1990'ların Pazar Kahvaltısı: Bir Aile Hikâyesi 1990 yılının rüzgarlı ve soğuk bir Kasım sabahıydı. O yıllarda pazar günleri, bir ailenin birbirine en sıkı sarıldığı, haftanın tüm yorgunluğunun ve geçim telaşının kapının dışında bırakıldığı kutsal bir zamandı. Evin babası, erkenden kalkıp mahallenin köşesindeki fırından dumanı üstünde tüten ekmekleri almış, paltosunun önünü rüzgardan korumak için sıkıca kapatarak eve dönmüştü. Kapıdan girer girmez yayılan o taze ekmek kokusu, evdekiler için uyanma ziliydi. Eksilmeyen Neşe Mutfakta ise tatlı bir telaş vardı. Annem, tüplü ocağın üzerinde çayı demlerken bir yandan da çocukları uyandırmaya çalışıyordu. O dönemlerde bugünkü gibi dijital ekranlar, herkesin kendi dünyasına çekildiği odalar yoktu. Evin kalbi, pazar sabahları o küçük mutfakta ya da salonun ortasına kurulan yer sofrasında atardı. Çocuklar gözlerini ovalayarak sofraya oturduğunda, televizyonda pazar sabahlarının klasiği olan kovboy filmi başlamak üzereydi. Babam en baş köşeye kurulur, çayından bir yudum alıp çocuklarına bakarak gülümserdi. Sofradaki çeşitler azdı; biraz zeytin, bir kalıp beyaz peynir ve belki anne eliyle yapılmış sıcak bir kete... Ama o sofradaki neşe ve birbirinin gözünün içine bakarak yapılan sohbetler, hiçbir şeyle ölçülemeyecek kadar zengindi. "Güzel bir şey düşün" dediler; ben de Babam, annem ve kardeşlerimle birlikte kahvaltı yapıp güldüğümüz bir sabahı düşündüm. Hayatın İçinden Küçük Bir Anı Kahvaltı sonrasında babam cebinden çıkardığı birkaç bozukluğu kardeşlerin eline tutuşturur, "Hadi bakalım, bakkaldan birer gazoz kapıp gelin," derdi. O yıllarda bir çocuğun dünyasını mutlu etmeye yetecek şeyler çok basitti. Sokaktan geçen seyyar satıcıların sesleri evlerin pencerelerinden içeri dolar, komşular balkondan balkona selamlaşırdı. Akşama doğru soba yakılır, mandalina kabukları döküm yüzeyine dizilirdi. Televizyonda akşam haberleri başlamadan önce, tüm aile sobanın etrafında toplanır, babanın anlattığı eski hikayeleri dinlerdi. 1990'lar, belki bugünkü kadar konforlu değildi ama o yıllardan geriye kalan en büyük miras; birlikte gülünebilen, güven dolu o pazar sabahlarıydı. - @birsiirbirsokak