Μέσα σε τόσους ανθρώπους, τόσα χρόνια, τόσες πόρτες που έκλεισαν αθόρυβα πίσω μου, η σκέψη γυρίζει πάντα στο ίδιο πρόσωπο. Σαν να έχει η μνήμη ένα κρυφό χέρι και να διαλέγει επίτηδες εκείνον που δεν πρέπει. Εκείνον που έπρεπε να είχε χαθεί μέσα στον χρόνο, μα κάπως βρίσκει πάντα δρόμο να επιστρέφει. Έμαθα να μη μιλάω γι’ αυτό. Να βάζω τις μέρες μου στη σειρά, να γελώ όταν πρέπει, να απαντώ «καλά είμαι» με το στόμα μιας γυναίκας που κουβάλησε περισσότερα απ’ όσα φαίνονται. Μα μέσα μου έμειναν γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ. Φιλιά που δεν έφτασαν. Λέξεις που χάλασαν στον δρόμο και έγιναν καπνός πάνω από παλιές νύχτες. Δεν με πόνεσε μόνο που έφυγες. Με πόνεσε που έπρεπε να παριστάνω πως έφυγες ολόκληρος. Γιατί κάτι έμεινε. Όχι εσύ ακριβώς. Κάτι χειρότερο. Η σκιά σου πάνω σε όσα αγάπησα μετά. Η σύγκριση που δεν ομολόγησα. Η μικρή ταραχή όταν ακούστηκε ένα όνομα που έμοιαζε με το δικό σου. Η παλιά μου καρδιά, εκείνη η ανόητη, η γενναία, η ακριβή, που ακόμα θυμόταν πώς ήταν να σε πιστεύει. Και όσο κι αν προσπάθησα να πετρώσω ό,τι λύγισε, η ψυχή δεν γίνεται μάρμαρο κατά παραγγελία. Ραγίζει από μέσα. Σωπαίνει απ’ έξω. Κι ύστερα, μια νύχτα, χωρίς προειδοποίηση, τραβάς μια σκέψη στην τύχη και καταλαβαίνεις πως δεν ήταν σκέψη. Ήταν πληγή. Κανείς δεν καταλαβαίνει πόσο βαριά γίνεται μια ανάμνηση όταν δεν έχει πια πού να ακουμπήσει. Τη σηκώνεις μόνη σου. Τη ντύνεις αξιοπρέπεια. Της βάζεις κραγιόν. Την παίρνεις μαζί σου στη δουλειά, στο σπίτι, στις γιορτές, στις Κυριακές που μυρίζουν παλιό καφέ και απουσία. Και ύστερα έρχονται οι συγγνώμες. Όχι πάντα με λόγια. Μερικές φορές έρχονται με βλέμματα, με επιστροφές, με μηνύματα αργά τη νύχτα, με εκείνο το «σε σκέφτηκα» που ζητά να ανοίξει ξανά μια πόρτα που κάποτε έκλεισε με δικά του χέρια. Μα μερικές συγγνώμες δεν έρχονται πολύ αργά επειδή τελείωσε ο χρόνος. Έρχονται πολύ αργά γιατί στο μεταξύ έμαθες να ζεις χωρίς αυτές. Υπάρχουν άνθρωποι που άφησαν την περηφάνια τους να μιλήσει πιο δυνατά από την αγάπη. Προτίμησαν να φανούν σωστοί αντί να διορθώσουν. Προτίμησαν τη σιωπή αντί την αλήθεια. Προτίμησαν να φύγουν αντί να σταθούν. Και όταν κατάλαβαν τι έχασαν, εκείνος ο άνθρωπος που πλήγωσαν δεν ήταν πια ο ίδιος. Γιατί κάθε δάκρυ κάτι διδάσκει. Κάθε νύχτα που κοιμήθηκες με ραγισμένη καρδιά σε έκανε λίγο πιο δυνατή. Κάθε απογοήτευση σε έφερε πιο κοντά στη στιγμή που σταμάτησες να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου για να σε επιλέξει κάποιος άλλος. Και τότε καταλαβαίνεις κάτι που πονά, αλλά σώζει. Δεν σημαίνει κάθε επιστροφή μια νέα ευκαιρία. Μερικές φορές οι άνθρωποι επιστρέφουν μόνο όταν ανακαλύψουν πως κανείς δεν τους αγάπησε όπως εσύ. Μα η αληθινή αγάπη δεν σημαίνει να είσαι ατέλειωτα διαθέσιμη. Σημαίνει να έχεις αρκετό σεβασμό για την ψυχή σου, ώστε να μην ανοίγεις την ίδια πόρτα σε έναν άνθρωπο που διάλεξε πολλές φορές να φύγει. Η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι να χάσεις έναν άντρα. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι να χάσεις έναν άνθρωπο που σε αγάπησε ειλικρινά και να το καταλάβεις μόνο όταν εκείνος μάθει να είναι ευτυχισμένος χωρίς εσένα. Γι’ αυτό σήμερα δεν θα πω πως σε ξέχασα. Θα πω κάτι πιο αληθινό. Γι’ αυτό σήμερα δεν θα πω πως σε ξέχασα. Θα πω κάτι πιο αληθινό. Σε θυμάμαι, αλλά δεν σου ανήκω. Και δεν το λέω από θυμό. Το λέω από εκείνη τη βαθιά, ακριβή γαλήνη που έρχεται όταν μια γυναίκα σταματά να ζητά εξηγήσεις από τον άνθρωπο που της έμαθε τον πόνο. Κάποτε ήσουν πληγή. Ύστερα έγινες μάθημα. Και τώρα είσαι μόνο ένα παλιό δωμάτιο μέσα μου, που δεν μπαίνω πια να κλάψω. Κι αυτό είναι το πρώτο θαύμα μιας γυναίκας που γύρισε από τον τόπο όπου την άφησαν. Δεν σε ξέχασα. Απλώς έμαθα να μη σε χρειάζομαι. #WordOfLife #ΔενΣεΞέχασα #ΔενΣουΑνήκω #ΠάλιΕσύ #ΓυναικείαΨυχή - @logos_zwhs