फुकुओकाको ओहाशीबाट उठेको पीडाको कथा फुकुओका, जापान —विदेश जाने दिन उनीहरूका आँखामा डरभन्दा धेरै आशा थियो। कसैले घरको खेत बेचेका थिए। कसैले आफन्तबाट ऋण लिएका थिए। कसैले बुबाआमाको जीवनभरको बचत बोकेर विमान चढेका थिए। सबैको एउटै सपना थियो— “जापान जान्छु, पढ्छु, काम गर्छु, जीवन बदल्छु।” तर केही कथाहरू सपनाबाट सुरु भएर ऋणमा अन्त्य हुन्छन्। भनिन्छ, फुकुओकाको ओहाशी क्षेत्रमा रहेको एक जापानी हाकेन (काम मिलाउने संस्था) मार्फत करिब १६७ जना विद्यार्थीसँग रकम लिइएको थियो। कतिपयले दाबी गरे— प्रति व्यक्ति करिब ६० हजार रुपैयाँ/येन बराबर रकम मागिएको थियो। भनेको थियो— “पहिला पैसा दिनुपर्छ।” “पछि काम मिल्छ।” “भिसा आउँछ।” “सबै प्रक्रिया मिल्छ।” धेरैले विश्वास गरे। किनकि विदेशमा पुगेपछि मान्छेले धेरै पटक विकल्पभन्दा आशालाई समात्छ। समय बित्दै गयो। कतिपयले भने— ३० दिनको मात्र भिसा आयो। त्यसपछि फेरि प्रतीक्षा। फेरि अनिश्चितता। र कतिपयको भनाइ थियो— “इन्टरभ्यू पनि भएन।” “काम निश्चित थिएन।” “पैसा गयो, तर बाटो खुलेन।” १६७ जना— यो संख्या मात्र थिएन। १६७ वटा सपना। १६७ वटा परिवार। १६७ वटा “अब सबै राम्रो हुन्छ” भन्ने भरोसा। नेपालमा कोही आमा बिहान उठेर फोन कुरिरहेकी थिइन्। कसैले गाउँमा गर्वले भनेका थिए— “मेरो छोरो जापान पुगेको छ।” तर उता जापानमा कसैको बैंक ब्यालेन्स घट्दै थियो। कसैले खाना बचाउँदै थियो। कसैले घरमा सत्य भन्न सकेको थिएन। फोन आउँथ्यो— “सबै ठीक छ?” उत्तर आउँथ्यो— “ठीक छ…” तर त्यो “ठीक छ” भित्र ऋण थियो। डर थियो। लाज थियो। र कसैलाई निराश नपार्ने प्रयास थियो। कतिपयले अर्को काम खोजे। कतिपयले साथीको कोठामा बसाइ मागे। कतिपयले फेरि सुरु गर्ने सोच बनाए। किनकि कहिलेकाहीँ विदेशमा सबैभन्दा ठूलो पीडा असफल हुनु होइन— आफ्नो दुःख घरमा भन्न नसक्नु हो। र यदि कहिल्यै यो कथाको अन्त्य लेखियो भने, सायद यस्तो लेखिनेछ— “उनीहरू हार्न जापान आएका थिएनन्। उनीहरू सपना बोकेर आएका थिए। तर बाटो बीचमै हराए। - @olikpmohan