर भित्रभित्रै बिस्तारै मर्दै गएको हुन्छ। 🌙 सायद म पनि धेरै समयदेखि त्यसरी नै बाँचिरहेको छु। 🕯️ दिनभर मानिसहरूको बीचमा बसेर आफूलाई सामान्य देखाउनु, मुस्कुराइदिनु, दुई–चार कुरा गरिदिनु, र मनभित्रको आँधीलाई अनुहारको पछाडि लुकाइरहनु... 💔 यी सबै कुरा एकदम थकाइ लाग्दो हुन्छ। 🥀 जब कोठामा फर्कन्छु, लाग्छ— संसारबाट त भागेर आएँ, तर आफ्नै पीडाको काखमा आएँ। 🌫️ यही कोठा मेरो मौनताको साक्षी हो। 🌙 यसलाई थाहा छ, मैले कति रात निद्रा नपरी बिताएँ। कति पटक छततिर हेर्दै तिम्रै सम्झनामा हराएँ। 🕯️ कति पटक मन लाग्यो, कसैलाई भनौँ— "म ठीक छैन..." 💔 तर हरेक पटक शब्दहरू घाँटीमै अड्किए। 🥀 म चिन्ताले घेरिएको मात्र छैन... म त त्यसैमा डुबिसकेको छु। 🌫️ तिम्रो सम्झना, तिम्रो बेवास्ता, आफ्नै मनको कोलाहल, र त्यो गहिरो एक्लोपन जसले रातको अन्तिम प्रहरमा मुटुलाई चिर्दै जान्छ। 🌙 यी सबैले बिस्तारै मानिसभित्रको उज्यालो निभाइदिन्छ। 🕯️ अनि एउटा समय आउँछ, जब मानिस बाहिरबाट जीवित देखिन्छ, तर भित्रबाट पूर्ण रूपमा रित्तिसकेको हुन्छ। 💔 सायद म पनि अब त्यस्तै भइसकेको छु। 🥀 घण्टौँसम्म कोठामा एक्लै बसिरहन्छु। न केही गर्छु, न कसैसँग बोल्छु। 🌫️ बस... विगतका यादहरू मेरो सामु उभिन्छन्। 🌙 तिम्रा शब्दहरू, तिम्रो बोली, तिमीलाई पाउन गरेको मेरो तड्पाइ, र तिमी हरेक दिन मबाट अझ टाढा हुँदै गएको दृश्य... 🕯️ त्यसपछि मनमा एउटा अनौठो थकान बस्छ। त्यो शरीरको होइन, आत्माको थकान हो। 💔 मानिसहरू सोच्छन्, शान्त मान्छेहरू धेरै सन्तुष्ट हुन्छन्। तर कतिपय मौनताहरू चिच्याहटभन्दा पनि डर लाग्दा हुन्छन्। 🥀 मेरो भित्र पनि धेरै ठूलो कोलाहल छ। यति धेरै, कि कहिलेकाहीँ आफ्नै सास पनि भारी लाग्न थाल्छ। 🌫️ त्यसपछि म यति मात्र लेख्छु— "म चिन्ताले घेरिएको एउटा केटा हुँ... कुनै दिन आफ्नै कोठामा निर्जीव भेटिन सक्छु।" 🖤 तर यसको अर्थ मृत्यु मात्र होइन। यसको अर्थ यो पनि हो— एक दिन मानिसहरूले देख्नेछन्, कहिल्यै गहिरोसँग माया गर्ने, धेरै महसुस गर्ने त्यो केटा... अब पूर्ण रूपमा मौन भइसकेको हुनेछ। 🥀

घरको कान्छो छोरा

Open In TikTok:

Region: NP

Tuesday 30 June 2026 17:08:56 GMT