@dhammathutalan: ==========={ 🙏 }=========== ကျုပ်တို့တတွေက ဘဝခရီးကို သေချာပေါက်မှောက်မယ့်ကားကိုစီးရင်းနဲ့ သွားနေကြတာ..။ မိုင်တိုင်ဘယ်လောက်မှာ မှောက်မယ်ဆိုတာတော့မသိနိုင်ဘူး.. မှောက်တာကတော့ သေချာပေါက်ကို မှောက်မှာပဲ..။ ဥပမာ.. တချို့က နောက် မိုင် ၃၀ လောက်ဆို မှောက်မယ်.. တချို့က နောက် မိုင် ၂၀ လောက်ဆို မှောက်မယ်.. တချို့က နောက် ၅ မိုင်လောက်ဆို မှောက်တော့မယ်.. မမှောက်ဘူးဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး.. မှောက်ကိုမှောက်မှာပဲ..။ တချို့က လမ်းကြမ်းကြမ်းမှာ ကားကြမ်းကြီးစီးပြီး ဆင်းဆင်းရဲရဲ သွားနေရတယ်.. တချို့ကတော့ လမ်းကောင်းကောင်းမှာ ကားကောင်းကြီး စီးပြီး အဆင်ပြေပြေသွားနေကြတယ်.. လမ်းအမျိုးမျိုး ကားအမျိုးမျိုးနဲ့ပေါ့လေ..။ ဘယ်လိုလမ်းမှာ ဘယ်လိုကားနဲ့ပဲသွားသွား တစ်နေရာမှာတော့ သေချာပေါက်မှောက်ကိုမှောက်လိမ့်မယ်..။ ဘာကားကြီးစီးလာစီးလာ မှောက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဒုက္ခသည်ဖြစ်တော့တာပဲ..။ အဲလိုပဲ ကျုပ်တို့တတွေ သေချာပေါက်သေရမယ့်ခန္ဓာကြီးနဲ့ ဘဝခရီးကိုသွားနေကြတာ.. သေချာပေါက်သေကိုသေရမယ်.. မသေဘူးဆိုတာမရှိဘူး..။ ဘယ်ချိန်သေမယ်ဆိုတာကိုသာ မသိနိုင်တာ.. သေတာကတော့သေချာပေါက်ကိုသေမှာ.။ တချို့က နောက် အနှစ် ၃၀ လောက်ဆိုသေမယ်.. တချို့ကနောက် အနှစ် ၂၀ လောက်ဆိုသေမယ်.. တချို့က နောက် ၅ နှစ်လောက်ဆိုသေမယ်.. အမျိုးမျိုးပေါ့... တချို့ဆိုရင် နောက်နာရီပိုင်းလောက်မှာ သေကြရလိမ့်မယ်.. ဒီကမ္ဘာမှာ နောက် တစ်စက္ကန့်မှာ သေမယ့်လူတွေတောင် ဘယ်လောက်များမလဲစဉ်းစားကြည့်…။ တစ်ကယ့်ပကတိကားကိုသာ မှောက်မယ့်ကားကြီးမစီးချင်ဘူးကွာ လို့ ငြင်းချင်ငြင်းလို့ရမှာ.. မမှောက်ခင်လမ်းမှာ ဆင်းချင်ဆင်းလို့ရမှာ... အခု.. ဘဝဆိုတဲ့ကားကြီးကတော့ မစီးချင်ဘူးကွာ ဆိုပြီးတော့လည်း ငြင်းလို့မရ.. စီးချင်လွန်းလို့ကို လက်မှတ်ဖြတ်ပြီး ကားပေါ်တက်ထိုင်နေမိပြီလေ... မမှောက်ခင်ဆင်းမယ်ကွာ ဆိုပြီးတော့လည်း ဆင်းလို့မရ.. ကားကအရှိန်နဲ့သွားနေတာ..။ ဘဝ ဟာဆင်းရဲတယ်ဆိုတာကိုမသိတဲ့ အဝိဇ္ဇာရယ်, ဆင်ရဲမှန်းမသိတော့ ဘဝမှာဖြစ်ချင်တယ် ဘဝကိုရချင်တယ်ဆိုတဲ့ တဏှာရယ်, အဲဒီ အဝိဇ္ဇာနဲ့တဏှာပေါင်းပြီးတော့ သတ္တဝါကို ဘဝကားပေါ်ပစ်တင်ပေးလိုက်တာ... ခုမှ ဆင်းချင်လို့လည်းဆင်းလို့မရ.. ငြင်းချင်လို့လည်းငြင်းလို့မရ..။ ဒါပေမဲ့.. မှောက်မယ့်ကားကြီး စီးနေကြတာ ဆိုတာကို မသိကြတော့… သိသော်လည်းမစဉ်းစားမိကြတော့... တချို့ဆို လေလေးတဖြူးဖြူးနဲ့ ဇိမ်ပဲဆိုပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါးစီးသွားနေကြတာ.. ဖြုန်းခနဲ မှောက်ပြီဆိုမှသာ မျက်ပြူးဆန်ပြာဖြစ်ကြတာ..။ ကိုယ်ဘဝကို ဘယ်လိုပဲထင်နေထင်နေ ဘယ်လိုရည်မှန်းချက်တွေပဲချထားချထား ဘာတွေပဲလုပ်နေလုပ်နေ အကြောင်းကုန်တဲ့အချိန် သေရမှာပဲ... "သူတို့ငယ်ပါသေးတယ် သူတို့ဆန္ဒတွေ အကောင်အထည်မဖော်ရသေးပါဘူး ဒါ့ကြောင့် သူတို့ကို ငါမသတ်သင့်သေးဘူး လို့ သေမင်းမှာ အားနာတဲ့သဘော ဆိုတာမရှိဘူး…။ သူတို့ကို ငါ မသတ်ရက်သေးဘူး လို့.. သေမင်းမှာ သနားတဲ့သဘော ဆိုတာ မရှိဘူး..