#ချစ်တာက လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရုံနဲ့ ရင်ခုန်သွားတာ၊ သူပျော်ရင် ကိုယ်ပါပျော်တာ၊ သူနားမှာ အမြဲရှိချင်တာမျိုး… ဒါပေမယ့် သံယောဇဉ်ဆိုတာတော့ အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်ခဲ့ဖူးလို့ မမေ့နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး… အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နေ့တွေ၊ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ ရယ်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ စောင့်ခဲ့တဲ့ ညတွေ၊ ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့ အသေးစိတ်လေးတွေက သံယောဇဉ်ဖြစ်သွားတာ။ တစ်ချို့လူတွေက ဘဝထဲက ထွက်သွားပြီးသား… ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲက မထွက်သွားနိုင်ဘူး။ ပြန်ချစ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး… ပြန်ရချင်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး… ရင်ထဲမှာ နေရာတစ်ခု ယူထားခဲ့ဖူးလို့ပဲ။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်လွမ်းနေတာ လူကိုမဟုတ်ဘူး… သူနဲ့အတူရှိခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွမ်းနေတာ။ သူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို လွမ်းနေတာ။ အရင်လို စောင့်ကြည့်ပေးတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ အကြောင်းမဲ့ ဖုန်းဆက်လာတာတွေ၊ အိပ်ရာဝင်မယ့်အချိန်တိုင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးတွေကို လွမ်းနေတာ။ ချစ်တာက တစ်နေ့နေ့မှာ လျော့သွားနိုင်တယ်… ဒါပေမယ့် သံယောဇဉ်ဆိုတာ တိတ်တိတ်လေး ကျန်နေတတ်တယ်။ မေ့သွားလို့ မဟုတ်ဘူး… မေ့ဖို့ မလိုတော့လို့။ တချို့အမှတ်တရတွေက ပြန်မရနိုင်တော့ပေမယ့် တစ်သက်လုံး မေ့လို့မရတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာတော့ အမြဲရှိနေတတ်တယ် - @mo.mo.myint0