Madımak Canları Destanı Temmuzun ikisi, gün kara döndü, Sivas’ın bağrında ne canlar söndü. Yükselen alevler göklere erdi, Yandı yüreklerimiz, kül oldu canlar. Asım Bezirci’dir kalemi elmas, Nesimi Çimen’de bitmedi heves. Muhlis Akarsu’dan kesildi nefes, Sazın teli figan, dil oldu canlar. Metin Altıok’tur şiirin şahı, Göğe yükseldi canların ahı. Behçet Aysan görmedi sabahı, Açmadan solan bir gül oldu canlar. Uğur Kaynar orda durdu sözünde, Edibe Sulari pirin izinde. Hasret Gültekin’in o genç yaşında, Bağlama çalınmaz tel oldu canlar. Muammer Çiçek’le Erdal Ayrancı, Yürekte dinmiyor bu büyük sancı. Sehergül Ateş’tir o canın harcı, Gözümüzden akan sel oldu canlar. Gülender Akça ve Mehmet Atay, Zalimler kıydılar, demediler vay. Sait Metin ile karardı bu ay, Savrulup rüzgarda yel oldu canlar. Carullah Yılmaz’ın dertlidir başı, Yusuf Doğan döker gözünden yaşı. Murat Gündüz fidan, otuz üç yaşı, Hakka doğru giden yol oldu canlar. Genç yaşta solanlar canın özüdür, Menekşe ile Asuman Sivas közüdür. Yasemin Sivri de halkın sözüdür, Aşk ile yürüyen kul oldu canlar. Handan Metin ile Huriye Özkan, Yeşim Özkan canlar, boyandı al kan. Ahmet Özyurt’tur o meclise varan, Erenler katında bal oldu canlar. Serkan Doğan fidan, Serpil Canik can, Muhibe Akarsu yoldaşa kurban. İnci Türk’le Nurcan Şahin’e her an, Ağlarız arkadan, yıl oldu canlar. Ozan Bektaş söyler, dinmez acısı, Yüreği yaralı, gitmez sancısı. Unutulmaz Madımak’ın yangını, Tarihe kazınan hal oldu canlar. Söz Ozan Bektaş Tepe. - @ozan.bektas.tepe