။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုက သေမင်းကြီးဆိုတော့ အကြောင်းကုန်တဲ့အချိန်ရပ်မှာပဲ... မရပ်သေးခင်မှာတော့ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့သွားနေကြတာပေါ့... တချို့လည်း လမ်းကောင်းကောင်း ကားကောင်းကောင်းနဲ့ သာသာယာယာပေါ့လေ... တချို့လည်း လမ်းဆိုးဆိုး ကားဆိုးဆိုးနဲ့ ဆင်းဆင်းရဲရဲပေါ့... ကိုယ်ပြုထားတဲ့ အကြောင်းတရားရှိတဲ့အတိုင်းပေါ့... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေပြီဆိုတာနဲ့ ဒုက္ခဖြစ်ကြတာခြင်းကတော့ အတူတူပါပဲ..။ အားလုံးကိုထားခဲ့ပြီးတော့ ကိုယ်လုပ်ထားတဲ့အလုပ်ရဲ့ အကျိုးရလာဒ်ကိုရယူရင်း ခရီးဆက်ကြရတာလည်းအတူတူပါပဲ..။ ပြောရရင်အားလုံးဟာ ဒုက္ခသည်တွေချည်းပဲ..။ ဒါပေမဲ့ လူတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ဒုက္ခသည်လို့မသိကြဘူး… ကိုယ့်ဝန်းကျင်ကလူတွေကိုလည်း ဒုက္ခသည်တွေလို့မသိကြဘူး… အဲဒါကြောင့် ဒုက္ခသည်အချင်းချင်းကိုပဲ သူကဘာ ငါကဘာဆိုပြီးတော့ သူများကို အထင်ကြီးစိတ်တွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိမ်ငယ်ကြတယ်…။ သူများကိုအထင်သေးစိတ်တွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘဝင်မြင့်ကြတယ်.…။ တစ်ကယ်က တယောက်နဲ့တယောက် ဘာမှပြောလောက်အောင် ထူးတာမဟုတ်ဘူး..။ လူအများစုက တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး သေကြမယ့်ဟာတွေချည်းပဲ..။ တစ်ကယ်ထူးတာက သေခြင်းကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ချမ်းချမ်းသာသာ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူသာ တစ်ကယ်ထူးတာ..။ သေခြင်းကို ချမ်းချမ်းသာသာ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့အစွမ်းဆိုတာကလည်း ဘ၀ခန္ဓာအကြောင်းကို တစ်ကယ်သိတဲ့ပညာမှာပဲရှိတာ… တခြားဘယ်အရာမှာမှ အဲဒီအစွမ်းမရှိဘူး…။ ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ဂုဏ်ပကာသန၊ လောကီပညာ ဘယ်အရာမှ အဲဒီကိစ္စမှာအားမကိုးလောက်ဘူး… စစ်မှန်တဲ့ပညာအသိ မရှိလို့ကတော့ မသေခင်ဘာကောင်ကြီးဖြစ်လို့နေနေ သေပြီဆိုတာနဲ့ ဒုက္ခသည်ပဲ…။ အဲဒါကြောင့် အမျှော်အမြင်ရှိတဲ့သူတိုင်း သေချာပေါက်တွေ့ရမယ့်ဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့အတွက် စစ်မှန်တဲ့အသိပညာကိုရအောင် ရှာဖွေပြီးတော့ ထိရောက်တဲ့ပြင်ဆင်မှုကို လုပ်ရမှာ…။ အသေအချာစဉ်းစားကြည့်ရင်.. ကိုယ်ဟာ သေရမယ့်လူဆိုတာကို သိပါလျက်နဲ့... ကိုယ့်မှာ သေခြင်းကိုအဆင်ပြေအောင် ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့အစွမ်း မရှိသေးဘူးဆိုတာကိုလည်း သိပါလျက်နဲ့... #သစ္စာရွှေစည်ဆရာတော်အရှင်ဥတ္တမ၏တရားတော် ဆက်ရန်>>>