တခါက မုန်တိုင်းပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာ လူအများ အိမ်ထဲမှာသာ နေကြပြီး အပြင်မထွက်ရဲ ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် အဘိုးအို တစ်ယောက်ကတော့ မီးအိမ်လေး တစ်လုံကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရွာလမ်းတစ်လျှောက် တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားနေခဲ့တယ်လေ။ အဲ့ဒါကို လမ်းမှာ လူငယ်တစ်ယောက်က တွေ့ပြီး မေးလိုက်လေတယ်….. အဘိုး…. ဒီလောက် မိုးရွာ လေတိုက်နေတဲ့ အချိန်မှာ မီးအိမ်လေး တစ်လုံးနဲ့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ၊ “ဒီအလင်းက မုန်တိုင်:ကိုလဲ မနိုင်ဘူးလေ” “အဘိုးက ပြုံးပြီး” ဟုတ်တယ်ကွ လူလေးရဲ့ ဒီမီးအိမ်က မုန်းတိုင်းကိုတော့ မတားနိုင်ဘူး… ဒါပေမယ့် မုန်တိုင်းထဲမှာ လမ်းမပျောက်အောင်တော့ ကူညီပေးနိုင်တယ်ကွ၊ ဘဝမှာလဲ …. ဒီလိုပါပဲ.. အခတ်အခဲတွေကို အမြဲဖယ်ရှားပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် မှန်ကန်တဲ့ စိတ်ထား ပညာနဲ့ ဇွဲလုံးလကတော့ လမ်းမှန်ကို မြင်စေတဲ့ မီးအိမ်ဖြစ်တယ်လေ။ ထိုလူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ရင်းနဲ့ အဘိုးအိုရဲ့ စကားကို နက်နက် ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒိနေ့ကစပြီး အခတ်အခဲတွေကြုံတိုင်း ညည်းညူ မနေတော့ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ မီးအိမ် ဖြစ်တဲ့ အသိပညာ သိခံမှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရင်း ရှေ့ဆက်ခဲ့တယ်လေ၊ မုန်းတိုင်းဆိုတာ ဘဝမှာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေပါ၊ ဒါပေမယ့် မုန်တိုင်းကိုကြောက်နေရုံနဲ့ လမ်မပေါ်နိုင်ဘူးလေ၊ “ မုန်တိုင်းက မီးအိမ်ကို မဖန်တီးနိုင်ဘူး ဒါပေမယ့် မီအိမ်ရဲ့ တန်ဖိုးကိုတော့ မုန်တိုင်းက ထင်ရှားစေတယ်နော်” -အသိတရားလေး ရရှိမယ်လို့ မျှော်လင့်လျှက်…! (၀၂/၇/၂၀၂၆)(၆:၅၂)မနက် - @ko.zaw.aung521