@akshar087: मेरो खल्तीमा जम्मा पाँच सय रुपैयाँ थियो। त्यही पैसाले तीन दिनको घरखर्च चलाउनुपर्ने थियो। घर पुग्दा छोराले दौडिँदै भन्यो, "बुबा, भोलि स्कूलमा सबैले नयाँ जुत्ता लगाएर आउनु रे... मेरो त च्यातिएको छ।" मैले मुस्कुराउँदै भनेँ, "हुन्छ बाबु, भोलि नयाँ जुत्ता ल्याइदिन्छु।" उसले मेरो कुरामाथि विश्वास गर्‍यो। तर मलाई थाहा थियो... मेरो वचनभन्दा मेरो गरिबी धेरै बलियो थियो। त्यो रात म सुतिनँ। बिहानै बजार गएँ। एउटा पसलमा धेरैबेर जुत्ता हेरेँ। मूल्य सोधेँ। एक हजार दुई सय रुपैयाँ। मेरो हात फेरि खल्तीमै गयो। त्यहाँ पाँच सय रुपैयाँ अझै चुपचाप रोइरहेको थियो। म केही नबोली फर्किएँ। घर फर्कँदा बाटोमा एउटा सानो केटा आफ्नो बुबाको हात समातेर नयाँ जुत्ता किनिरहेको थियो। मेरो आँखा रसायो। ईर्ष्या लागेको थिएन... दुःख लागेको थियो कि मेरो छोराले पनि यस्तै गरी मेरो हात समातेर हिँड्न चाहेको थियो। घर पुगेँ। छोराले ढोका खोल्दै सोध्यो, "बुबा... जुत्ता?" मैले झूट बोलें। "आज पसल बन्द रहेछ बाबु, भोलि पक्का ल्याइदिन्छु।" उसले केही बेर मेरो अनुहार हेरिरह्यो। अनि मुस्कुराएर भन्यो, "केही छैन बुबा... म पुरानै जुत्ता सफा गरेर लगाउँछु। तपाईं दुःखी नहुनुहोस्।" त्यो क्षण मैले बुझें— गरिबीले मेरो छोराबाट नयाँ जुत्ता मात्र खोसेको थिएन... उसको बालापन पनि चोरेको थियो। त्यो रात ऊ सुतिसकेपछि मैले उसको च्यातिएको जुत्ता काखमा राखेर धेरै रोएँ। पहिलो पटक मलाई आफ्नो गरिबीप्रति घृणा लाग्यो। किनकि भोक सहन सकिन्छ... तर आफ्नै सन्तानले आफ्नो चाहना दबाएर "केही छैन बुबा" भन्नुपर्दा एउटा बुबा भित्रभित्रै हजार पटक मर्छ।

जीवनका अक्षरहरु

Open In TikTok:

Region: NP

Thursday 02 July 2026 13:28:41 GMT