@ludorama6: Jiban, o Policial de Aço (cujo nome original em japonês é Kidou Keiji Jiban) é uma clássica série de televisão japonesa do gênero tokusatsu, produzida pela Toei Company entre 1989 e 1990. A trama, muito influenciada pelo sucesso ocidental de RoboCop, acompanha o detetive Naoto Tamura, que é morto em serviço e ressuscitado como um ciborgue#infancia #nostalgia #jiban 🫰

𝐿𝑢𝑎𝑛𝑎 𝐿𝑖𝑚𝑎
𝐿𝑢𝑎𝑛𝑎 𝐿𝑖𝑚𝑎
Open In TikTok:
Region: BR
Saturday 04 July 2026 14:32:56 GMT
2315
160
5
7

Music

Download

Comments

marilzafirmo
marilzafirmo :
li
2026-07-11 10:35:51
1
fabio.corinthianoo
Fabio Corinthiano :
Sensacional está série Japonesa
2026-07-06 16:39:18
1
rscover7
Robson Soares 74 :
Nossa que susto. Falei até o Jiban😲
2026-07-04 21:47:21
0
user81816953913793
Carlos Filho de Deus :
💞
2026-07-06 19:59:43
1
clebsondiniz8
##Clebson Diniz## :
🥰🥰🥰
2026-07-06 22:34:50
1
To see more videos from user @ludorama6, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

