Paris sokağı. Yağmur yağıyor. Cebinde parası yok. Kayseri’de ırgatlık yapmış, kalaycılık yapmış bir adam. Kazan kalaylamış, bakır tencere onarmış… Sonra bir cura almış eline, dünyanın en büyük şehirlerinden birinde kaldırıma çökmüş. Curasını ceketinin içinden çıkarmış, çalmaya başlamış. Yanından biri geçmiş. Durmuş. Dinlemiş. Sonra o da gitarını çıkarmış. Karşılıklı oturmuşlar. Nesimi sonradan hep aynı cümleyi kurardı: “Adam curanın içine girdi. Öyle dinledi.” İkisi de birbirinin dilini bilmiyordu. Ama sazın diliyle konuştular. Nesimi bunu yıllarca anlattı. Çoğu kişi “Bir kalaycının Paris anısı işte” deyip geçti. Yıllar sonra oğlu Mazlum, babasının eski bavulunu karıştırırken kumaş cebine sıkışmış bir fotoğraf buldu. “Baba, bu kim?” diye sordu. Nesimi gülümsedi: “İşte o adam.” O adam Peter Gabrielmiş. Genesis’in kurucusu. 250 milyon albüm satmış, 6 Grammy ödüllü, Oscar adayı efsane müzisyen. Nesimi bunu bilmeden çalmıştı. Kim olduğunu sormadı, öğrenmek için beklemedi. Sadece çaldı. Adam dinledi. İkisi de yoluna gitti. Cura, ceketin içinde saklı kalan bir şeydi zaten. Bazen bir insanın değeri de öyle… cebinde, kimsenin görmediği bir yerde durur. 2 Temmuz 1993’te Nesimi aramızdan ayrıldı. Sivas’taydı, sazıyla birlikte. Bu ülkenin sokaklarında, kimsenin bilmediği daha kaç böyle an var kim bilir… Gerçek sanatın, müziğin ve insanın hikâyesi bu. Sizce Nesimi o gün Peter Gabriel’e çalmasaydı, o fotoğraf yıllar sonra bulunmasaydı… bu hikâye hiç ortaya çıkar mıydı - @nesimii60