✅ ការបាត់បង់តំបន់បឹងកក់ៈ #ការបរិច្ចាករបស់នរណា ដើម្បីនរណា បឹងកក់ធ្លាប់តែជាបឹងដ៏ស្រស់ស្អាត នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ។ កាលពីឆ្នាំ២០០៧ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយនឹង ក្រុមហ៊ុនមួយដើម្បីប្រគល់ទៅឲ្យក្រុមហ៊ុននោះ សម្រាប់រយៈពេល៩៩ឆ្នាំ។ កិច្ចព្រមព្រៀងនេះជាលទ្ធផលដែលនាំឲ្យមានការចាក់បំពេញដីខ្សាច់នៅលើបឹងនោះ នៅក្នុងគោលបំណងដើម្បីឲ្យក្រុមហ៊ុន សាងសង់លើដីនោះ។ បឹងនេះគឺមានទំហំ៣២៨រ៉ៃ ដែលវាអាចផ្គត់ផ្គង់ដល់ប្រជាពលរដ្ឋរាប់ម៉ឺននាក់ បើវាត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាដី។ វាហាក់ដូចជាការលះបង់ដ៏សមហេតុផលមួយសម្រាប់ទីក្រុងនៅក្នុងទិដ្ឋភាពនោះ។ ជាការពិតណាស់ ទីក្រុងផ្សេងៗបានចំណាយតម្លៃទឹកប្រាក់ដ៏ច្រើន សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍ ដើម្បីទេសភាព។ សម្រាប់ឧទាហរណ៍ ជញ្ជាំងទីក្រុងប៉េកាំងដែលមានប្រវែង២៤គីឡូម៉ែត្រ ដែលមានអាយុកាល៥៣០ឆ្នាំមកហើយ ត្រូវបានគេកម្ទេចចោល ដើម្បីធ្វើបន្ទប់ សម្រាប់ផ្លូវក្រវ៉ាត់ទី២ និងជួរទី២នៃផ្លូវក្រោមដីរបស់ទីក្រុងប៉េកាំង នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៦៤។ វាមានភាពចម្រូងចម្រាសគ្នានាពេលនោះដែរ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្នកទេសចរណ៍ភាគច្រើនដែលមកកាន់ទីក្រុងប៉េកាំង មិនបានដឹងពីអត្ថិរភាពនៃជញ្ជាំងកាលពីមុនរបស់ទីក្រុងនេះឡើយ។ វាមិនខុសគ្នាទៅនឹងតំបន់បឹងកក់ទេ។ អ្នកទស្សនា ទៅកាន់ទីក្រុងភ្នំពេញនឹងលែងចំណាំវាទៀតហើយ នៅក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត។ ពួកគេអាចរីករាយ នៅក្នុងភោជនីយ៍ដ្ឋានជាច្រើន និងសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយ៥ដែលត្រូវបានគេសាងសង់ នៅលើអតីតបឹងនេះ នៅពេលនោះដែរ។ បើទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សជាច្រើននឹងរងទុក ពីគម្រោងនេះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ឬសូម្បីតែ មនុស្សជាច្រើនជំនាន់ផងដែរ។ ពួកគេគឺជាប្រជាជនដែលធ្លាប់រស់នៅ ក្នុងតំបន់នេះ។ ប្រជាពលរដ្ឋជាង៤០០០គ្រួសារ ដែលរស់នៅជុំវិញបឹងនេះ ត្រូវបោះបង់លំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេ ដោយសារតែគម្រោងមួយនេះ។ ពួកគេត្រូវបានគេផ្តល់ឲ្យនូវជម្រើសបីយ៉ាងៈ គឺត្រូវទទួលយកនូវប្រាក់សំណងចំនួន $៨៥០០ ឬយល់ព្រមក្នុងការតាំងទីលំនៅថ្មីដែលមានចំងាយ ២០គីឡូម៉ែត្រ ពីទីក្រុងភ្នំពេញ ឬក៏ផ្ទះល្វែងមួយនៅនឹងកន្លែងអភិវឌ្ឍន៍ នៅក្នុងរយៈពេលប្រាំឆ្នាំទៀត បន្ថែមនឹងទឹកប្រាក់ $៥០០។ តើទាំងនោះគឺជាជម្រើសដ៏ល្អសម្រាប់ក្រុមអ្នកភូមិទាំងនោះដែរ ឬទេ? វាពិបាកនិយាយណាស់ សម្រាប់ក្រុមគ្រួសារទាំងអស់នោះ ចំពោះលក្ខខ័ណ្ឌផ្ទាល់ខ្លួន។ សមាគមន៍ធាងត្នោត ដែលជាអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលនៅក្នុងស្រុក បានធ្វើកិច្ចសំភាសន៍ជាមួយប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនដែលទទួលរងនូវផលប៉ះពាល់។ យ៉ោងតាម ជម្រើសទីមួយ និងទីពីរ បុរសម្នាក់បាននិយាយថា ប្រាក់ចំនួន $៨៥០០ មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់នោះទេ សម្រាប់គាត់ដែលទទួលបានត្រឹមតែផ្ទះឈើតែប៉ុន្នោះ។ ប៉ុន្តែ វាមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកមាន។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ចំណែកឯតំបន់ទីតាំងថ្មី ស្ថិតនៅក្នុងតំណាក់កន្ទួតឯណោះ ហើយប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនគេពេញចិត្ត ចំណែកឯប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើនមិនពេញចិត្តឡើយ។ វាហាក់បីដូចជាតំបន់តាំងទីលំនៅថ្មីមិនអាក្រក់ដូចដែល អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលមួយចំនួនបានអះអាងនោះទេ។ យ៉ាងហោចណាស់ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជាមួលដ្ឋាន មានដូចជា ផ្លូវថ្នល់ មន្ទីពេទ្យ និងសាលារៀនជាច្រើនក៏មានផងដែរ។ ជម្រើសចុងក្រោយ ដែលផ្តល់ឲ្យអ្នកស្រុកថ្មី នៅនឹងកន្លែងសម្រាប់រយៈពេល៥ឆ្នាំក្រោយ ដែលវាជាសញ្ញាល្អ នេះបើតាមក្រុមអ្នកភូមិជាច្រើនបានមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ក៏ប៉ុន្តែមិនមានសេចក្តីពិស្តារឡើយអំពីផែនការនេះ។ ប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនមានការងឿងឆ្ងល់ ថាតើផ្ទះរបៀបណាដែលពួកគេអាចទទួលបានក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំបន្ទាប់នោះ។ តើមានអ្វីផ្សេងទៀត ដែលពួកគេមិនមានជំនឿថារដ្ឋាភិបាល ព្រមទាំងក្រុមហ៊ុននឹងរក្សាពាក្យសំដីរបស់ពួកគេ។ យោងតាមលទ្ធផល បង្ហាញថា ប្រជាពលរដ្ឋប្រមាណ៣០០០គ្រួសារ បានបដិសេធមិនព្រមចាកចេញឡើយ។ រឿងមួយដែលប្រាកដនោះគឺថា គម្រោងនេះប៉ះពាល់ដល់ការរស់នៅ របស់ប្រជាពលរដ្ឋយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ទីមួយ ប្រសិនបើ ប្រជាពលរដ្ឋចាកចេញពីទីក្រុង វានឹងមានការលំបាកកាន់តែខ្លាំង សម្រាប់ពួកគេ ក្នុងការប្រកបមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិត។ គ្រួសារមួយចំនួន ធ្វើអាជីវកម្ម ឧទាហរណ៍ បើកផ្ទះសំណាក់ ឬហាង នៅផ្ទះកាលពីមុនរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះអ្វីដែលពួកគេបានបាត់បង់ គឺច្រើនជាងទឹកប្រាក់ $៨៥០០ទៅទៀត។ ទីពីរ ក្រុមអ្នកភូមិ មិនអាចទទួលបាន នូវសេវាសុខភាព និងការអប់រំដ៏ល្អឡើយ។ ទីបី សម្រាប់អ្នកភូមិក្រីក្រ ដែលទទួលបានទឹកប្រាក់ $៨៥០០ មិនអាចទិញផ្ទះមួយ នៅក្នុងទីក្រុងបានទេ។ ពួកគេអាចត្រឹមតែជួលផ្ទះល្វែង #🇰🇭😢 ....នៅបន្ត - @hemchev417