අපි මේ පෘථිවිය මත ඇවිදින, හුස්ම ගන්න, හිතන පතන
අපි මේ පෘථිවිය මත ඇවිදින, හුස්ම ගන්න, හිතන පතන "මමෙක්" ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන හිටියට, බුදු දහම ඒ "මම" කියන ඒකකය කුඩු පට්ටම් කරලා දාන්නේ මහා ප්‍රබල විග්‍රහයක් ඉදිරිපත් කරලයි. ඒ විග්‍රහය ආරම්භ වෙන්නේ “අවිද්‍යාව” කියන අඳුරෙන්. අවිද්‍යාව කියන්නේ, මේ ලෝකයේ තියෙන අනිත්‍ය, දුක්ඛ, අනත්ත ස්වභාවය දකින්න බැරි තරමට අපේ මනස වහගෙන ඉන්න මහා මායාවක්. මේ අඳුර පදනම් කරගෙන තමයි අපි හැමතිස්සෙම ක්‍රියා කරන්නේ. බුදු දහමේ මේ ක්‍රියාවලිය හඳුන්වන්නේ “සංස්කාර” විදිහටයි. මේ සංස්කාර කියන්නේ නිකම්ම කරන වැඩක් නෙවෙයි. අපේ මනස තුළ තැන්පත් වෙලා තියෙන පරණ පුරුදු, ගති ස්වභාවයන් සහ ප්‍රවණතාවයන්ගේ එකතුවක්. මේ සංස්කාර විසින් අපේ විඤ්ඤාණයට එහෙමත් නැත්නම් "දැනීමට" ඉතාමත් සියුම් ආකෘතියක් හෙවත් හැඩයක් ලබා දෙනවා. සරලවම කිව්වොත්, සංස්කාර කියන්නේ අච්චුවක් වගේ දෙයක්. විඤ්ඤාණය කියන්නේ ඒ අච්චුව ඇතුළට වැක්කෙරෙන දියරයක් වගේ දෙයක්. ඒ දියරය අච්චුවේ හැඩය ගන්නවා. අන්න ඒ නිසාම, අපේ දැනීම හැඩගැස්වෙන්නේ අපේම සංස්කාර වලට අනුකූලවයි. අපි දකින මේ ලෝකය, ඇත්තටම පවතින එකක් නෙවෙයි, අපේම සංස්කාර වලට අනුව නිර්මාණය වුණු "සංස්කරණය කළ" ලෝකයක් විතරයි. මේ විඤ්ඤාණය සහ නාම-රූප අතර තියෙන්නේ වෙන් කළ නොහැකි, එකිනෙකා මත පවතින අසිරිමත් සම්බන්ධයක්. බොහෝ දෙනෙක් රවට්ටන ලොකුම දේ තමයි විඤ්ඤාණය කියන්නේ ශරීරයෙන් ශරීරයට පියාඹලා යන ස්ථිර ජීවයක් හෙවත් ආත්මයක් කියලා හිතන එක. හැබැයි බුදුහාමුදුරුවෝ පෙන්වා දෙන විදිහට විඤ්ඤාණය කියන්නේ මොහොතින් මොහොත හේතු නිසා හටගෙන, ඒ හේතු නැතිවුණු සැනින් නැතිවෙලා යන ක්‍රියාවලියක් විතරයි. විඤ්ඤාණය නැත්නම් අපිට නාම-රූපයක් හෙවත් අත්දැකීමක් නැහැ. ඒ වගේම නාම-රූප නැත්නම් විඤ්ඤාණයට පවතින්න කිසිම පදනමක් නැහැ. මේක හරියට බට මිටි දෙකක් එකිනෙකට හේත්තු කරලා තියෙනවා වගේ වැඩක්. එකක් අයින් කළොත් අනික් එකත් ඇදගෙන වැටෙනවා. මේ අන්‍යෝන්‍ය යැපීම නිසා තමයි "සත්වයෙක්" කියන සංකල්පය නිර්මාණය වෙන්නේ. අපි මේකට බීජයක් සහ පැළයක් වගේ උපමාවක් පාවිච්චි කළාට, ඇත්තටම මේවා වෙන වෙනම පවතින ඒකක නෙවෙයි. මේ දෙකම එකටම හටගෙන, එකම මොහොතක නැතිවෙලා යන නිරන්තර ප්‍රවාහයක්. අපි මේ ගැබුරු දහම අපේ එදිනෙදා ජීවිතයේ ඉතාමත් සරල අත්දැකීමක් වෙන "ශබ්දයක් ඇසීම" කියන කාරණාවෙන් විග්‍රහ කරලා බලමු. පාරේ යනකොට අපිට සිංදුවක් ඇහෙනවා කියලා හිතන්න. ඒ මොහොතේදී සිද්ධ වෙන්නේ හරිම අපූරු ක්‍රියාවලියක්. මුලින්ම කනට ශබ්දය ගැටෙනකොට "සෝත විඤ්ඤාණය" හටගන්නවා. ඒ එක්කම "මේක සිංදුවක්" කියලා හඳුනාගන්නා "නාම-රූප" ක්‍රියාවලිය සිද්ධ වෙනවා. ඊළඟට ඒ සිංදුව හොඳයි හෝ නරකයි කියලා හිතෙන් තීන්දු කරන "වේදනා සහ සංස්කාර" ක්‍රියාත්මක වෙනවා. මෙතන තියෙන අපට හිතාගන්නවත් බැරි පුදුම හිතෙන දේ මොකක්ද දන්නවද, මේ පියවර තුනම සිද්ධ වෙන්නේ එකම මොහොතක, එකම ක්‍රියාවලියක කොටස් විදිහටයි. එතන "ශබ්දය" කියලා වෙනම එකක්වත්, ඒක අහන "මම" කියලා වෙනම ස්ථිර පුද්ගලයෙක්වත් නැහැ. තියෙන්නේ හේතු ටික සම්පූර්ණ වුණු ගමන් සිද්ධ වෙන "ක්‍රියාවක්" විතරයි. එතන කරන්නෙක් නැහැ, කරවන්නෙක් නැහැ. තියෙන්නේ සිද්ධ වීමක් විතරයි. මේ යථාර්ථය නුවණින් දකින කෙනාට පේනවා, තමන් "මම" කියලා අල්ලගන්න හදපු දේ නිකම්ම හේතු මත හටගන්නා ධර්මතාවයක් විතරයි කියලා. මෙන්න මේ විඤ්ඤාණ-නාමරූප ක්‍රියාවලිය දිගින් දිගටම, නිරන්තරයෙන්ම සිද්ධ වෙනවා. මේක තමයි බුදු දහමේ එන "සංසාර චක්‍රය". මේ චක්‍රය පවත්වාගෙන යන්නේ අපේ හිතේ තියෙන අවිද්‍යාව, තණ්හාව සහ උපාදානය නිසයි. අපි මේ සිද්දවෙන හේතු-ඵල දහම "මම" සහ "මගේ" කියලා අල්ලගන්න හදන තාක් කල්, අපි මේ චක්‍රය ඇතුළේ හිරවෙලා ඉන්නවා. සංස්කාර විසින් විඤ්ඤාණයට හැඩය දෙනවා, විඤ්ඤාණය නිසා නාම-රූප හටගන්නවා, ඒ නාම-රූප මත ආයෙත් විඤ්ඤාණය පවතිනවා. මේක හරියට තමන්ගේ වලිගය තමන්ම හපාගෙන කැරකෙන බල්ලෙක් වගේ. මෙන්න මේ අසිරිමත් ක්‍රියාවලිය හින්දා තමයි අපිට මේ "ලෝකය" සහ "මම" කියන මහා බර දැනෙන්නේ. හැබැයි ඇත්තටම එතන තියෙන්නේ හේතු මත ගොඩගැසුණු ක්‍රියාදාමයක් විතරයි. දැන් අපි බලමු මේ මහා සංසාර චක්‍රය බිඳලා දාන්නේ කොහොමද කියලා. ඒක බලෙන් නවත්තන්නවත්, විඤ්ඤාණය මරා දාන්නවත් උත්සාහ කරලා වැඩක් නැහැ. ඒක කරන්න තියෙන එකම ක්‍රමය තමයි, "ඇත්තටම මෙතැන මොකක්ද වෙන්නේ?" කියලා පරම නුවණින් දැකීම. අපි ඒ සිදුවන ක්‍රියාවලිය දිහා මමත්වයෙන් තොරව, පියවි සිහියෙන් බලන්න පුරුදු වුණොත්, අපිට පේනවා "දැනෙන එක" (විඤ්ඤාණය) සහ "යමක් හෝ දෙයක්" (නාම-රූප) කියන දෙකම හේතු මත හටගන්නා ක්‍රියා විතරයි කියලා. එතකොට අර චක්‍රය පවත්වාගෙන යන ඉන්ධනය හෙවත් ඇලීම හෙමින් හෙමින් දියවෙලා යනවා. අන්න ඒ මොහොතේදී තමයි, මේ සියලු දුක් රැසම නිරුද්ධ වෙලා යන පරම නිදහස හෙවත් නිවන කරා මනුෂ්‍යයෙකුට ගමන් කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ. 🧘‍♂️✨☸️ #VinnanaNamaRupa #Paticcasamuppada #NoSelfFound #BuddhistPhilosophy

About